II SA/Wr 273/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Władysław Kulon Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel /sprawozdawca/ Sędzia NSA - Halina Kremis Protokolant starszy sekretarz sądowy - Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody D. z dnia 9 lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących budowę pomostu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. uchyla postanowienie Starosty L. z dnia 2 grudnia 2014 r. Nr [...]; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; IV. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 500 /pięćset/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. R. P. (zwany dalej inwestorem lub skarżącym) w dniu 21 listopada 2014r. zgłosił zamiar wykonania, na działce nr [...] położonej w S. przy ul. M., robót budowlanych polegających na wykonaniu pomostu o długości całkowitej 9 m i wysokości liczonej od korony pomostu do dna do 2,5 m. Do wniosku dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przykładowe zdjęcie obrazujące wygląd pomostu, szkic projektowanego pomostu, kserokopię mapy zasadniczej z naniesioną lokalizacją planowanego pomostu, zaświadczenie z dnia 29 października 2014 r. o tym, że działka [...] położona jest na terenie, dla którego obowiązuje mpzp zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia 30 września 2003 r. i zmieniony uchwałą nr [...] z dnia 30 grudnia 2003 r. Według obowiązującego planu działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem: 1PE, co oznacza, że jest to teren przeznaczony pod rekultywację jako tereny rolne. Starosta L. (zwany dalej również organem I instancji) postanowieniem z dnia 2 grudnia 2014 r., nr [...], zobowiązał inwestora na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako u.p.b.) do przedłożenia pozwolenia wodnoprawnego, precyzyjnego określenia sposobu wykorzystania planowanego pomostu oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działki nr 456/16. W odpowiedzi na wezwanie inwestor poinformował organ pismem z dnia 5 grudnia 2014 r., że nie dołączy pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ do wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę nie jest wymagane takie pozwolenie. Wskazał przy tym, że dla działki [...] nie było takie pozwolenie wydawane. Inwestor oświadczył także, że budowany przez niego pomost ma służyć uprawianiu wędkarstwa. Ponadto odmówił dostarczenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką nr [...], gdyż zamierza zbudować pomost na działce [...]. Wyjaśnił, że działka [...] jest działką sąsiednią, na którą nie zgłaszał wniosku o pozwoleniu na budowę. Starosta L. decyzją z dnia 15 grudnia 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b., wniósł sprzeciw do powyższego zgłoszenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z art. 30 ust. 2 u.p.b., właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia mpzp. Wobec powyższego wskazano w decyzji o sprzeciwie, że działka nr [...] w mpzp - zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy K. nr [...] z dnia 30 grudnia 2003 r. jest położona na terenie oznaczonym symbolem 1PE, który to teren jest przeznaczony po rekultywacji na tereny rolne. Uwzględniając oświadczenie inwestor zawarte w piśmie z dnia 5 grudnia 2014r., w który określił sposób wykorzystania planowanego pomostu, jako uprawianie wędkarstwa, organ I instancji stwierdził, że docelowe przeznaczenie działki nr [...] jako tereny rolne wyklucza sytuowanie obiektów służących celom rekreacyjnym. W odwołaniu inwestor zarzucił, że Starosta bezprawnie zażądał od niego uzupełniających dokumentów, gdyż pomost zamierza wybudować na działce stanowiącej jego własność, która nie jest wodami, a stanowi wyłącznie tereny rolne. Wskazał, że przepisy ustawy Prawo wodne, wymagające uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na budowę pomostu nie mają zastosowania do budowy pomostu na działkach, które nie stanowią wód śródlądowych. Natomiast to, że właściciel ma zamiar wybudować taki pomost na łące, przy której to granicy posiada akurat staw rybny znajdujący się na działce sąsiedniej i tak się złożyło, że będę mógł akurat z tego pomostu łowić ryby na wędkę, według odwołującego, jest jego indywidualną sprawą i ma do tego prawo. Autor odwołania uznał również za bezprawne wezwanie do przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działki nr [...], gdyż nie zgłaszał na tej działce budowy pomostu. Odwołujący raz jeszcze podkreślił, że zamierza wykorzystywać pomost do uprawiania wędkarstwa. Wskazał, że posiada gospodarstwo rolne oraz rybackie w S. i działka [...], która wchodzi w skład tego gospodarstwa rolnego, graniczy bezpośrednio z jednym z jego stawów rybnych. Odwołujący wyraził również brak zrozumienia do stanowiska organu I instancji, że przeznaczenie działki w mpzp jako tereny rolne wyklucza sytuowanie obiektów służących celom rekreacyjnym. Podniósł, że nie zgłaszał budowy żadnego obiektu służącego celom rekreacyjnym. W jego przekonaniu, uprawianie wędkarstwu stanowi gospodarowanie rybami we własnym gospodarstwie rolnym i rybackim. Wskazał również, że tylko właściciel może decydować jakimi sposobami i kiedy będzie poławiał należące do niego ryby. Wojewoda D. (zwany dalej również organem II instancji lub organem odwoławczym) decyzją z dnia 9 lutego 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty L. Organ odwoławczy wskazał, że zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 u.p.b.). Wyjątki od tej reguły wskazane zostały wyczerpująco w art. 29, w którym w ust. 1 pkt 16 lit. a, lit. b i lit. c wymienione zostały roboty budowlane polegające na budowie pomostów o długości całkowitej do 25 m i wysokości liczonej do korony pomostu do dnia akwenu do 2,5 m, służące do: a) cumowania niewielkich jednostek pływających, jak łodzie, kajaki, jachty, b) uprawienia wędkarstwa, c) rekreacji. W takim stanie prawnym organ II instancji przyjął, że budowa nie wszystkich pomostów podlega zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Takiemu zwolnieniu nie będą podlegały, na przykład, pomosty służące celom hodowlanym. Wobec powyższego odnosząc się do stanowiska inwestor zawartego w piśmie z 5 grudnia 2014 r., że pomost służyć będzie uprawianiu wędkarstwa, organ odwoławczy stwierdził, że pomosty służące takim celom, wymienione są w art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. b u.p.b. Przyjął również, że wędkarstwo zaliczane jest do czynności związanych z rekreacją zatem taki sposób użytkowania winien być przewidziany dla części działki, na której usytuowany będzie pomost. Dalej zauważono, że obowiązujący dla działki nr [...] mpzp określa przeznaczenie terenu 1PE w następująco: "przeznaczenie podstawowe - teren zwałowisk nadkładu oraz uzupełniającego zaplecza technicznego kopalni kruszywa" (§ 6 ust. 1 planu) oraz "przeznaczenie docelowe, po rekultywacji - teren rolny" (§ 6 ust. 3 planu). Wynika z powyższego, że funkcja rekreacyjna nie jest zgodna z obowiązującym planem. Odnosząc się do utrzymywanego przez inwestora poglądu, że w jego przypadku uprawianie wędkarstwa stanowi gospodarowanie rybami we własnym gospodarstwie rolnym i rybackim, organ II instancji powołując się na brak w aktach sprawy danych, aby na działce nr [...] znajdowało się gospodarstwo rolne lub rybackie, stwierdził, że budowany na tej działce obiekt nie może służyć takim celom. Ponadto - w myśl ustaleń obowiązującego planu miejscowego - przeznaczenie tej działki na teren rolny możliwe jest dopiero po rekultywacji. W aktach sprawy również brak informacji o przeprowadzeniu rekultywacji na tym terenie. W przekonaniu organu odwoławczego uprawnione jest zatem stanowisko zawarte w decyzji o sprzeciwie, że inwestycja będzie realizowana na działce nr [...], dla której inwestor nie przedłożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nią na cele budowlane. W tym zakresie zauważono, że z jednej strony inwestor utrzymuje, że pomost budować będzie na swojej działce, na której - co wynika z akt sprawy - zbiornik wodny się nie znajduje, ale równocześnie, co wynika - między innymi - z opisu inwestycji, pomost ten usytuowany ma być ponad zwierciadłem wody znajdującej się na działce nr [...]. W takim stanie sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że brak powyższego oświadczenia, wobec niezgodności inwestycji z obowiązującym planem miejscowym, nie jest okolicznością przesądzającą o podjętym rozstrzygnięciu. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na wewnętrzną sprzeczność we wniosku, polegającą w jego przekonaniu na tym, że dotyczy on pomostu, mającego służyć celom rekreacyjnym, ale w ramach prowadzonej przez inwestora działalności rolniczej. Przy tym brak danych, aby na danym terenie działalność ta była prowadzona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu inwestor wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący w całości przytoczył i podtrzymał swoją argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto podniósł, że nieprawdziwe jest twierdzenie Wojewody, że działka nr [...] przeznaczona jest pod teren zwałowisk nadkładu oraz uzupełniającego zaplecza technicznego kopalni kruszywa, gdyż takie przeznaczenie działka miała kilka lat temu, kiedy na tym terenie funkcjonowała kopalnia kruszywa. Skarżący zauważył, że do zgłoszenia dołączył zaświadczenie Wójta Gminy K. o aktualnym przeznaczeniu terenu. Wynika z niego, że teren działki nr [...] ma aktualnie przeznaczenie jako teren rolny. Skarżący podkreślił również, że organ pierwszej instancji nie złożył sprzeciwu z uwagi na to, że teren jest przeznaczony pod zwałowiska czy kopalnię, ale tylko dlatego, że teren jest właśnie terenem rolnym, co wyklucza sytuowanie obiektów służących celom rekreacyjnym. W przekonaniu skarżącego, Starosta posiadał wiedzę o tym, że sporny teren zostały już zrekultywowany i obecnie posiada rolne przeznaczenie, gdyż to właśnie ten organ wydawał w 2012 r. decyzję o zakończeniu rekultywacji. Nie było więc potrzeby aby taką decyzję dołączać do akt sprawy. Ponadto organ błędnie uznał, że na terenie rolnym nie można budować pomostów wykorzystywanych do uprawiania wędkarstwa, gdyż uprawianie wędkarstwa jest tożsame z uprawianiem rekreacji. Według skarżącego, Wojewoda, skoro mimo tego miał jakiekolwiek wątpliwości o dacie przeprowadzenia rekultywacji, to powinien zasięgnąć w tej sprawie informacji w organie pierwszej instancji, a nie, jak to uczynił, uznać, że rekultywacji nie było, bo w aktach sprawy jej brak. W jego przekonaniu nielogiczne jest również twierdzenie Wojewody, tu cyt.: "Takiemu zwolnieniu nie będą podlegały, na przykład, pomosty służące celom hodowlanym", gdyż skarżący nie zgłaszał żadnej budowy pomostu służącego celom hodowlanym. W ocenie skarżącego jest również nielogiczne twierdzenie, że uprawianie wędkarstwa jest tym samym co rekreacja. Gdyby tak było, to skarżący zapytał o sens, żeby w art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b. wymieniać w pozycji b - uprawianie wędkarstwa, a dalej w pozycji c – rekreacji. Wolą ustawodawcy było więc zapisanie obydwu tych pojęć gdyż nie są one tożsame. W związku z powyższym oczywiste jest, że są to osobne cele, a uprawiać wędkarstwo może również rolnik w swoim gospodarstwie rybackim i będzie to zgodne z rolniczym użytkowaniem gruntów. Za nielogiczne uznał również twierdzenie Wojewody, że budowany przez niego pomost będzie na działce sąsiedniej czyli [...], co do której Starosta wezwał do przedłożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący podkreślił, że tylko on posiada wiedzę na temat tego, gdzie zamierza wybudować pomost. Zgodnie z lokalizacją, którą podał na mapie, będzie on znajdował się wyłącznie w granicach działki nr [...] czyli tej, na którą dokonał zgłoszenia. Żaden jego element nie będzie się znajdował ani wystawał, ani się znajdował "nad", "pod" działką sąsiednią. Wobec powyższego skarżący nie zgodził się z twierdzeniem Wojewody, że tu cyt.: "Słuszny był zatem wniosek organu pierwszej instancji, że inwestycja będzie realizowana na działce, dla której inwestor nie złożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nią na cele budowlane", ponieważ zgodnie z wnioskiem, pomost zamierza zrealizować wyłącznie na działce [...]. Wobec tego wszelkie twierdzenia, że może wybuduje go też na działce sąsiedniej są bezprawne. Ponadto zauważył, że od kontroli realizacji inwestycji czy jest zgodna z pozwoleniem lub zgłoszeniem na budowę jest inny organ (PINB) i to do jego kompetencji należy sprawdzanie czy inwestor wybudował daną inwestycję zgodnie ze zgłoszeniem, a więc np. na właściwej działce. Dalej skarżący przekonywał, że nie można zabronić inwestorowi wybudowania pomostu służącego do uprawiania wędkarstwa, skoro inwestor posiada gospodarstwo rolno-rybackie i własne stawy rybne. Prawo budowlane nie przewiduje aby do zgłoszenia dołączać oświadczenia czy zaświadczenia o tym, że takie gospodarstwo posiada. Natomiast jeżeli Wojewoda nie był tego pewny bo jak podał w aktach sprawy brak było danych to w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego mógł to przecież sprawdzić. Autor skargi powołał się także na tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 1998 r., sygn. akt OPK 40/97, zgodnie z którą zamierzenie budowy obiektów budowlanych służących produkcji rolniczej na terenie, którego przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostało ustalone jako grunty rolne, nie jest sprzeczne z tym planem. Na zakończenie przedstawionej w skardze argumentacji skarżący wskazał na niezasadność wezwania Starosty do przedłożenia pozwolenia wodnoprawnego, gdyż pozwolenie wodnoprawne w jego przypadku nie jest wymagane. Objęty zgłoszeniem pomost nie jest bowiem urządzeniem wodnym w myśl ustawy Prawo wodne. Przekonywał, że nie każdy pomost od razu automatycznie staje się urządzeniem wodnym tylko dlatego, że nazywa się pomost. Gdyby tak było to dochodziłoby do absurdów, że nawet w centrum miasta w ogródku przydomowym, gdzie inwestor posiada dom mieszkalny i oczko wodne, gdyby zechciał tam postawić pomost, np. o długości 9 m pomiędzy jednym a drugim brzegiem oczka wodnego musiałby uzyskiwać skomplikowane pozwolenie wodnoprawne, na który wcześniej zobowiązany byłby sporządzić operat wodnoprawny. Wobec czego nie każdy pomost jest urządzeniem wodnym. Budowany przez skarżącego pomost nie będzie znajdował się na wodach śródlądowych o których mówi ustawa Prawo wodne ani nie będzie urządzeniem wodnym w myśl w/w ustawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że podstawą utrzymania tej decyzji przez Wojewodę D. była także niezgodność planowanej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym, ponieważ - w myśl ustaleń planu - działka była położona na terenie kopalni kruszywa, a dopiero po zakończeniu rekultywacji teren ten miał przeznaczenie rolnicze. W aktach sprawy brak było dowodów, że został on rekultywacji tej poddany, a tym bardziej, że ją zakończono. Dopiero do skargi inwestor dołączył decyzję Starosty L. z dnia 27 listopada 2012 r. (znak: [...]) orzekającą o zakończeniu rekultywacji. Na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. skarżący oświadczył do protokołu, że na działce objętej zamierzeniem budowlanym nie ma wody lecz jest urządzona grobla. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje : Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia) z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody D. z dnia 9 lutego 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty L. z dnia 15 grudnia 2014 r. Tą ostatnią decyzją, wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 u.p.b. organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez skarżącego zamiaru budowy pomostu o długości całkowitej 9 m i wysokości liczonej od korony pomostu do dna do 2,5 m. Sporny pomost miał zostać zrealizowany na działce nr [...] w miejscowości Spalona. Stosownie do art. 29 u.p.b., niektóre roboty budowlane można wykonywać po dokonaniu skutecznego zgłoszenia zamiaru ich realizacji właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Procedura ta, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b. obejmuje również budowę pomostów o długości całkowitej do 25 m i wysokości, liczonej od korony pomostu do dna akwenu, do 2,50 m, służących do: a) cumowania niewielkich jednostek pływających, jak łodzie, kajaki, jachty, b) uprawienia wędkarstwa, c) rekreacji. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie pomimo, że sam kierunek rozstrzygnięcia był prawidłowy, jednak istotne błędy, które pojawiły się w uzasadnieniu obu wydanych decyzji, a w szczególności pozbawiona podstaw prawnych argumentacja użyta przez orzekające organy zdecydowały, że w tym zakresie skargę należało uznać za usprawiedliwioną. Organy obu instancji naruszyły wobec tego przepis prawa materialnego, to jest art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. O takiej ocenie zdecydowała nie tylko pobieżna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonana pod kontem mającej w sprawie zastosowanie normy prawnej wywiedzionej z art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b. Przede wszystkim bowiem w sposób niewystarczający zbadano i rozważano kwestię zgodności pomostu służącego uprawianiu wędkarstwa z rolniczym przeznaczeniem terenu działki nr [...], który przewiduje obowiązujący miejscowy plan. W tym zakresie nieprzekonywujące jest stanowisko organu I instancji, że plan miejscowy wyklucza sytuowanie na spornej działce obiektów służących celom rekreacji, którym według oceny organu jest objętych zgłoszeniem pomost służący uprawieniu wędkarstwa. Natomiast zaliczając wędkarstwo do czynności związanych z rekreacją i utrzymując w mocy decyzję o sprzeciwie organ II instancji uznał, że zwolnieniu na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b. nie podlegają pomosty służące celom hodowlanym. Ponadto, powołując się na treść § 6 ust. 1 i ust. 3 mpzp organ II instancji przyjął, że obecnie na terenie objętym zgłoszeniem nie możliwa jest zabudowa związana z rolniczym przeznaczeniem gruntu, ponieważ grunt ten będzie terenem rolnym dopiero po rekultywacji. W tym zakresie organ odwoławczy zauważył brak jakichkolwiek informacji o przeprowadzeniu rekultywacji na tym terenie. W ocenie Sądu tak podane uzasadnienie do decyzji utrzymującej sprzeciw również nie zasługuje na uwzględnienie. Zgadzając się ze skarżącym, że z literalnego brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b. można wywieść tezę, że uprawienie wędkarstwa nie jest tożsame z rekreacją, ponieważ gdyby tak było ustawodawca nie zdecydowałby się na wyodrębnienie wędkarstwa i rekreacji w art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. b i lit. c u.p.b. W ocenie Sądu, wbrew jednak takiemu rozumowaniu, nie sposób tych dwóch pojęć nie utożsamiać. Gdyby bowiem przyjąć prawidłowość twierdzeń skarżącego należałoby także powziąć kolejną wątpliwości, a mianowicie czy również wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a u.p.b. cumowanie kajaków i jachtów jest odrębną czynnością, której nie można utożsamiać z rekreacją. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadzi do wykładni sprzecznej z ratio legis tegoż uregulowania i prowadzi tym samym do interpretacji ad absurdum. Ponadto, z reguły racjonalnego prawodawcy wynika, że tekst aktu prawnego ma służyć prawodawcy do sformułowania określonych norm postępowania oraz że prawodawca zna i uwzględnia reguły języka etnicznego, w którym są formułowane, a jeśli od nich odstępuje, to odpowiednio to zaznacza np. przez definicje legalne. Ponadto formułuje takie normy, które według jego wiedzy w danym układzie społecznym nadają się do tego, aby wpływać na zachowania ich adresatów; że nie ustanawia norm pomiędzy sobą niezgodnych oraz że postępowanie adresatów zgodnie z ustanowionymi normami prowadzi do rezultatów optymalnych, a w każdym razie globalnie aprobowanych. Inaczej mówiąc prawodawcy przypisuje się racjonalność językową, socjotechniczną i prakseologiczną (por. A. Redelbach, S. Wronkowska, Z. Ziembiński, Zarys teorii państwa i prawa, Warszawa 1992, s. 202-203). Pojęcie "racjonalnego ustawodawcy" nie jest wprawdzie oparte na obserwacji empirycznej, ale jest powszechnie przyjmowanym założeniem prawidłowo prowadzonej wykładni i poprawnych rozumowań prawniczych (por. wyrok NSA z dnia 17 września 1999 r., sygn. akt V SA 369/99). Kierując się tak odkodowanymi regułami wykładni wynikającymi z założenia, że przepisy są tworzone przez racjonalnego ustawodawcy należy wskazać, że skoro ani "wędkarstwo", ani też "rekreacja" nie zostały prawnie zdefiniowane w u.p.b. konieczne jest odwołanie się do terminologii w tym zakresie powszechnie przyjętej w języku etnicznym, w którym pod pojęciem wędkarstwa rozumie się łowienie ryb na wędkę, za pomocą sprzętu ściśle określonego przepisami, odpowiadającego ustalonym zwyczajom i zgodnie z przyjętymi zasadami oraz metodami uwzględniającymi ochronę ryb. Za rekreację uważa się natomiast formę działania wybraną dobrowolnie przez człowieka ze względu na osobiste zainteresowania i dla odpoczynku, rozrywki lub rozwoju własnej osobowości, podejmowaną poza obowiązkami zawodowymi, społecznymi i domowymi, w czasie wolnym od pracy. Z analizy powyższych terminów można wysnuć wnioski, iż wędkarstwo może być jedną z form rekreacji, pod warunkiem jednakże, iż wykonywane jest niezawodowo w czasie wolnym od pracy. Oczywistym zatem staje się przyjęcie tezy, że wędkarstwo uprawiane zawodowo lub w ramach prowadzonej działalności gospodarczej lub rolniczej nie jest w żadnym stopniu rekreacją w podanym powyżej znaczeniu. Skarżący podnosił na etapie postępowania administracyjnego, jak też w postępowaniu sądowym, iż projektowany pomost służyć ma mu do uprawiania wędkarstwa w ramach prowadzonej działalności rolniczej i działalności rybackiej. Istotnym zatem z punktu widzenia niniejszej sprawy jest zbadanie zgodności lokalizacji pomostu na terenie działki nr [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu jest celowym odwołanie się do powoływanej przez skarżącego uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 1998 r., sygn. akt OPK 40/97. Pomimo tego, że ww. uchwała zapadła w sprawie z zakresu zagospodarowania przestrzennego, zawiera ona istotną wskazówkę interpretacyjną dla potrzeb niniejszej sprawy. Zgodnie z tezą zawartą w uchwale: "Zamierzenie budowy obiektów budowlanych służących produkcji rolniczej na terenie, którego przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostało ustalone jako grunty rolne, nie jest sprzeczne z tym planem w rozumieniu art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm.) w związku z art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, jeżeli plan nie wprowadza zakazu takiej zabudowy terenu". Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale dopuścił zatem wszelką zabudowę gruntów rolnych obiektami służącymi do produkcji rolnej, jeśli ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla określonego terenu ograniczały się do stwierdzenia jego przeznaczenia do wykorzystania rolniczego i nie zawierały zakazu jego zabudowy. Podzielając taki kierunek wykładni przepisów prawa materialnego należy zauważyć, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego nr [...] z dnia 30 grudnia 2003 r., teren, na którym miałaby zostać zlokalizowany przedmiotowy pomost jest oznaczony symbolem 1PE. Z § 6 ust. 3 uchwały wynika, że teren oznaczony tym symbolem jest przeznaczony docelowo - po rekultywacji – jako teren rolny. Co jednak najistotniejsze, plan nie zawiera szczególnych warunków zagospodarowania tego terenu oraz ograniczeń w jego użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. Zdaniem Sądu jest zatem oczywiste, że na terenie działki nr [...] istnieje możliwość, aby zgodnie z prawem miejscowym wybudować obiekt budowlany, ale jak wynika z powołanej uchwały – wyłącznie pod warunkiem, że służyć on będzie produkcji rolniczej na terenie, którego przeznaczenie w planie zostało ustalone jako grunty rolne. W realiach niniejszej sprawy koniecznym jest więc poczynienie jednoznacznych ustaleń odnośnie możliwości rolniczego wykorzystania przez skarżącego spornego pomostu. W tym celu niewątpliwie pomocne powinny być informacje zawarte w odwołaniu, w którym skarżący podniósł, że prowadzi gospodarstwo rolne i rybackie. Nie bez znaczenia mogą okazać się również informacje o poczynionych przez skarżącego innych zgłoszeniach robót budowlanych, w tym znanego tut. Sądowi z urzędu ze sprawy o sygn. akt II SA/Wr 251/15, zgłoszenia na działce nr [...] budowy budynku gospodarczego. W takich okolicznościach sprawy, w ponownie prowadzonym postępowaniu, organy administracyjne powinny w sposób jednoznaczny uzasadniony prawnie i faktycznie przesądzić, czy wnioskowany w zgłoszeniu pomost będzie służyć rolniczej produkcji, a przez to nie będzie zmieniał przeznaczenia rolniczego terenu działki nr [...]. Właściwy organ ma zatem prawo i obowiązek wyjaśnić, czy rzeczywiście w sprawie/zgłoszeniu mamy do czynienia z pomostem służącym uprawianiu wędkarstwa, które według twierdzeń skarżącego służyć będzie gospodarowaniu rybami we własnym gospodarstwie rolnym i rybackim. Inaczej mówiąc, że pomiędzy potencjalnym zamierzeniem wykorzystania rolniczego pomostu, a jego obiektywnymi cechami, miejscem posadowienia, a także planowanym zlokalizowania na tej samej działce budynkiem gospodarczym, istnieje relacja uzasadniająca stwierdzenie, że pomost będzie miał charakter i funkcję służącą produkcji rolniczej, a nie celom rekreacji. Przy czym, co należy wyraźnie podkreślić, na rozumienie przyjętego w planie miejscowym rolniczego przeznaczenia terenu drugorzędne znaczenie mają zasygnalizowane powyższej trudności interpretacyjne związane ze znaczeniem użytych w art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b pojęć: "wędkarstwo" i "rekreacja". Ustalenie zatem, że budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy (w szczególności zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych – grunty rolne pod budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej są gruntami rolnymi), nie może opierać się na przypuszczeniach. Orzekające organy nie uzasadniły natomiast w sposób wystarczający, dlaczego wędkarstwo nie jest formą gospodarstwa rolnego, tym bardziej, że chociażby zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych działalnością rolniczą jest również traktowana hodowla ryb. Również w rozumieniu art. 2 ust. 2 in fine ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym, za gospodarstwo rolne uważa się hodowlę ryb. To zatem z wniosku inwestora, ewentualnie uzupełnienia tego wniosku należy ustalić charakter i rodzaj robót budowlanych, które inwestor zamierza wykonać. Tego w niniejszej sprawie niewątpliwie zabrakło. Odnosząc się jeszcze do stanowiska zaprezentowanego przez organ II instancji, przyjdzie wskazać, że nic nie stało na przeszkodzie, aby chociażby w ramach możliwości jakie stwarza art. 136 k.p.a., organ ten ustalił, czy teren objęty zgłoszeniem został już zrekultywowany. Jak bowiem wynika z przedłożonej wraz ze skargą decyzji nr [...] z dnia 27 listopada 2012 r. Starosty L., uznano za zakończoną rekultywację gruntów stanowiących złoże kruszywa naturalnego "[...]", w granicach obszaru górniczego "Szczytniki I", położonych w granicach następujących działek nr: [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] obręb S., gmina K.. W ponownie prowadzonym postępowaniu koniecznym będzie wyjaśnienie powyższej kwestii, w tym ustalenie czy objęta zgłoszeniem działka nr [...] została wydzielona z jednej z działek wymienionych w tej decyzji. Przedstawiając natomiast powody uchylenia postanowienia z dnia 2 grudnia 2014 r., którym organ I instancji, na podstawie art. 30 ust. 2 u.p.b. zobowiązał inwestora do przedłożenia pozwolenia wodnoprawnego, precyzyjnego określenia sposobu wykorzystania planowanego pomostu oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działki o numerze [...], w ocenie Sądu należało stworzyć organowi możliwość ponownego zwrócenia się do skarżącego celem wyjaśnienia istotnych wątpliwości jakie pojawiają się w sprawie. Wymaga chociażby precyzyjnego wyjaśnienia kwestia dokładnej lokalizacji planowanego na działce nr [...] obiektu budowlanego określonego mianem "pomostu", a zwłaszcza ustalenia czy położony one jest w całości lub w części nad gruntem pokrytym wodami powierzchniowymi, który wchodzi w skład działki nr [...] lub działki nr [...]. Wbrew stanowisku skarżącego lokalizacja przedmiotowego obiektu budowlanego nie jest wystarczająco wyjaśniona, gdyż już nawet z dołączonego do skargi wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka nr [...] składa się nie tylko z łąk ŁVI o powierzchni 0,2950 ha, ale także z wód śródlądowych Wsr o powierzchni 0,0050 ha. Zdaniem Sądu orzekającego wszechstronne ustalenie czy zamierzenie budowlane ma styczność z gruntem pokrytym wodami powierzchniowymi ma decydujące znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zapoczątkowanej zgłoszeniem inwestora. Wynika to po pierwsze z tego, że zgodnie z brzmieniem art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 469, dalej w skrócie u.p.w.) na wykonanie urządzeń wodnych, do których zalicza się na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h u.p.w. również pomosty, wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Jeżeli zatem zgłaszane zamierzenie inwestycyjne z punktu widzenia funkcjonalności i projektowanych rozwiązań technicznych można zaliczyć do pomostów i urządzenie to służy do korzystania z zasobów wodnych to wówczas bezwzględnie wymagane jest do jego wykonania pozwolenie wodnoprawne. Po drugie- nie ulega wątpliwości, iż budowa pomostów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b., dotyczy urządzeń wodnych służących do korzystania z zasobów wodnych (cumowanie niewielkich jednostek pływających, uprawianie wędkarstwa, rekreacja), a tym samym na ich wykonanie konieczne jest pozwolenie wodnoprawne. Po trzecie wreszcie- aby można było skorzystać z uproszczonej drogi inicjacji procesu budowlanego pomostu, tj. zgłoszenia budowy, nie zaś wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, konieczne jest spełnienie dwóch warunków przestrzennych określonych w art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b., tj. długość całkowita nie może być większa niż 25 m, zaś wysokość nie większa niż 2,50 m liczona od korony pomostu do dna akwenu, czyli pomost taki musi być przynajmniej częściowo zbudowany nad gruntem pokrytym wodami powierzchniowymi. Uzasadnionym zatem staje się pogląd, iż w przypadku gdy mamy do czynienia z obiektem budowlanym, który pomimo, że spełnia wymogi techniczne pomostu, nie służy do korzystania z zasobów wodnych i nie ma jakiejkolwiek styczności z gruntami pokrytymi wodami powierzchniowymi, to wówczas na jego budowę nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne, lecz konieczne jest uzyskanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Z tych też względów, Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu znajdującym odzwierciedlenie w zgromadzonym materialne dowodowym oraz zawierającym odniesienie do wszystkich zarzutów stawianych przez skarżącego, gdyż Sąd nie czyni własnych ustaleń w sprawie. Sąd stwierdził również, że uzasadnienie obu wydanych w sprawie decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 u.p.p.s.a., orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku. O tym, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku orzeczono na podstawie art. 152 u.p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w postaci wpisu od skargi (500 zł) zostało oparte na treści art. 200 u.p.p.s.a.