II SA/Wr 290/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Zakładu A o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w sprawie ze skargi Zakładu A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty za składowanie odpadów w II półroczu 2006 r. bez decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w W., gmina K., w wysokości [...] zł postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Zakład A.reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...]w przedmiocie wymierzenia opłaty za składowanie odpadów w II półroczu 2006 r. bez decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w W., gmina K., w wysokości [...]zł. Jednocześnie w treści przedmiotowej skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji uzasadniając swoje żądanie tym, iż ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego celem wyegzekwowania opłaty podwyższonej mogłoby zagrozić działalności Zakładu A. Strona skarżąca wskazała nadto, iż Zakład A. jak jednostka organizacyjna gminy realizuje zadania wynikające z art. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1966 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U z 19997 r. Nr 9 poz.43 z późn. zm.) poprzez zapewnianie społeczności lokalnej usług komunalnych w zakresie zaopatrzenia w wodę, odprowadzania i oczyszczania ścieków, zbierania, wywozu i unieszkodliwiania odpadów. Nie wstrzymanie zaś wykonalności zaskarżonej decyzji spowodowałoby niemożność wywiązywania się przez skarżącego z wymienionych obowiązków stwarzając zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców gminy K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. W art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrażono zasadę, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z § 3 tego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego postanowić o wstrzymaniu w całości lub w części aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W odniesieniu do regulującego wcześniej przedmiotową materię art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), podobnie formułującego przesłanki wstrzymania przez sąd wykonania aktu administracyjnego, utrwalił się w orzecznictwie pogląd, że chodzi tu o sytuacje, w których wykonanie decyzji spowodowałoby znaczną szkodę, a ewentualne wzruszenie przez sąd tej decyzji nie byłoby w stanie odwrócić wywołanych przez nią skutków. W ramach tego postępowania Sąd nie był władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżony akt administracyjny do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Instytucja przewidziana w art. 40 ust. 1 powołanej ustawy miała charakter szczególny, jako zasadę przyjmowała bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Ta sama argumentacja pozostaje aktualna na tle obecnego uregulowania zawartego w art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z powyższym, przedmiotem orzeczenia Sądu w niniejszej sprawie wskutek wniosku skarżącego była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...]w przedmiocie wymierzenia opłaty za składowanie odpadów w II półroczu 2006 r. bez decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w W., gmina K., w wysokości [...]zł Należy podkreślić, iż orzeczenie Sądu dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w ramach opisanej instytucji ochrony tymczasowej ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Wskazać także należy, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności tylko częściowo oparto na zasadzie skargowości. Zasada ta obowiązuje jedynie w zakresie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W odróżnieniu od wcześniej obowiązującego art. 40 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wstrzymanie zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożenia przez skarżącego stosownego wniosku. Obowiązek kierowania się zasadą skargowości w istocie kończy się jednak na etapie wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania. Zgodnie z najnowszą linią orzecznictwa Wojewódzkich Sądów Administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, a którą tutejszy Sąd podziela w całej rozciągłości, sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, przy ocenie zaistnienia przesłanek warunkujących możliwość wstrzymania wykonania decyzji musi uwzględniać wszystkie okoliczności, także i te nie podniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy ( tak między innymi NSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 31.03.2005 r. II OZ 155/05 OwSS 2005/3/72 OwSS 2005/3/72 ). W tym kontekście należy stwierdzić, że ustawodawca nie uzależnia możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu od wykazania przez stronę, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. nie zawarto wyrażenia "jeżeli strona wykaże" bądź wyrażenia podobnego do tego, jakim ustawodawca posłużył się na przykład w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. Wypowiedź ustawodawcy zawarta w art. 61 § 3 p.p.s.a. rozpoczyna się od uzależnienia podjęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności od złożenia wniosku przez skarżącego. Z obowiązku złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności nie można jednak wyprowadzać tezy o pełnym obowiązywaniu zasady skargowości w postępowaniu o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Prawidłowość takiej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. potwierdzają pozostałe człony tego artykułu. Warto zwrócić uwagę na art. 61 § 4 p.p.s.a., który pozwala zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności. Reasumując, wniosek jaki płynie z tego przepisu, jest taki, że Sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do Sądu. Skoro w toku postępowania Sąd ma z urzędu brać pod uwagę te okoliczności, to ten sam obowiązek ciąży każdorazowo przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. We wniosku złożonym w niniejszej sprawie strona skarżąca nie podniosła wprawdzie w sposób kategoryczny przesłanek warunkujących możliwość wstrzymania wykonania decyzji. Jednakowoż, mimo tego, w ocenie Sądu z analizy akt sprawy jednoznacznie wynika, iż wykonanie nałożonego na stronę skarżącą obowiązku jeszcze przed rozpatrzeniem sprawy niewątpliwie stwarzałoby dla strony skarżącej niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności o charakterze ekonomicznym, w wypadku gdyby decyzja organu odwoławczego i została zakwestionowana w postępowaniu sądowym. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzeczono jak na wstępie postanowienia.