II SA/Wr 2807/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia WSA Andrzej Cisek, Asesor WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Kinga Kręc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2005r. sprawy ze skargi R. A. na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy P. w Z. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. orzeka, ze zaskarżona uchwała nie może być wykonana; III. zasądza od Miasta Z. na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...]skarżący wniósł zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy Z.-P. w zakresie dotyczącym działki nr [...] i [...]. W szczególności podał, że na działce nr [...] błędnie oznaczono granicę istniejącej zabudowy, gdyż pozostawiono poza nią budynek mieszkalny. Na działce nr [...] oznaczono pomnik przyrody wpisany do rejestru, chociaż nie ma na niej żadnego pomnika. Należy utrzymać dotychczasowe przeznaczenie działek nr [...] i [...] jako terenów upraw ogrodniczych, nie zaś na tereny łąki i zieleni, z uwagi na urządzenie tam przez skarżącego sadu owocowego, a ponadto przeznaczyć działkę nr [...] również pod zabudowę, gdyż skarżący, prowadzący gospodarstwo rolne, zamierza wybudować na tej działce budynek gospodarczy oraz mieszkalny. Kolejno pismem z dnia [...]wniósł zarzut do projektu tego planu w zakresie dotyczącym działki nr [...]. Na działce tej zaplanowano bliżej nieokreślony "akcent architektoniczny" oraz zbyt szeroką nieprzekraczalną granicę zabudowy, przez co wyłączono z zabudowy - powierzchni działki. Skarżący wniósł o wykreślenie z projektu planu "akcentu architektonicznego" oraz zmianę oznaczenia nieprzekraczalnej granicy zabudowy. W piśmie z dnia [...]do Przewodniczącego Rady Miasta Z. skarżący wyjaśnił, że wszystkie wymienione działki wchodzą w skład jego gospodarstwa rolnego oraz wniósł o odroczenie rozpoznania zarzutów z uwagi na doręczenie mu zawiadomienia o sesji Rady wyznaczonej na dzień [...] w celu rozpatrzenia zarzutów, z naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt 1 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nastąpiło ono w dniu [...], a więc nie na 21 dni przed terminem posiedzenia. Zaskarżoną uchwałą wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) Rada Miasta Z. w § 1 odrzuciła w części protesty skarżącego wniesione pismami z dnia [...]i [...], o ile wniósł on o przeznaczenie działek nr [...] i [...] pod uprawy ogrodnicze, o ustalenie na działce nr [...] lokalizacji obiektów związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego oraz o ile kwestionował zasadność linii zabudowy i lokalizacji akcentu architektonicznego na działce nr [...]. Uchwała zawierała pisemne uzasadnienie. Według jego treści dotyczyło ono najpierw sposobu rozpatrzenia pism skarżącego przez Burmistrza Miasta, uznane następnie w uchwale za załącznik do niej. W uzasadnieniu podano, że skarżący nie jest właścicielem działek nr [...] i [...] oraz nie przedstawił dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień do dysponowania tymi działkami. Ustalenia planu dotyczące tych działek nie mogą dlatego naruszać uprawnień lub interesu prawnego skarżącego i uwagi zawarte w piśmie z dnia [...] zakwalifikowane zostały jako protest. Wniosek zawarty w piśmie z dnia [...]dotyczy zakresu problematyki ustaleń planu i trybu ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Elementy te wynikają z prawomocnej uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosek nie dotyczy więc naruszenia interesu prawnego lub uprawnień skarżącego i został zakwalifikowany jako protest. W dalszej części uzasadnienia Rada nie uwzględniła protestów, gdyż w zakresie przeznaczenia działek nr [...] i [...] należało uwzględnić wnioski - protesty R. A. i R. J., postulujące przeznaczenie tych działek na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Biorąc pod uwagę uwarunkowania lokalizacyjne, możliwość obsłużenia ich komunikacją i sieciami infrastruktury technicznej, jak też sąsiedztwo istniejącej zabudowy, należało odrzucić propozycje skarżącego. Kolejne pismo skarżącego dotyczyło przeniesienia ustaleń o linii zabudowy i zasadach kształtowania architektury do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co nie byłoby zgodne z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakres zapisów w projekcie planu jest zgodny z uchwałą o przystąpieniu do opracowania planu oraz treścią art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił, że oczywiście nieprawdziwe są stwierdzenia Burmistrza, jakoby ustalenia planu dotyczące działek nr [...] i [...] nie naruszały interesu prawnego skarżącego, skoro działki te wchodzą w skład prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego oraz należało utrzymać ich dotychczasowe przeznaczenie jako tereny upraw ogrodniczych. Nie było uzasadnione uwzględnienie wniosków dotyczących przeznaczenia tych działek, złożonych przez osoby nie mające do nich żadnego tytułu prawnego. W odpowiedzi na skargę Gmina wniosła o jej oddalenie. Uznanie pism skarżącego za protest nastąpiło w oparciu o dane z ewidencji gruntów. Zarzut mógł dotyczyć ustaleń planu odnoszących się do działek będących własnością skarżącego, jednak jego zastrzeżenia w tym zakresie zostały uwzględnione. Uwagi dotyczące działek nr [...] i [...] stanowiły protest. W pismach procesowych skarżący stwierdził, że Gmina nie nadesłała żądanych przez sąd akt administracyjnych i dlatego sam dołączył szereg dokumentów dotyczących nin. sprawy, a ponadto wniósł na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 54 § 2 u.p.s.a. o wymierzenie Przewodniczącemu Rady Miasta Z. grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. W uzupełnieniu skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały z powodu samego nienadesłania akt administracyjnych oraz z uwagi na powołanie w niej dwóch wykluczających się wzajemnie ustaw, co skutkuje jej nieważnością (art. 156 § 1 k.p.a.), a ponadto zarzucił, że Rada jedynie przyjęła uchwałę uprzednio sporządzoną i podpisaną przez Burmistrza. Złożone przez skarżącego rozszerzenie skargi o uchylenie ponadto uchwały w sprawie planu miejscowego, skierowane zostało do osobnego rozpoznania w nowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139) nie udało się wypracować w nauce prawa i praktyce stosowania prawa jednolitego stanowiska w zakresie problematyki prawnej rozpatrywania protestów i zarzutów wniesionych do projektu planu miejscowego oraz środków prawnych wnoszonych wobec uchwał rady gminy podjętych w odniesieniu do protestów i zarzutów. Z wypowiedzi naukowych warto przypomnieć opracowanie J. Zimmermanna "Zarzuty i protesty w procedurze planowania przestrzennego" Samorząd Terytorialny, 1996 z. 10 s. 19-27, zawierające trafną charakterystykę zarzutów i protestów, ale również omówienie rozbieżności w nauce prawa na ten temat, a ponadto w części głoszące poglądy nie w pełni zaaprobowane w późniejszym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W ślad za tym autorem należy wskazać, że legitymacja do wniesienia zarzutu opiera się nie tylko na samym istnieniu interesu prawnego lub uprawnienia, które da się połączyć treściowo z projektowanym planem, (czyli interesu wynikającego obiektywnie z prawa materialnego, ustanawiającego również omawiane połączenie), ale ponadto na naruszeniu tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący zarzut powinien twierdzić i dowodzić, że kwestionowany zapis planu narusza jego interes prawny lub uprawnienie, czyli że jego sfera prawna będzie przez plan zmieniona, uszczuplona lub zmodyfikowana. To naruszenie interesu prawnego nie jest równoznaczne z naruszeniem przez projekt planu obiektywnego porządku prawnego, gdyż są to dwie całkowicie odrębne płaszczyzny oceny prawnej planu. Plan może bowiem ingerować w indywidualną sferę prawną danego podmiotu w sposób legalny, bądź naruszający prawo przedmiotowe. Wnoszący zarzut nie musi zatem wykazywać naruszenia przez projekt planu norm obowiązującego prawa, lecz powinien twierdzić i dowodzić, że w razie uchwalenia projektu nastąpiłoby naruszenie jego sfery prawnej. Ustawa konstruuje uchwałę rady gminy o uwzględnieniu lub o odrzuceniu zarzutu na wzór decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu rada powinna wytłumaczyć, dlaczego naruszenie indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia powinno czy też nie mogło wpłynąć na zmianę projektu. Skarga do sądu administracyjnego odnosi się również do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia będącego podstawą zarzutu. Sąd przeprowadza kontrolę legalności uchwały o odrzuceniu zarzutu na ogólnych zasadach, stąd powstaje problem konkretnej podstawy dla uwzględnienia skargi. Kwestia legalności uchwały dotyczyć bowiem może jej formy, w tym jakości lub braku uzasadnienia, natomiast samo odrzucenie zarzutu jest zdaniem Autora zawsze legalne, skoro według ustawy rada może to uczynić dowolnie, a jedynie powinna sporządzić uzasadnienie faktyczne i prawne. Sąd nie mógłby natomiast kontrolować tekstu projektu planu i treści interesu prawnego skarżącego, gdyż nie jest uprawniony do merytorycznej oceny badanego aktu. Z kolei uchwała o odrzuceniu protestu może zostać zaskarżona na zasadach ogólnych tj. zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Legitymacja skargowa jest więc tutaj czysto teoretyczna, skoro wnoszący protest z natury rzeczy nie może wykazać zaangażowania w sprawie swojego interesu prawnego i tym bardziej jego naruszenia. Legitymacja skargowa pojawi się raczej wobec uchwały uwzględniającej protest, gdy związana z tym zmiana projektu naruszy czyjś interes prawny. W każdym przypadku brak legitymacji skargowej wywołuje oddalenie, nie zaś odrzucenie skargi. W uwagach końcowych autor podkreśla, że o przynależności danego pisma do zarzutów, czy też protestów, nie może decydować jego tytuł ani nawet bezpośrednio treść. Jedynym kryterium rozróżnienia jest tutaj legitymacja do wniesienia któregoś z tych środków, której istnienie powinien organ zbadać i wyjaśnić. Błędna kwalifikacja pisma kwestionującego projekt planu może wywołać istotną wadę uchwały, powodującą stwierdzenie jej nieważności. Rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczyły kilku zagadnień prawnych. Niekiedy organ oceniał krytycznie, czy zastrzeżenia zgłoszone przez właściciela nieruchomości na obszarze objętym projektem planu w sposób obiektywny dotyczyły naruszenia jego interesu prawnego i kwalifikował je jako protest, a wówczas sąd administracyjny odrzucał skargę jako niedopuszczalną, podzielając ocenę organu (postanowienie NSA z 15.03.1999r. IV SA 1035/98 Lex nr 48164), bądź też sąd odrzucał skargę o ile nawet zapadła uchwała o odrzuceniu zarzutu, lecz sąd zakwalifikował zastrzeżenia do planu jako protest (postanowienie NSA z 20.04.1998r. IV SA 1907/97, Lex nr 43837). W przypadku zatem dokonania oceny, że wnoszący zarzut nie wykazał naruszenia swego interesu prawnego, jego zastrzeżenia sąd kwalifikował jako protest i odrzucał skargę, nie podzielając poglądu o możności zaskarżenia uchwały o odrzuceniu protestu na zasadach ogólnych (postanowienie NSA z 22.03.1999r. IV SA 1155/98 Lex nr 48221). Niekiedy formułowano tezy prawne wywołujące wrażenie, że w takiej samej sytuacji (ocena sądu, że odrzucenie zarzutu dotyczyło w rzeczywistości protestu) sąd jednak oddalał skargę (wyrok NSA z 4.09.1998r. IV SA 1658/97 Wspólnota 1998/48/27). W orzecznictwie sądowym przyjmowało się równolegle, że jednak na uchwałę o odrzuceniu protestu przysługuje skarga do sądu na podstawie art. 101 ustawy samorządowej (postanowienie NSA z 4.01.1999r. IV SA 1453/98 Lex nr 48182). Zdarzało się, że sąd uwzględniał skargę na uchwałę o odrzuceniu zarzutu wówczas, gdy z niepełnego materiału dowodowego przedstawionego przez organ nie wynikało, aby procedura planistyczna była przestrzegana (wyrok NSA z 10.05.1999r. IV SA 1701/98 Lex nr 47311). Wyrażano w orzecznictwie sprzeczne poglądy w kwestii stanu związania sądu kwalifikacją zastrzeżeń jako protestu bądź zarzutu przez radę gminy (postanowienie NSA z 13.10.1999r. IV SA 1184/99 Lex 48227 a wyrok NSA z 20.05.1999r. IV SA 823/99 lex nr 48213). Respektując linie orzecznicze wypracowane w tut. Sądzie (poprzednio Ośrodku Zamiejscowym NSA) należy obecnie podtrzymać poglądy prawne, że sąd nie jest związany dokonanym przez radę zaliczeniem zastrzeżeń wobec projektu planu do protestów lub zarzutów, że na uchwałę w sprawie odrzucenia protestu przysługuje skarga do sądu na zasadach ogólnych (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), że w przypadku wątpliwości odnośnie stanu naruszenia interesu prawnego ostateczne ich rozstrzygnięcie następuje na rozprawie w postaci wyroku, zaś odrzucenie skargi następuje w przypadku niewątpliwego złożenia protestu i zaskarżenia uchwały odrzucającej protest bez uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia. Należy w końcu mocno podkreślić (wbrew niektórym wypowiedziom orzeczniczym), że podmiot mający prawo rzeczowe do nieruchomości położonej na obszarze planu w każdym przypadku zgłasza zastrzeżenia wobec projektu planu w formie prawnej zarzutu, bowiem plan w każdym przypadku wpływa na treść tego prawa i poprzez to dotyczy naruszenia interesu prawnego tego podmiotu. Należy ponadto uznać za trafne tezy prawne, że uwzględnienie zarzutu uzasadnione jest w przypadku naruszenia przez mający powstać plan miejscowy prawa przedmiotowego (wyrok NSA z 31.08.1998r. IV SA 695/98 ONSA 2000/1/16), że wadliwe uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutu uzasadnia stwierdzenie jej nieważności (wyrok NSA z 3.04.2000r. IV SA 2120/99 ONSA 2001/4/166) oraz że do zagadnień wymagających oceny sądu należy nie tylko procedura rozpoznania przez radę zarzutu (jak twierdził J. Zimmermann), ale ponadto przestrzeganie w ogóle procedury planistycznej (art. 18 ust. 2 ustawy), obok oceny zgodności projektu planu z całym prawem przedmiotowym (wyrok SN z 18.01.2002r. III RN 192/00 OSNP 2002/15/346). W ślad za tym ostatnim poglądem prawnym można od razu wskazać, że organ powinien do akt sądowych dołączyć w całości dokumentację planistyczną (pełne udokumentowanie wszystkich czynności podjętych od początku przy uchwalaniu projektu planu). W nin. sprawie organ dołączył do akt sprawy jedynie odpis zaskarżonej uchwały oraz wypisy z rejestru gruntów dot. działek nr [...] i nr [...] nie stanowiących własności skarżącego, zawiadomienie skarżącego o terminie sesji rady w sprawie rozpatrzenia zarzutu z dowodem jego doręczenia na 11 dni przed datą sesji, ogłoszenie publiczne o terminie tej sesji, komunikat o wyłożeniu projektu planu i prognozy do publicznego wglądu w okresie od [...] do [...]oraz zawiadomienie o tym m.in. skarżącego, a w końcu protokół z rozpatrzenia protestów i zarzutów przez burmistrza. Według tego ostatniego dokumentu odnośnie działek nr [...] i nr [...] złożyli protesty R. A. i R. J. z postulatem ich przeznaczenia na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i burmistrz postanowił je uwzględnić "w zakresie nie wymagającym opracowania wniosku rolnego", oraz skarżący, z postulatami skorygowania granicy terenu [...] zgodnie ze stanem faktycznym (protest uwzględniony), usunięcia oznaczenia pomnika przyrody (protest uwzględniony), dopuszczenia na terenie [...] (działka nr [...]) lokalizacji obiektów związanych z gospodarstwem rolnym (w tej części protest odrzucono) i oznaczenia działek nr [...] i [...] jako terenów upraw ogrodniczych (w tej części również protest odrzucono). Odnośnie działki nr [...] protest złożył skarżący, według treści omawianego dokumentu postulując skreślenie w rysunku planu ustaleń dot. usytuowania nieprzekraczalnej linii zabudowy i lokalizacji akcentu architektonicznego, gdyż ustalenia te zostaną określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś burmistrz postanowił uwzględnić ten protest w części dotyczącej zbliżenia linii zabudowy do linii rozgraniczającej ulicę do 6 m, a w pozostałej części protest odrzucić. W ocenie Sądu pomimo niedołączenia przez organ pełnej dokumentacji planistycznej, możliwe było dokonanie oceny legalności zaskarżonej uchwały w oparciu o ten materiał oraz dokumenty wchodzące w skład tej dokumentacji dołączone przez skarżącego, gdyż uzasadniały one ustalenie, że nastąpiło naruszenie trybu postępowania określonego w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenie to wynika z ocen, że zastrzeżenia skarżącego odnośnie wszystkich działek stanowiły zarzuty, zaś uchwała o ich odrzuceniu zawierała wadliwe lub niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne. W nin. sprawie organ nie wyjaśnił należycie sprawy w zakresie istnienia legitymacji skarżącego do zgłoszenia zarzutu, co organ sam przyznał, obarczając skarżącego powinnością wyjaśnienia tej okoliczności, ale też organ nie kwestionował tego, że wszystkie wskazane działki stanowią składnik gospodarstwa rolnego prowadzonego przez skarżącego. Skarżący wykazał tę okoliczność w toku postępowania sądowego. Wszystkie obowiązujące definicje legalne gospodarstwa rolnego zaliczają do jego składników również działki nie stanowiące własności podmiotu prowadzącego to gospodarstwo, o ile stanowią zorganizowaną całość gospodarczą (na ten temat bliżej patrz M. Bednarek "Mienie - Komentarz do art. 44 - 553 Kodeksu cywilnego" Zakamycze 1997 s. 216-219). Plan miejscowy ingerując w przeznaczenie gospodarstwa rolnego jako całości, o ile nawet ingerencja ta ogranicza się do niektórych jego składników (działek), bezpośrednio narusza interes prawny podmiotu prowadzącego to gospodarstwo, a przez to mającego uprawnienia do jego składników. Z uwagi na ustawowe powiązanie poszczególnych składników, tworzące pewną zorganizowaną całość, nie było uzasadnione wyłączanie z niej działek nie stanowiących własności osoby prowadzącej gospodarstwo rolne dla potrzeb oceny, że ustalenia planu dotyczące tych działek nie naruszają interesu prawnego lub uprawnienia tej osoby, gdy zgłosiła zastrzeżenia do tych ustaleń. Wprawdzie organ podjął uchwałę w sprawie odrzucenia protestów skarżącego, to jednak zastosował następnie procedurę podobną do rozpatrzenia zarzutów, skoro uchwałę uzasadnił na piśmie. Uzasadnienie to było jednak wadliwe w takim stopniu, że po zakwalifikowaniu przez Sąd zastrzeżeń skarżącego do projektu planu jako zarzutów, nie było możliwe nieuwzględnienie skargi. Uchwała w punkcie drugim precyzując nieuwzględnione części protestów pomija uwzględnienie przez burmistrza protestu (w istocie zarzutu) w części dotyczącej zbliżenia linii zabudowy do linii rozgraniczającej ulicy, przez co stwarza niepewność w kwestii zakresu uwzględnienia bądź odrzucenia zarzutu dotyczącego działki nr [...]. Organ w sposób nieprawidłowy odczytał treść zarzutu dotyczącego działki nr [...]. Istotą tego zarzutu nie był postulat pominięcia pewnych ustaleń planu jako zbędnych, gdyż możliwych do doprecyzowania w decyzji, lecz postulat ustalenia przeznaczenia tej działki bez dopuszczenia do budowy tzw. akcentu architektonicznego, o bliżej nieokreślonym charakterze, a ponadto postulat poprawienia wadliwego wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. W ramach uzasadnienia tych zarzutów skarżący wniósł o pominięcie tych ustaleń w planie i wyjaśnił, dlaczego w jego ocenie jest to prawnie uzasadnione. Dokonanie przez organ oceny, że uzasadnienie zarzutu było prawnie wadliwe, wcale nie uzasadniało zakwalifikowanie zarzutu jako protestu oraz odniesienie się przy jego odrzuceniu jedynie do motywów zarzutu przytoczonych przez skarżącego. Wymagało natomiast konkretnego wskazania, dlaczego i jakiego rodzaju akcent architektoniczny powinien znajdować się na działce nr [...] oraz dlaczego i w jaki sposób ostatecznie ustalono nieprzekraczalną granicę zabudowy. Uwzględnienie protestów innych osób dotyczących działek nr [...] i [...] stanowiło pewne zdarzenie w toku procedury planistycznej, jednak w niczym samo przez się nie uzasadniało, wbrew przeświadczeniu organu, odrzucenia zarzutów skarżącego. Uzasadnienie organu w pewnym stopniu tłumaczyło decyzję o określonym przeznaczeniu tych działek, jednak w sposób zbyt ogólnikowy i bez nawiązania do treści zarzutu skarżącego. Dalsze szczegółowe zarzuty i wnioski skargi były bezzasadne. W przypadku prawidłowego uzasadnienia decyzji o przeznaczeniu określonego terenu dla konkretnych potrzeb, uchwała o odrzuceniu zarzutu do projektu planu z reguły staje się niepodważalna w toku sądowej kontroli jej legalności. Nie było istotne, czy źródłem tej decyzji były wnioski, uwagi lub protesty czy zarzuty innych osób, czy też samodzielne rozważania organu gminy. Oczywiście organ powinien wytłumaczyć, dlaczego odrzucił zarzuty, a uwzględnił protesty, nie zaś tłumaczyć odrzucenia zarzutu samym uwzględnieniem protestów. Nie było istotne, że rada gminy jedynie przyjęła uchwałę w brzmieniu opracowanym uprzednio przez burmistrza, skoro przypuszczalnie (organ nie dołączył do akt sprawy dokumentacji dot. podejmowania uchwały) uchwałę taką podjęła. Przepisu art. 156 k.p.a. dotyczącego podstaw stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w ogóle nie stosuje się do uchwał organu gminy. Zaskarżona uchwała zawierała o tyle niewadliwą podstawę prawną, że powołanie w uzasadnieniu nowej ustawy było konsekwencją odczytania treści zarzutu skarżącego jako postulatu uchwalenia planu w sposób sprzeczny z nową ustawą, gdy według organu na tle poprzedniej ustawy stanowiącej podstawę prawną uchwały było prawnie dopuszczalne zawarcie w planie ustaleń nie naruszających postanowień nowej ustawy. Rozważanie tego zagadnienia było w nin. sprawie nieistotne, skoro zadaniem Sądu była ocena, czy naruszenie interesu prawnego skarżącego przez konkretne ustalenia planu dotyczące jego sfery prawnej, doprowadziło ponadto do naruszenia prawa przedmiotowego w zakresie ograniczonym do tej sfery prawnej, a przede wszystkim, czy wprowadzenie ustaleń planu naruszających interes prawny skarżącego zostało przez organ należycie uzasadnione w uchwale o odrzuceniu zarzutu. Sąd nie bada słuszności lub celowości ustaleń planu, o ile zaś nie ingerują one w sferę prawną danego podmiotu w sposób dowolny, nadmierny lub wręcz szykanujący w zestawieniu z naruszeniami praw podmiotowych innych podmiotów, a przy tym są racjonalnie uzasadnione, to nie ma podstaw do ich podważania w wyniku skargi na uchwałę o odrzuceniu zarzutów. Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 147 § 1 oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.