II SA/Wr 288/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2007 r. przy udziale - na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. o wymierzenie grzywny postanawia odrzucić skargę. D. W. w pismach z dnia 14 marca 2007 r. i z dnia 15 marca 2007 r. skierowanych bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o "nałożenie kary grzywny w celu przymuszenia z art. 154 § 6 o NSA w celu wymuszenia wydania decyzji negatywnej o warunkach zabudowy ..." oraz "w związku z rażącym naruszeniem prawa przez Burmistrza i SKO w J. G. w sprawie nie przestrzegania decyzji [...] [...] o zastosowanie art. 154 § 6 o NSA w celu właściwego załatwienia sprawy i wydania decyzji negatywnej o warunkach zabudowy...". Pismem z dnia 12 czerwca 2007 r. D. W. została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi o wymierzenie grzywny, poprzez oznaczenie organu i wskazanie sprawy, których skarga dotyczy, oraz oświadczenie, czy przed złożeniem skargi wezwała pisemnie właściwy organ do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W treści wezwania określony został również skutek niezastosowania się, określony w art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Powyższe wezwanie doręczono skarżącej osobiście w dniu 30 czerwca 2007 r. co potwierdza jej własnoręczny podpis i data na dowodzie doręczenia. W odpowiedzi - w piśmie nadanym w placówce pocztowej w dniu 4 lipca 2007 r. – skarżąca poinformowała, że nie będzie dochodziła swoich roszczeń w oddzielnej sprawie "bowiem jestem poniżana i upokarzana w Sądzie..." oraz ponowiła wnioski zawarte w piśmie z dnia 14 marca 2007 r. w punkach II, III, IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wobec jednoznacznych sformułowań zawartych w pismach z dnia 14 marca 2007 r. oraz z dnia 15 marca 2007 r., stwierdzono, ze skarżąca wniosła bezpośrednio do Sądu skargę o wymierzenie grzywny o której mowa w art. 154 § 1 i art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Po myśli art. 54 § 1 przywołanej wyżej ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Brzmienie przywołanego przepisu jest jednoznaczne i nie pozostawia wątpliwości co do tego, że obecnie, z woli ustawodawcy, obwiązuje pośredni tryb wnoszenia skargi do odpowiedniego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Należy również wspomnieć, że tryb bezpośredniego składania skargi do sądu administracyjnego dopuszczony był mocą szczególnej regulacji prawnej zawartej w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), ale tylko w okresie dwóch lat od wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem wszystkie skargi, które w okresie od 1 stycznia 2004r. do 31 grudnia 2005 r. zostały wniesione bezpośrednio do sądu (w ustawowym terminie) uznawane były za skuteczne i przekazywane przez sąd właściwemu organowi, celem dalszego procedowania. Zasady te – co należy podkreślić - przestały jednak obwiązywać z dniem 1 stycznia 2006 r. Z zestawienia powyższych uregulowań wynika więc, że aktualnie przewidziany jest tylko pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien więc skierować skargę bezpośrednio do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jedynie bowiem w okresie wskazanym w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc od 1 stycznia 2004 roku do 1 stycznia 2006 roku, bezpośrednie wniesienie skargi do sądu administracyjnego pozwalało na konwalidowanie niewłaściwego trybu wszczęcia postępowania. W obecnym stanie prawnym wniesienie skargi bezpośrednio do Sądu uznać należy za niezgodne z przywołanym już art. 54 § 1 ustawy, co uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie. Podzielić wypada prezentowany już w orzecznictwie pogląd (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2006 r., IV SA/Gl 1404/06; z dnia 24 stycznia 2006 r. IV SA/GL 27/06, nie publik.) że w obowiązujących przepisach brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do przekazania organowi administracyjnemu skargi, która że w obowiązujących przepisach brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do przekazania organowi administracyjnemu skargi, która wpłynęła (zaadresowana) została do sądu administracyjnego. W szczególności, podstawa taka nie wynika z treści aktów prawnych obowiązujących sądy administracyjne. Nie ma w nich również odesłania do innych aktów prawnych, w tym zwłaszcza do art. 65 k.p.a., który przewiduje możliwość przekazania przez organ administracji podania organowi właściwemu. Bezpośrednie zastosowanie powyższego przepisu wyłącza jego zakres podmiotowy. Pojęcie organ administracji publicznej, użyty w treści art. 65 k.p.a., definiuje art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organami administracji publicznej są ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2, tj. inne organy państwowe oraz inne podmioty powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumienia do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnej. Sąd administracyjny nie jest, w myśl cytowanych wyżej przepisów, organem administracji publicznej. Zatem nie ma kompetencji oraz jakichkolwiek podstaw proceduralnych do przekazania wniesionej bezpośrednio do Sądu skargi organowi, którego dotyczy przedmiot skargi. Dodać trzeba, że również przepisy wykonawcze do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 169, poz. 1646) w przeciwieństwie do wcześniej obowiązujących przepisów (por. art. 200 k.p.a. lub § 16 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 lutego 1982 r. Regulamin czynności Naczelnego Sądu Administracyjnego, M.P. Nr 9, poz. 63) nie zawierają norm stwarzających dla sądu administracyjnego podstawę dla przekazania do organu skargi wniesionej bezpośrednio do Sądu. Mając zatem na względzie wypływający z norm konstytucyjnych obowiązek działania w granicach i na podstawie prawa (art. 7 konstytucji RP), należy stwierdzić, że wobec braku podstaw prawnych w obowiązujących przepisach, sąd nie jest uprawniony do przekazania skargi wniesionej z pominięciem organu, temu organowi. To zaś wyłącza możliwość "uzdrowienia" wadliwej czynności polegającej na wniesieniu skargi w sposób sprzeczny z prawem. Skarga D. W. o wymierzenie grzywny na podstawie art.154 § 1 i § 6 wskazanej wcześniej ustawy, wniesiona została bezpośrednio do sądu administracyjnego w dacie wykraczającej poza okres przewidziany w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl tego co wyże powiedziano, czyni to niemożliwym przekazanie tej skargi organowi, którego bezczynność została zaskarżona. Jak wcześniej wywiedziono, po dniu 1 stycznia 2006 roku właściwą i konieczną drogą dla prawidłowego zachowania trybu wniesienia skargi jest jej złożenie w organie, którego dotyczy przedmiot skargi, tak jak stanowi art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . W tym stanie rzeczy, skarga D. W. jako wniesiona z pominięciem ustawowej drogi do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 54 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że przedmiotowa skarga podlegałaby również odrzuceniu na zasadzie określonej w art. 58 § 1 pkt 3 przywołanej ustawy, z tego względu, że skarżąca nie zastosowała się do wezwania Sądu z dnia 12 czerwca 2007 r. – pomimo pouczenia o skutkach takiego zachowania – i nie uzupełniła braków formalnych skargi wskazanych w wezwaniu. Pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie Sądu nie wyjaśnia bowiem, którego konkretnie organu skarga dotyczy, czy skarżąca spełniła przesłankę dopuszczalności skargi określoną w art. 154 § 1 (uprzednie pisemne wezwanie do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy) oraz w jakiej sprawie zarzuca organowi bezczynność. Wskazana przyczyna przemawiałaby również za odrzuceniem skargi. Biorąc powyższe pod uwagę postanowiono jak w sentencji.