II SA/Wr 295/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. i P.T. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: odmówić przyznania M.M. i P.T. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...], orzekającą o wymeldowaniu M.M. z miejsca pobytu stałego. Powyższa decyzja została doręczona M.M., działającej w imieniu własnym i jako przedstawiciel P.T., w dniu 20 lutego 2015 r. Skargę na tę decyzję M.M. złożyła w imieniu własnym i jako przedstawiciel P.T. w dniu 24 marca 2015 r., nadając ją w tym dniu listem poleconym. W skardze zawarto wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje – w myśl § 2 art. 245 p.p.s.a. – zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje – na podstawie § 3 tego samego artykułu – zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie z opłat lub wydatków może z kolei polegać – zgodnie z przepisem art. 245 § 4 p.p.s.a., na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Natomiast z uregulowania sformułowanego w art. 246 § 1 pkt 1) i 2) p.p.s.a. wynika, iż przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym natomiast – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. W myśl art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w piśmiennictwie, o oczywistej bezzasadności skargi (art. 247 p.p.s.a.) można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14 - LEX nr 1495334; M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2013). W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona M.M., działającej w imieniu własnym i jako przedstawiciel P.T., w dniu 20 lutego 2015 r., a skarga została wniesiona w dniu 24 marca 2015 r., a zatem po upływie terminu do jej złożenia, wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. Powyższa skarga kwalifikuje się więc do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co sprawia, że zachodzi jej oczywista bezzasadność, o której mowa w art. 247 p.p.s.a. Zauważyć ponadto wypada, że strona skarżąca nie wykazała, że jej sytuacja majątkowa kwalifikuje ją do zwolnienia od obowiązku pokrywania kosztów sądowych, gdyż wniosek o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie nie został w żaden sposób uzasadniony. Mając na uwadze powyższe, zgodnie z art. 247 u.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.