II SA/Wr 279/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi W.J. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu I instancji w sprawie nakazu rozbiórki nadbudowanej samowolnie części istniejącego ogrodzenia nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś.Ś., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 49b ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 i art. 84 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, nakazał R.J. rozbiórkę nadbudowanej części istniejącego ogrodzenia na terenie nieruchomości przy ul. [...] w Ś.Ś. (działka nr 163, AM-20). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w związku z przeprowadzoną w dniu 9 lutego 2012 r. kontrolą robót budowlanych wykonanych na wyżej wymienionej nieruchomości zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie robót budowlanych wykonywanych przez inwestora – R.J., polegających na nadbudowie części istniejącego ogrodzenia na terenie nieruchomości położonej w Ś.Ś. od strony ul. [...] oraz robót budowlanych wykonywanych przez tego inwestora, polegających na budowie zadaszenia nad tarasem budynku mieszkalnego położonego na powyższej nieruchomości. Zaznaczając, że według oświadczenia R.J. wyżej wymienione roboty budowlane zostały wykonane jesienią 2011 r. bez wymaganego zgłoszenia (ogrodzenie) i pozwolenia (balkon) na ich wykonywanie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał treść art. 29 ust. 1 pkt 23 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i wskazał, że postanowieniem z dnia 12 marca 2012 r. nr 20/2012 nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego (oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane); 2) planu sytuacyjnego nadbudowanego ogrodzenia na aktualnej mapie przyjętej do zasobu; 3) zaświadczenia burmistrza o zgodności nadbudowy ogrodzenia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślając, że postępowanie administracyjne prowadzone jest na podstawie art. 49b ustawy Prawo budowlane, organ I instancji podał, że w związku z nieprzedłożeniem przez inwestora wyżej wymienionych dokumentów w wyznaczonym terminie, decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał rozbiórkę nadbudowanej części istniejącego ogrodzenia na terenie wyżej wskazanej nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania R.J. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kontynuując postępowanie dowodowe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, a więc spełnione są przesłanki zastosowania procedury legalizacyjnej na podstawie art. 49b ustawy Prawo budowlane. Przywołując treść tego przepisu organ I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 3 lipca 2012 r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego (oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane); 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia burmistrza miasta o zgodności nadbudowy ogrodzenia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powiatowy Inspektor podał, że w dniu 23 lipca 2012 r. R.J. przedłożył żądane dokumenty, jednak w związku z istotnymi brakami w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pismem z dnia 25 lipca 2012 r. wezwano R.J. do uzupełnienia tego dokumentu. W dniu 30 lipca 2012 r. R.J. złożył prawidłowo wypełniony druk powyższego oświadczenia. W dniu 3 sierpnia 2012 r. W.J. zapoznała się z materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie i oświadczyła, że podtrzymuje swój brak zgody na dysponowanie wyżej wymienioną nieruchomością na cele budowlane oraz że dostarczona w dniu 30 lipca 2012 r. przez R.J. jej zgoda na dysponowanie przez niego nieruchomością na cele budowlane zawiera nieprawdę i zgodnie z art. 233 kk kieruje sprawę na drogę postępowania karnego. Powyższe oświadczenie skarżąca podtrzymała w dniu 7 sierpnia 2012 r., przedkładając odpis wniosku o wszczęcie postępowania karnego wobec R.J.. Przytoczywszy treść art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego organ wywiódł, że złożenie fałszywego oświadczenia nie stanowi powodu do zaniechania procedury legalizacyjnej prowadzonej przez organ nadzoru budowlanego. Jedynie bowiem brak oświadczenia stanowiłby podstawę do nakazania inwestorowi rozbiórki części wyżej wymienionego obiektu budowlanego (brak formalny). Powołując się na art. 49b ust. 4 ustawy Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś.Ś. wskazał, że postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2012 r. nr [...] ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie 2500 zł dla inwestora – R.J. dla budowy polegającej na nadbudowie części istniejącego ogrodzenia na terenie przedmiotowej nieruchomości. Wskazując następnie, że zażalenie na powyższe postanowienie złożyła W.J. oraz R.J., organ I instancji podał, że w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę konsekwencje nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej, postanowieniem z dnia 18 września 2012 r. nr [...] wstrzymano wykonanie postanowienia z dnia 21 sierpnia 2012 r. nr [...]. Po rozpatrzeniu wniesionych zażaleń, postanowieniem z dnia 20 listopada 2012 r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że przy przeprowadzaniu procedury legalizacyjnej organ I instancji winien rozważyć konieczność zastosowania w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, to jest zawieszenia postępowania do czasu wyjaśnienia przez prokuraturę kwestii prawdziwości złożonego przez R.J. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji podał, że w związku z powyższym, w celu podjęcia odpowiednich czynności, pismem z dnia 6 grudnia 2012 r. wezwał R.J. do złożenia, w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, oświadczenia co do dalszego postępowania. W dniu 11 grudnia 2012 r. inwestor oświadczył, że odstępuje od procedury legalizacyjnej – nie będzie płacił opłaty legalizacyjnej i zobowiązuje się rozebrać nadbudowaną część ogrodzenia. Biorąc pod uwagę powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł jak wyżej stwierdzając, że brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania, jak sugerował D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz o co wnosiła W.J.. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła W.J., wnosząc o "ponowną analizę podejmowanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś.Ś. decyzji, zbadanie ich zgodności z prawem, a także zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, albowiem wydanie prawomocnej decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Prokuraturę Rejonową w Ś.Ś.". Decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i zaznaczył, że pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. inwestor poinformował organ I instancji o dokonaniu rozbiórki nadbudowanej samowolnie części istniejącego ogrodzenia nieruchomości przy ul. [...] w Ś.Ś.. Fakt ten potwierdził organ w toku przeprowadzonej w dniu 7 stycznia 2013 r. kontroli. Rozpatrując złożone przez W.J. odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że zaskarżoną decyzją organ stopnia powiatowego zobligował R.J. jako inwestora do przeprowadzenia rozbiórki nadbudowanej samowolnie części istniejącego ogrodzenia, a podstawę prawną tej decyzji stanowił art. 49b ustawy Prawo budowlane. Nie kwestionując dokonanej przez organ I instancji kwalifikacji prawnej przedmiotu postępowania, jak również wyboru adekwatnej do tej kwalifikacji procedury, organ odwoławczy uznał za konieczną kasację skarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że – jak wynika z pisma inwestora z dnia 28 grudnia 2012 r., którego treść potwierdziła dokonana w dniu 7 stycznia 2013 r. kontrola – nadbudowa części ogrodzenia od strony drogi gminnej została rozebrana. Powołując się następnie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2464/10 oraz art. 138 i art. 105 § 1 pkt 2 kpa, organ II instancji stwierdził, że wobec powyższego zasadnym stało się zastosowanie dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 kpa i uchylenie oprotestowanego rozstrzygnięcia z jednoczesnym umorzeniem postępowania organu I instancji, bowiem bezprzedmiotowym jest orzekanie o obowiązku dotyczącym obiektu (części obiektu), który na moment orzekania nie istnieje. Odnosząc się do argumentacji odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że z uwagi na zaistniałą zmianę stanu faktycznego sprawy w stosunku do okoliczności stan ten kształtujących w chwili wydania przez organ I instancji skarżonego rozstrzygnięcia, podniesione przez stronę zarzuty i zawarte w odwołaniu wnioski uznać należy w chwili orzekania przez organ odwoławczy za pozostające bez znaczenia. Wojewódzki Inspektor zwrócił przy tym uwagę organu I instancji, że ustawodawca jasno określił, jakie okoliczności uzasadniają przewidziany w art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakaz rozbiórki i brak po stronie inwestora woli legalizacji dokonanej samowoli do okoliczności tych nie należy. Na powyższą decyzję W.J. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że jest współwłaścicielką nieruchomości położonej przy ul. [...] w Ś.Ś. na działce nr 163, AM-20. Od ponad roku w Sądzie Rejonowym w Ś.Ś. toczy się sprawa o podział wspólnego majątku dorobkowego, w której jest wnioskodawczynią, a stroną przeciwną jest R.J., stale działający na jej niekorzyść. Zaznaczając, że Prokuratura Rejonowa w Ś.Ś. w dniu 29 grudnia 2012 r. skierowała do Sądu Rejonowego w Ś.Ś. przeciwko R.J. akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 233 § 6 kk, gdyż jako inwestor złożył on fałszywe oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skarżąca wskazała, że w postanowieniu z dnia 20 listopada 2012 r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. podał, że organ I instancji winien rozważyć konieczność zastosowania w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, to jest zawieszenia postępowania do czasu wyjaśnienia przez prokuraturę kwestii prawdziwości złożonego przez R.J. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W opinii Wojewódzkiego Inspektora, organ I instancji niesłusznie zaniechał zawiadomienia odpowiednich organów ścigania o możliwości złożenia przez inwestora fałszywego oświadczenia. W.J. podkreśliła, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś.Ś. nie wstrzymał postępowania administracyjnego i w swoim piśmie z dnia 6 grudnia 2012 r. wezwał R.J. do podjęcia decyzji – czy zalegalizuje samowolę budowlaną polegającą na nadbudowie istniejącego ogrodzenia, czy też dokona jej rozbiórki. Skarżąca zaznaczyła, że inwestor zdecydował się na rozbiórkę nielegalnie wykonanej nadbudowy ogrodzenia dopiero 11 grudnia 2012 r. pod presją prowadzonego przez prokuraturę postępowania. W ocenie skarżącej, złożenie przez inwestora fałszywego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane bezspornie wskazuje, że chciał on zalegalizować samowolę budowlaną i dopiero doniesienie do prokuratury o przestępstwie z art. 233 § 6 kk skutecznie mu to uniemożliwiło. Do czasu wydania przez Sąd Rejonowy w Ś.Ś. prawomocnego wyroku organy obu instancji powinny wstrzymać całe postępowanie. To Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego sugerował taki tryb postępowania organowi I instancji, a jako organ nadrzędny także tego trybu nie zastosował, tylko umorzył całe postępowanie. Skarżąca podniosła przy tym, że w prowadzonej równolegle sprawie dotyczącej wykonanej przez R.J. samowolnej nadbudowy zadaszenia nad tarasem jej budynku mieszkalnego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia 28 maja 2012 r. również umorzył postępowanie organu I instancji, legalizując tym samym przebudowę jej budynku, dokonaną przez inwestora bez jej zgody, działając w naruszeniu przepisów dotyczących majątku wspólnego i zarządu nad nim. W tamtej sprawie organy obu instancji nie żądały od inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pomimo że wiedziały o braku jej zgody na prowadzone przez inwestora przebudowy. W niniejszej sprawie oświadczenie było już niezbędne, ale – jak stwierdziła skarżąca – zgodnie z tym, co napisał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś.Ś. w swojej decyzji z dnia 21 sierpnia 2012 r. nr [...] – wystarczy przedłożyć oświadczenie fałszywe, aby zalegalizować każdą samowolę budowlaną. Skarżąca wniosła o analizę podejmowanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś.Ś. oraz D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. decyzji, zbadanie ich zgodności z obowiązującym prawem, a także uchylenie decyzji o umorzeniu całego postępowania organu I instancji. Jej zdaniem, wydanie prawomocnej decyzji w niniejszej sprawie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy w Ś.Ś.. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. W rozpatrywanej sprawie jest poza sporem, że nadbudowana część istniejącego ogrodzenia na terenie nieruchomości przy ul. [...] w Ś.Ś. (działka nr 163, AM-20) została zrealizowana przez R.J. w warunkach samowoli budowlanej oraz że inwestor dokonał jej rozbiórki, co potwierdziła kontrola przeprowadzona w dniu 7 stycznia 2013 r. Przedmiotem tej sprawy była zatem nadbudowana samowolnie część ogrodzenia wskazanej wyżej nieruchomości. Skoro więc dokonano jej rozbiórki, to brak jest przedmiotu omawianej sprawy. W orzecznictwie sądowym i w piśmiennictwie utrwalił się pogląd, że organ odwoławczy jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji (np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1988 r., SA/Lu 151/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 72; wyrok NSA z dnia 7 lipca 1988 r., IV SA 451/88, GAP 1988, nr 22, s. 43; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 1988 r., SA/Ka 378/88 - niepublikowany; wyrok SN z dnia 7 maja 2002 r., III RN 59/01, OSNAPiUS 2003, nr 3, poz. 56; A.Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego). W rozpatrywanej sprawie taką zmianą stanu faktycznego była rozbiórka stanowiącej przedmiot sprawy nadbudowanej części ogrodzenia. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa w sytuacji, gdy postępowanie stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W myśl art. 138 § 1 pkt 2 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że w sytuacji, gdy w chwili rozpatrywania przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś.Ś. z dnia [...] r. nr [...] organ odwoławczy ustalił, że przedmiot rozpatrywanej sprawy przestał istnieć, prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. Skoro przedmiot sprawy – nadbudowana część ogrodzenia nieruchomości przy ul. [...] w Ś.Ś. – przestał istnieć, to nie jest możliwe ani zalegalizowanie tej inwestycji, ani nakazanie jej rozbiórki. Chybione jest więc twierdzenie skarżącej, że "wydanie prawomocnej decyzji w niniejszej sprawie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy w Ś.Ś.", bowiem w sytuacji, gdy nadbudowanej części ogrodzenia już nie ma, bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy administracyjnej jest to, czy i jak Sąd Rejonowy w Ś.Ś. rozstrzygnie kwestię prawdziwości złożonego przez R.J. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze, że chociaż w postanowieniu z dnia 20 listopada 2012 r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wskazał, że organ I instancji winien rozważyć konieczność zastosowania w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, to jest zawieszenia postępowania do czasu wyjaśnienia przez prokuraturę kwestii prawdziwości złożonego przez R.J. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś.Ś. takiego trybu nie zastosował i nie wstrzymał postępowania administracyjnego wydając decyzję z dnia [...] r. nr [...], natomiast Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ nadrzędny także tego trybu nie zastosował, tylko umorzył całe postępowanie – należy raz jeszcze podkreślić, że umorzenie postępowania było wynikiem rozebrania przez inwestora nadbudowanej samowolnie części istniejącego ogrodzenia, a nie zalegalizowania samowoli budowlanej. Zauważyć wypada, że gdyby przedmiot sprawy nadal istniał, to w sytuacji, gdy ustalono, że nadbudowana część ogrodzenia została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej, prowadzone w tym przedmiocie postępowanie miałoby doprowadzić albo do zalegalizowania tej samowoli, albo do jej rozbiórki. Skoro więc skarżąca jako współwłaściciel przedmiotowej nieruchomości jednoznacznie oświadczała, że nie wyraża zgody na dysponowanie przez R.J. wyżej wymienioną nieruchomością na cele budowlane, to tym samym nie wyrażała zgody na zalegalizowanie tej inwestycji. W rezultacie zatem domagała się rozbiórki nadbudowanej samowolnie części ogrodzenia. Zawarta w motywach postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 20 listopada 2012 r. nr [...] sugestia, iż organ I instancji winien rozważyć konieczność zastosowania w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, to jest zawieszenia postępowania do czasu wyjaśnienia przez prokuraturę kwestii prawdziwości złożonego przez R.J. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wiązała się z wyrażanym wcześniej zamiarem inwestora zalegalizowania omawianej samowoli budowlanej. Gdyby bowiem postępowanie karne toczące się przeciwko R.J. prawomocnie wykazało, że inwestor nie złożył fałszywego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to wówczas mógłby on doprowadzić do legalizacji samowolnie zrealizowanej inwestycji. W przeciwnym razie na inwestora nałożony zostałby nakaz jej rozbiórki. W sytuacji, gdy inwestor dokonał rozbiórki nadbudowanej samowolnie części ogrodzenia, nie było najmniejszej potrzeby zawieszania postępowania, które stało się bezprzedmiotowe i w żaden sposób nie mogłoby doprowadzić do legalizacji samowoli budowlanej. Nie mogłoby też doprowadzić do nakazania rozbiórki, ponieważ nie można rozebrać czegoś, co już nie istnieje. Wbrew zatem sugestiom zawartym w skardze, umorzenie postępowania organu I instancji przez organ odwoławczy nie prowadziło do zalegalizowania nadbudowanej samowolnie części istniejącego ogrodzenia nieruchomości przy ul. [...] w Ś.Ś., ale wynikało z faktu likwidacji tej samowolnie zrealizowanej inwestycji. Zauważyć przy tym trzeba, że zawieszenie przedmiotowego postępowania w istocie było jedynie w interesie inwestora, a nie skarżącej, która nie godziła się na zalegalizowanie omawianej samowoli budowlanej. Gdyby więc przedmiot postępowania nadal istniał i doszłoby do zawieszenia postępowania w tej sprawie, to opóźnieniu uległby cel skarżącej czyli likwidacja nadbudowanej samowolnie części istniejącego ogrodzenia. Tak więc ani organ I instancji nakazując rozbiórkę nadbudowanej samowolnie części istniejącego ogrodzenia, ani organ odwoławczy w zmienionym stanie faktycznym sprawy orzekając o uchyleniu w całości decyzji Powiatowego Inspektora i umarzając postępowanie organu I instancji, nie naruszył praw właścicielskich skarżącej ani jej interesu prawnego. Biorąc pod uwagę, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem decyzji podjętej w przedmiocie rozbiórki nadbudowanej samowolnie części istniejącego ogrodzenia nieruchomości przy ul. [...] w Ś.Ś., nie jest możliwe w tej sprawie ustosunkowywanie się do rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie dotyczącej wykonanej przez R.J. samowolnej nadbudowy zadaszenia nad tarasem budynku mieszkalnego. Treść tamtego rozstrzygnięcia pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.