II SA/Wr 288/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz -spr., Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant asystent sędziego Malwina Jaworska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej ....we W. na decyzję Wojewody D. z dnia[...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...]we W.. Bezzasadne były zarzuty odwołania złożonego przez skarżącego, naruszenia art. 35 prawa budowlanego, § 60 i § 104 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i art. 77 k.p.a. Zarzuty dotyczyły spodziewanego pogorszenia warunków zamieszkania w stanowiącym własność skarżącego budynku przy ul. Ś. [...] i sąsiednim budynku przy ul.[...], wskutek zwiększenia liczby pojazdów parkujących na tej ulicy, częściowego pozbawienia naturalnego oświetlenia mieszkań i widoku z okien. Projektowany wysoki budynek stanowi dysonans względem pozostałej zabudowy. Miejsca parkingowe nie zachowują wymaganych odległości do ściany, zaś 12 z nich nie ma dostępu do drogi przejazdowej, więc nie będą wykorzystane. W załączonej do projektu analizie nasłonecznienia mieszkań pominięto, że promienie słoneczne padają na ościeżnicę okna w mieszkaniu 3 a przy ul. Środkowej 7, zatem nie doświetlają pomieszczenia. Niesłusznie zakwalifikowano budynek przy ul. Środkowej 7 do zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej. Odnosząc się do tych zarzutów organ omówił brzmienie art. 32 i art. 35 Prawa budowlanego. Wskazał, że inwestor jest następcą prawnym adresata decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Projekt budowlany był zgodny z treścią tej decyzji (art. 34 ustawy). Z ustaleń decyzji wynikał wymóg urządzenia 78 miejsc postojowych. W projekcie przewidziano 76 miejsc w garażu podziemnym oraz 2 miejsca na zewnątrz. W garażu znajdzie się 12 miejsc "podwójnych", bez bezpośredniego dostępu do drogi przejazdowej. Jednak sposób organizacji parkowania nie należał do oceny organu. Wystarczające było stwierdzenie zaprojektowania wymaganej liczby miejsc. W zakresie wymaganego nasłonecznienia organ wskazał, że § 60 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) obniża wymagania w odniesieniu do mieszkań wielopokojowych oraz dla śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej. Zawarta w projekcie budowy analiza ( s. 45 – 46, 48 – 51 projektu) przekonuje o spełnieniu tych wymagań. Planowana inwestycja położona jest w zabudowie śródmiejskiej ( § 3 pkt 1 rozporządzenia). Zlokalizowana jest w centrum miasta, wśród intensywnej zabudowy oraz zamyka urbanistycznie od strony pl. Solidarności i ul. Rybackiej część odtworzonego fragmentu zabudowy pierzejowej ( ul. [...]i ul.[...]). Istniejąca zabudowa także stanowi zabudowę śródmiejską uzupełniającą. Pokoje mieszkalne w tych budynkach powinny być nasłonecznione przez 1,5 godziny, a w przypadkach mieszkań jednopokojowych nie ma określonego wymaganego czasu nasłonecznienia. Zaprojektowano uskokowe odsunięcie projektowanego budynku od zabudowy istniejącej. Według analizy, pokoje mieszkalne przy ul. Środkowej 3 – 9 będą posiadały w dniach równonocy nasłonecznienie przez okres 3 godzin w godzinach od 13.30 do 16.30. Mieszkanie na parterze budynku przy ul. Ś., posiadające okna od strony wschodniej ( od strony projektowanego budynku) będzie miało nasłonecznienie przez 3 godziny od 7.00 do 8.30 i od 10.40 do 12.20. Wskaźniki te dla mieszkań wyżej położonych nie mogą być gorsze. Według § 104 ust. 3 rozporządzenia stanowiska postojowe w garażu powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, z zachowaniem odległości między bokiem samochodu a ścianą lub słupem – co najmniej 0,5 m. Projekt jest zgodny z tymi wymaganiami. W konkluzji organ stwierdził zgodność projektu z przepisami i brak podstaw do nieudzielenia pozwolenia na budowę. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 34 ust. 3 pkt 3 a prawa budowlanego wobec niedołączenia oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostarczenia ciepła, art. 34 ust. 3 pkt. 4 wobec niedołączenia wyników badań geologiczno – inżynierskich i geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 przez niesprawdzenie zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska, § 60 rozporządzenia przez niewłaściwą wykładnię pojęcia zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej, § 104 rozporządzenia przez niezastosowanie w projekcie właściwych norm technicznych dla miejsc postojowych oraz naruszenie art. 77 k.p.a. wskutek nieprzeprowadzenia oględzin miejsca inwestycji. Skarżący nie wyraża zgody na podłączenia budynku do węzła ciepłowniczego, którego jest zarządcą, zatem oświadczenie dostawcy ciepła jest nieskuteczne. Wyniki badań powinny być dołączone w osobnym dokumencie, nie zaś w treści projektu. Budynki istniejące i budynek projektowany należą do zabudowy śródmiejskiej. Nie jest to jednak zabudowa uzupełniająca. Zabudowa istniejąca niczego nie uzupełnia. Dlatego czasu nasłonecznienia mieszkań nie można ograniczyć o połowę. Promienie słoneczne nie wpadają do wnętrza mieszkania nr 3 a przy ul. Ś., przy uwzględnieniu grubości muru i szerokości otworu okiennego. Bilans miejsc parkingowych uwzględnia miejsca projektowane niezgodnie z warunkami technicznymi przez niezachowanie wymaganej odległości, zaś 14 miejsc nie posiada dostępu do drogi przejazdowej, co wskazuje na fikcyjne dostosowanie się do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. W celach dokładnego wyjaśnienia powyższych warunków należało przeprowadzić wnioskowany przez skarżącego dowód z oględzin. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Inwestor w piśmie procesowym wniósł o oddalenie skargi. Inwestor dołączył wymagane oświadczenie dostawcy ciepła, które nie wymagało zgody zarządcy budynku. Prawo budowlane nie wymaga dostarczenia wyników badań w osobnym dokumencie. Inwestycja nie wymagała badania zgodności z wymogami ochrony środowiska. Projekt nie narusza § 60 i 104 warunków technicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarżący był stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż twierdził i przekonywał, że projekt budowlany narusza przysługujący mu jako właścicielowi sąsiedniej działki interes prawny, wskutek naruszenia § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) W wyniku stwierdzenia tego naruszenia można było uznać skarżącego za właściciela nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) Z tego też interesu skarżący wywodził powinność organu merytorycznego rozpatrzenia złożonego odwołania oraz możliwość domagania się sądowej kontroli legalności decyzji przez sąd administracyjny. Nie oznaczało to, że skarżący mógł skutecznie domagać się tej kontroli po wskazaniu naruszeń prawa nie mających żadnego związku ze sferą jego interesu prawnego. Wykazanie zaś przez organ i uznanie w tym zakresie przez sąd decyzji za zgodną z prawem, czyli w szczególności nie naruszającą § 60 rozporządzenia, pozbawiło skarżącego również interesu w zaskarżeniu tej decyzji, co prowadziło do oddalenia skargi. Nie zwalniało to sądu od konieczności kontroli legalności decyzji w pozostałym zakresie ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu organ prawidłowo wykonał powinności ustanowione w art. 35 ust. 1 ustawy, a skoro inwestor spełnił ustawowe wymagania, to organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ( art. 35 ust. 4 ustawy). Nie mogły być skuteczne zarzuty kwestionujące obecnie ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy (kwestia "niedopasowania" projektowanego budynku do istniejącej zabudowy lub prawidłowości obsługi komunikacyjnej z uwagi na niedogodne wykorzystanie ul. Środkowej), co wynika z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i art. 134 § 1 p.p.s.a. Kontroli sądowej podlegała prawidłowość przytoczonych okoliczności faktycznych i ich oceny prawnej. Według treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 11.10.2006 r. (pkt 2 b) "przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" zgodnie z rozporządzeniem RM w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z 2004 r.), co zachowało aktualność prawną zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt. 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz art. 173 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Postanowienia ustawy – Prawo budowlane wskazujące na obowiązki inwestora, projektanta lub organu w zakresie ochrony środowiska oraz na związanie decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach ( w szczególności art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy) odnoszą się od sytuacji, w których postępowanie z zakresu oceny oddziaływania na środowisko było wymagane, co nie miało miejsca w nin. sprawie. Wymaga podkreślenia, że w pozostałym zakresie organ nie był uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno – budowlanymi lub innymi przepisami prawa ( powołany art. 20 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, patrz wyrok NSA z 21.08.2008 r. II OSK 940/07 Lex nr 491284). Uprawnienia organu obejmują bowiem badanie zgodności z przepisami wyłącznie projektu zagospodarowania działki. Nie mógł mieć znaczenia interes faktyczny skarżącego związany z obawą pogorszenia warunków korzystania z ul. [...] przez obecnych mieszkańców, po zwiększeniu liczby użytkowników drogi o lokatorów nowo projektowanego budynku. Zatwierdzeniu podlegał projekt budowlany poprawiony i uzupełniony zgodnie z postanowieniem z dnia 4.12.2009 r. W części "[...]projekt zawiera szczegółowe omówienie dokumentacji geotechnicznej opracowanej w grudniu 2007 r. Dołączono decyzję nr 45/07 z dnia 27.10.2007 r. o zatwierdzeniu projektu prac geologicznych. Dołączono warunki techniczne przyłączenia nr [...]z dnia 8.12.2009 r. do sieci ciepłowniczej oraz wszelkie wymagane decyzje, uzgodnienia i zaświadczenia. W projekcie zagospodarowania terenu zawarto analizę warunków doświetlenia światłem dziennym oraz warunków przesłaniania. Wskazano tam, że budynek projektowany jest zlokalizowany w miejscu dawnych zabudowań, które wraz z budynkami przy ul. Środkowej tworzyły śródmiejski kwartał zabudowy pierzejowej. Dlatego budynek ten uzupełnia istniejącą zabudowę. Inwestor pomimo uzupełniającego charakteru zabudowy zapewnił doświetlenie przez okres 3 godzin, czyli bez przewidzianego dla tej zabudowy ograniczenia wymaganego czasu. W analizie uwzględniono w szczególności wielkość otworów okiennych i głębokość osadzenia okien. W analizie wykazano ponadto spełnianie wymagań określonych w § 13 rozporządzenia. Wszystkie te ustalenia zostały prawidłowo przytoczone i ocenione w zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przeciwstawił tym ustaleniom własnych szczegółowych analiz, a jedynie niczym nieudokumentowaną polemikę i zarzut naruszenia ograniczonych norm nasłonecznienia, z których inwestor nie skorzystał. Związane to było z ukształtowaniem bryły budynku z 3 prostopadłościanów nakładanych na siebie tarasowo, co tworzy uskoki umożliwiające prawidłowe doświetlenie sąsiednich budynków. W konsekwencji tych, przytoczonych przez organ ustaleń, prawidłowa była ocena organu, że projekt nie narusza wymogów § 60 rozporządzenia. Nie budziły zastrzeżeń pozostałe ustalenia i oceny organu wskazujące na zgodność zaskarżonej decyzji z prawem przedmiotowym również w zakresie wymogów nie kwestionowanych szczegółowo przez skarżącego. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. B.B.19.10.2010r.