II SA/Wr 29/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody D. z dnia 22 listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru ustawienia dwóch kontenerów oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez Z. P. (dalej zwanego zgłaszającym lub skarżącym) jest decyzja Nr [...] Wojewody D. (dalej zwanego organem odwoławczym lub w skrócie Wojewodą) z dnia 22 listopada 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej zwanego organem I instancji lub w skrócie Prezydentem) z dnia 9 października 2013 r., nr [...], którą wniesiono sprzeciw wobec zamiaru ustawienia dwóch kontenerów przy ul. S. [...] we W. (dz. Nr [...], AM-7, obręb [...]). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktyczno-prawnym: Skarżący w dniu 12 września 2013 r. dokonał zgłoszenia zamiaru montażu dwóch kontenerów na czterech bloczkach betonowych każdy, przy ul. S. [...] we W. (dz. nr [...], AM-7, obręb [...]), które będą spełniać funkcję pomocniczą w uprawach rolnych, jako skład narzędzi i pomieszczenie socjalne. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (dz. nr [...]) na cele budowlane, mapę sytuacyjną z naniesioną lokalizacją inwestycji oraz dodatkowe wyjaśnienia. Organ I instancji postanowieniem z dnia 24 września 2013 r. nałożył na zgłaszającego, w terminie do dnia 2 października 2013 r., obowiązek uzupełnienia zgłoszenia poprzez m.in. podanie terminu przeniesienia lub rozbiórki przedmiotowych kontenerów w inne miejsce w związku z tym, że są to obiekty tymczasowe (pkt 6 postanowienia). W treści powyższego postanowienia Prezydent pouczył zgłaszającego, że w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie zgłoszenia wyda decyzję o sprzeciwie wobec planowanego zamierzenia. Zgłaszający pismem z dnia 30 września 2013 r. dokonał uzupełnienia zgłoszenia, przedkładając m.in. dwa rysunki oraz nową mapę sytuacyjną z naniesioną lokalizacją inwestycji. Skarżący odnosząc się do wezwania wskazanego w pkt 6 powyższego postanowienia Prezydenta z dnia 24 września 2013 r. wskazał, że przedmiotowe kontenery będą tak długo stały, jak długo będą spełniały funkcję zaplecza magazynowego i socjalnego w zakresie rolniczego wykorzystania tej części działki, dodając ponadto, iż kontenery te stanowią solidną konstrukcję, która nie ulega przewidywalnemu okresowi użytkowania i z tego powodu są w obrocie handlowym po kilkanaście lat. Organ I instancji decyzją z dnia 9 października 2013 r., nr 4970/2013, wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej w skrócie u.p.b.) oraz art. 104 k.p.a. i art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) wniósł sprzeciw wobec zamiaru ustawienia dwóch kontenerów przy ul. S. [...] we W. (dz. nr [...], AM-7, obręb [...]) uzasadniając go tym, że nie został jednoznacznie określony terminu rozbiórki lub przeniesienia przedmiotowych kontenerów zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. W odwołaniu zgłaszający zarzucił bezzasadne uznanie, iż "ustawienie przedmiotowych kontenerów na podkładach z bloczków betonowych- przy czym bloczki betonowe są luźno położone na gruncie- są pracami budowlanym tymczasowymi i jako prace tymczasowe podlegają rozbiórce z określeniem terminu ich rozbiórki. Przy czym termin rozbiórki oznacza nic innego jak unicestwienie budowy poprzez jej rozebranie i przywrócenie gruntu do stanu poprzedniego." Zdaniem skarżącego "nieuzasadnionym było użycie słowa "rozbiórka", która jako taka nie będzie miała miejsca, bo kontenery te są w obrocie handlowym i stanowią zaplecza wszelakich inwestycji i wędrują za tymi inwestycjami. Właściwym określeniem powinno być słowo "przeniesienie", a nie rozbiórka. Tym samy nie znam terminu rozbiórki przedmiotowych kontenerów ani też miejsca tej rozbiórki". W dalszej części odwołania wskazano, że teren przedmiotowej działki nr [...] w planie zagospodarowania przeznaczony jest pod zabudowę szeregową, zieleń wysoką, zabudowę usługowo-handlową i pod budowę ul. B. jako ulicy po dwa pasma w każdym kierunku, zaś obecnie działka ta wykorzystywana jest do celów rolniczych bez możliwości alternatywnego sposobu wykorzystania. W przekonaniu zgłaszającego planowanej inwestycji nie można traktować jako tymczasowej, a zapytanie Prezydenta o wyznaczenie terminu przeniesienia kontenerów jest przedwczesne i nie można na nie udzielić odpowiedzi innej niż użyta - tak długo jak długo będzie ten teren użytkował rolniczo, natomiast w przypadku znalezienia kupca na ten teren to przeniesienie kontenera nastąpi w terminie daty sprzedaży, jednakże nie może określić czy będzie to za 3 miesiące czy też za 3 lata. W treści odwołania skarżący wskazał także, że jeżeli jest to faktyczny powód do zgłoszenia sprzeciwu to podaje termin przeniesienia kontenerów jako 31 grudnia 2030 r. Organ odwoławczy wzmiankowaną na wstępie decyzją Nr [...] z dnia 22 listopada 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 u.p.b., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji po przytoczeniu regulacji przepisów art. 28- 30 u.p.b. wskazano, że rozstrzygnięcie decyzji Prezydenta z dnia 9 października 2013 r. jest prawidłowe, niemniej jednak uzasadnienie zaskarżonej decyzji wymaga uzupełnienia i wyjaśnień. W tym kontekście zwrócono uwagę, że jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji podano art. 30 ust. 2 i ust. 5 u.p.b., gdy tymczasem sprzeciw nie mógł być wniesiony ze względów formalnych, ponieważ skarżący uczynił zadość pkt 6 postanowienia Prezydenta z dnia 24 września 2013 r. poprzez wskazanie terminu użytkowania kontenerów, co zresztą organ I instancji zauważył w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewoda zauważył, że na przedmiotowej działce nr [...] w miejscu lokalizacji kontenera nr 1 obowiązują ustalenia uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] we W. (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr [...], poz. [...], ze zm., zwanej dalej uchwałą z 2004 r.), natomiast w miejscu lokalizacji kontenera nr 2 obowiązują ustalenia uchwały nr [...] Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego [...] we W. (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr [...], poz. [...], zwanej dalej uchwałą z 2010 r.). Kontener nr 1 zlokalizowany będzie na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem ZU - strefa zieleni wysokiej z zakazem zabudowy (§ 4 pkt 1 lit. f uchwały z 2004 r.), z przeznaczeniem na zieleń wysoką (§ 10 ust. 1 uchwały z 2004 r.). Ponadto zgodnie z § 10 ust. 3 uchwały z 2004 r., w strefie ZU zakazuje się wznoszenia, rozbudowy i nadbudowy obiektów budowlanych. Kontener nr 2 zlokalizowany będzie natomiast na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 1.KD-G, z przeznaczeniem podstawowym (część przeznaczenia terenu, która powinna dominować na danym terenie) - ulica oraz przeznaczeniem uzupełniającym (część przeznaczenia terenu, która uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe) - urządzenia telekomunikacyjne (§ 2 pkt 10 i pkt 11 oraz § 27 ust. 1 uchwały z 2010 r.). Przez urządzenia telekomunikacyjne należy rozumieć kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe, a także obiekty do nich podobne, nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu (§ 4 ust. 1 pkt 56 uchwały z 2010 r.). Dalej podniesiono, że zgodnie z § 12 oraz § 27 ust. 2 uchwały z 2010 r., teren 1.KD-G jest obszarem przeznaczonym na cele publiczne, na którym obowiązują następujące ustalenia dotyczące zagospodarowania terenu: obowiązuje ulica klasy głównej, obowiązuje torowisko tramwajowe, obowiązują obustronne chodniki, obowiązuje ścieżka rowerowa, obowiązuje zieleń przyuliczna, obowiązuje ulica obsługująca po wschodniej stronie terenu co najmniej na odcinku od terenu 2.KD-Z do terenu 10.KD-L. Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 2 uchwały z 2010 r., na terenie 1.KD-G dopuszcza się zieleń i urządzenia budowlane towarzyszące kategoriom przeznaczenia dopuszczonym na tym terenie. Zdaniem organu odwoławczego, biorąc pod uwagę wyżej przytoczone ustalenia miejscowych planów, stwierdzić trzeba, że na przedmiotowej działce w miejscach wskazanych przez zgłaszającego nie jest dopuszczalny montaż (ustawienie) kontenerów, które będą spełniać funkcję pomocniczą w uprawach rolnych, jako skład narzędzi i pomieszczenie socjalne. W konsekwencji zatem, w związku z tym, że planowana przez zgłaszającego inwestycja jest niezgodna z przepisami miejscowych planów, Prezydent był zobligowany ze względów merytorycznych wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zauważył, co jednakże nie miało istotnego wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, że do zgłoszenia dołączono oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (dz. nr [...]) na cele budowlane, w którym zgłaszający wskazał, że jest właścicielem przedmiotowej działki, gdy tymczasem ze znajdującego się w aktach sprawy wykazu właścicieli i władających dz. nr [...] wynika, że stanowi ona współwłasność skarżącego i jego małżonki (wspólność ustawowa majątkowa małżeńska) co wymagało od organu I instancji nałożenia na zgłaszającego obowiązku dokonania stosownej korekty oświadczenia (art 30 ust. 2 u.p.b.) Na marginesie Wojewoda, na podstawie art. 9 k.p.a., wyjaśnił, że budowa (montaż) kontenerów, które zgodnie z brzmieniem art. 3 pkt 5 u.p.b. należy kwalifikować jako tymczasowe obiekty budowlane, nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę tylko w sytuacji, gdy będą one przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b.). W skardze na powyższą decyzję do tut. Sądu wniesiono o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem, w szczególności z zapisami art. 143 k.c. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący jest współwłaścicielem działki [...] o pow. ponad 11 tys. m2, na której to działce postawił dwa kontenery w celu spełnienie funkcji pomocniczych w uprawie gruntu jako magazyn narzędzi, środków do produkcji oraz zaplecze socjalne. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji, że ta w sposób nieuprawniony ingeruje w jego prawo co do sposobu dotychczasowego sposobu użytkowania rolniczego działki w części na jakiej postawił on na podkładach z bloczków betonowych przedmiotowe kontenery. W ocenie skarżącego "plan zagospodarowana zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego jest potencjalnym i hipotetycznym możliwym sposobem wykorzystania przedmiotowej nieruchomości przy czy to właściciel nieruchomości decyduje czy korzysta z tego możliwego sposobu zagospodarowania swojej nieruchomości czy też jak w przypadku skarżącego, skarżący w dalszym ciągu będzie ten teren użytkował w sposób dotychczasowy! Skarżący przywołuje w tym miejscu wykładnie art. 143 k.c. który wyraźnie upoważnia tylko właściciela co do sposobu korzystania z nieruchomości a w zaskarżonej decyzji, prawo to uzurpuje sobie Prezydent m. W. i Wojewoda D.- prawo to nie jest prawem absolutnym ale skoro teren ten jest wykorzystywany rolniczo to skarżący nie widzi podstaw prawnych by ten sposób użytkowania gruntu skarżącemu ograniczać i wymuszać na skarżącym sposób zagospodarowania jak opisany w planie zagospodarowania, tym bardziej, że trudno uznać kontenery za budynki lub budowle, skoro nie są one opisane w Prawie Budowlanym i ze swej istoty jako montowane poza granicami nieruchomości stanowią zawsze obiekty tymczasowe." Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2014 r. zarzucił, iż "strona przeciwna, w sposób nieuprawniony stosuje przepisy prawa w zakresie ustawy Prawo Budowlane do gotowego obiektu w postaci np. kontenera, psiej budy lub uli pszczelich kiedy przedmiotem ustaleń prawnych zawartych u prawie budowlanym są budynki i budowle." W ocenie skarżącego "Prawo Budowlane na zapisy którego powołuje się strona skarżąca nawet nie wzmiankuje na okoliczność montażu obiektów- to jakie to ma znaczenie dla sprawy kiedy w niniejszej prawie taka okoliczność nie występuje. "Montaż" w rozumieniu etymologicznym oznacza składanie z części wykonanych poza terenem montażu elementów składowych, składających się na całości budynku lub budowli, przy czym taki proces technologiczny z pewnymi zastrzeżeniami trudno nazwać procesem budowlanym. Klasycznym przykładem takowego montaży są np. altany ogrodowe zakupione poza terenem i dopiero montowane na terenie. W tym konkretnym przypadku przedmiotem nawet nie montażu i posadowienia jest postawienia kontenera jako obiektu wykonanego poza terenem i produkowanego seryjnie jako rzecz ruchoma, z przeznaczeniem do wielokrotnego użytku i w różnych lokalizacjach- analogicznie jak kontenery na śmieci, psie budy i ule pszczele (...)" W piśmie tym zarzucono, że " tym konkretny przypadku właściciel nie dokonuje zmiany w sposobie zagospodarowania terenu- co zarzuca Wojewoda skarżącemu w uzasadnieniu do decyzji- ponieważ posiada prawo do dotychczasowego sposobu korzystania z własnej nieruchomości do celów rolniczych, a przedmiotowe kontenery tylko ten sposób korzystania skarżącemu ułatwia z uwagi na specyfikę prowadzonych tam upraw- uprawy sadzonek krzewów ozdobnych. Uprawa to nie wykracza poza normatywny, rolniczy sposób korzystania z nieruchomości, a jedynie umożliwia prowadzenie uprawy krzewów ozdobnych na tym terenie i w tym celu postawione są dwa kontenery jako skład środków do produkcji oraz zaplecze socjalne z uwagi na charakterystykę uprawy- zabiegi uprawowe wykonywane są nawet w okresie zimowym. Brak tego zaplecza w zasadzie uniemożliwi skarżącemu uprawę krzewów ozdobnych w całym ciągu technologicznym." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej powoływanej jako u.p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c u.p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Ponadto badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny czyni to w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania innych wad, co ma niewątpliwy wpływ na racjonalizację działalności kontrolnej sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności Sąd bada ewentualne istnienie wad powodujących nieważność decyzji. Następnie kontroluje przestrzeganie przez organ administracji przepisów o postępowaniu administracyjnym (w zakresie określonym postanowieniami art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i lit. c) u.p.p.s.a.). Dopiero w ostatniej kolejności kontrolowane jest przestrzeganie przez organy administracyjne norm prawa materialnego (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 460 - 461). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 u.p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Uwzględniając powyższe należało uznać, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego z dnia 22 listopada 2013 r. nie narusza prawa, chociaż tylko częściowo uzasadnia przyjęte prawidłowo rozstrzygnięcie w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji o wniesieniu sprzeciwu wobec wykonania robót budowlanych. Na wstępie rozważań należy podnieść, iż w sprawie nie było sporne, że kontenery, będące przedmiotem zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, mieszczą się w kategorii tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 5 u.p.b., t.j. obiektu budowlanego przeznaczonego do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianego do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Świadczy o tym nie tylko samo ich zdefiniowanie przez skarżącego w zgłoszeniu z dnia 12 września 2013 r. ("przedmiotowe kontenery będą związane z produkcja rolniczą, nie noszą znamion obiektów budowlanych na trwale związanych z gruntem i wyłącznie posiadają funkcję tymczasową do czasu prowadzenia na tym terenie upraw rolnych), ale przede wszystkim to, że obiekty te spełniają obie cechy definicyjne zawarte w przytoczonym wyżej art. 3 pkt 5 u.p.b., tj. po pierwsze- przeznaczone są do czasowego użytkowania, w okresie krótszym niż ich trwałość techniczna, która może wynosić kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt lat, i przewidziane są one do przeniesienia w inne miejsce, a po drugie- imiennie zostały wymienione w tej kategorii jako obiekty kontenerowe niepołączone trwale z gruntem. Generalną zasadą przewidzianą w art. 28 ust. 1 u.p.b. jest możliwość rozpoczęcia robót budowlanych jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej reguły zawarte są w art. 29-31 u.p.b. i dotyczą one tzw. trybu zgłoszeniowego. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Podobnie pozwolenie na budowę nie jest wymagane, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 24 u.p.b., dla obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych, jak też, zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 1 pkt 25 u.p.b., dla tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, niepełniących jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach przeznaczonych na ten cel. Zważywszy na przytoczone powyżej przepisy, w kontekście treści dokonanego przez skarżącego zgłoszenia, istotnym w sprawie było sprecyzowanie, czy przedmiotowe kontenery miały był ustawione na okres do 120 dni, czy też na okres dłuższy. Ponieważ z uzyskanej w trybie uzupełnienia wniosku informacji od skarżącego wynika, iż jego zamiarem było ustawienie kontenerów na okres znacznie przekraczający 120 dni, liczony od daty ich ustawienia, a nie było jakichkolwiek wątpliwości, iż w sprawie nie zachodzą przypadki omówione w art. 29 ust. 1 pkt 24 i pkt 25 u.p.b., to stwierdzić należało, że w niniejszej sprawie posadowienie tych kontenerów na przedmiotowej działce wymagało uprzedniego pozwolenia na budowę, nie zaś uproszczonej procedury zgłoszenia. Odnosząc się w tym miejscu do polemiki skarżącego zawartego w jego pismach procesowych co do zdefiniowania rodzaju robót budowlanych (montaż czy ustawienie) wskazać trzeba, iż zgodnie z definicją zawarta w art. 3 pkt 6 u.p.b. przez budowę należy rozumieć przede wszystkim wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Jak słusznie zwrócić na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1247/07, "aby spełniona została hipoteza tej normy prawnej wykonywanie obiektu musi odbywać się w konkretnym miejscu. W definicji zawartej zaś w pkt 7 użyto zaś na określenie robót budowlanych innych niż budowa (...) m.in. sformułowania "prace polegające na montażu". Pojęcie montażu (czy też instalacji) nie zostało zdefiniowane na gruncie Prawa budowlanego, zasadnie jednakże Sad Wojewódzki przyjął, że robót polegających na ustawieniu kontenera na podłożu bez prowadzenia innych prac łączących ten obiekt z gruntem nie sposób kwalifikować jako budowy obiektu w rozumieniu definicji z art. 3 pkt 6, gdyż bliższą jest ona pojęciu montażu zdefiniowanego w art. 3 pkt 7 jako inne roboty budowalne niż budowa, o której mowa w pkt 6. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju roboty, które polegają na ustawieniu obiektu na podłożu bez wykonywania prac połączeniowych mieszczą się w pojęciu montażu, użytego w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. Podsumowując te część rozważać podnieść należy, iż wystarczającą podstawą zgłoszenia sprzeciwu był przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b., gdyż zgłoszenie skarżącego dotyczyło wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem orzekającego w tym składzie Sądu również zasadnym dla wniesienia sprzeciwu była wskazana przez organ odwoławczy podstawa z art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b., bowiem wykonywanie robót budowlanych narusza ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego przyjętych dla terenów przedmiotowej działki nr [...]. Rację ma tutaj Wojewoda wskazując, że na przedmiotowej działce w miejscach wskazanych przez zgłaszającego nie jest dopuszczalny montaż (ustawienie) kontenerów, które będą spełniać funkcję pomocniczą w uprawach rolnych, jako skład narzędzi i pomieszczenie socjalne. Powtórzyć za organem odwoławczym można, iż kontener nr 1 zlokalizowany będzie na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem ZU - strefa zieleni wysokiej z zakazem zabudowy (§ 4 pkt 1 lit. f oraz § 10 ust. 1 i ust. 3 uchwały z 2004 r.), natomiast kontener nr 2 zlokalizowany będzie na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 1.KD-G, z przeznaczeniem podstawowym "ulica" oraz przeznaczeniem uzupełniającym "urządzenia telekomunikacyjne" (§ 2 pkt 10 i pkt 11 oraz § 27 ust. 1 uchwały z 2010 r.). Teren 1.KD-G, zgodnie z § 12 oraz § 27 ust. 2 uchwały z 2010 r., jest obszarem przeznaczonym na cele publiczne, na którym obowiązują następujące ustalenia dotyczące zagospodarowania terenu: ulica klasy głównej, torowisko tramwajowe, obustronne chodniki, ścieżka rowerowa, zieleń przyuliczna, ulica obsługująca po wschodniej stronie terenu co najmniej na odcinku od terenu 2.KD-Z do terenu 10.KD-L, a ponadto, stosownie do § 4 ust. 2 uchwały z 2010 r., na terenie tym dopuszcza się zieleń i urządzenia budowlane towarzyszące kategoriom przeznaczenia dopuszczonym na tym terenie. W tej sytuacji bez znaczenia są zarzuty skarżącego, iż ustawiając dwa kontenery "właściciel nie dokonuje zmiany w sposobie zagospodarowania terenu- co zarzuca Wojewoda skarżącemu w uzasadnieniu do decyzji- ponieważ posiada prawo do dotychczasowego sposobu korzystania z własnej nieruchomości do celów rolniczych, a przedmiotowe kontenery tylko ten sposób korzystania skarżącemu ułatwia z uwagi na specyfikę prowadzonych tam upraw- uprawy sadzonek krzewów ozdobnych". Wbrew bowiem argumentacji skarżącego mamy do czynienia tutaj ze zmianą dotychczasowego sposobu korzystania z działki nr [...], gdyż w miejsce dotychczasowych upraw polowych, które nie wymagały obiektów gospodarczych związanych z produkcja rolną, skarżący chce wprowadzić działalność szkółkarską (plantacja upraw krzewów ozdobnych), z którą wiąże konieczność ustawienia obiektów kontenerowych, co jest niezgodne z aktualnie obowiązującymi dla tego terenu miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Na zakończenie wskazać należy, iż prawo własności jest najmocniejszym prawem rzeczowym, z którego właściciel w myśl art. 140 k.c. może korzystać w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swojego prawa. Przenosząc to na grunt działalności budowalnej warto przytoczyć tutaj treść art. 4 u.p.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W przedmiotowej sprawie skarżący naruszył przepisy budowlane, dlatego też zasadnie wniesiono sprzeciw wobec zamiaru wykonania zgłoszonych robót budowlanych. Z tych też względów, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.