II SA/Wr 297/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie wydane na podstawie art. 111 § 1b w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, którym odmówiono uzupełnienia postanowienia SKO we W. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienie SKO we W. z dnia [...] r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie zażalenia na bezczynność Starosty Powiatu T.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarto wniosek o uchylenie postanowienia Kolegium z powołaniem się na art. 2, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 78 Konstytucji RP. Skarżący wskazali, że zostali pozbawieni "prawa do dokumentów z map geodezyjnych" z lat 1945-2016, a żądanie uzupełnienia postanowienia było zasadne i powinno dojść do zobowiązania Starosty Powiatu T. do ich złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej: p.p.s.a.) skarga do sądu administracyjnego służy na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie wydano na podstawie art. 111 § 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.), który stanowi, że uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Zgodnie z art. 126 k.p.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do uzupełnienia postanowienia. Oceniając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie Sąd ocenił, że na postanowienie wydane na podstawie art. 111 § 1b k.p.a. nie służy zażalenie, ponieważ w myśl art. 144 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W przepisie art. 111 k.p.a. brak jest wzmianki o prawie do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie tego przepisu. Ponadto postanowienie wydane na podstawie art. 111 § 1b k.p.a. nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, gdyż jego przedmiotem jest ewentualne uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji/postanowienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego. Z tych względów przyjmuje się, że orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domagała się strona (zob. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 12 listopada 2000 r., II SA/Gd 1783/98, opubl. ONSA 2002, nr 1, poz. 23). Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie należy do postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., należało stwierdzić, że na postanowienie to nie służy skarga do sądu administracyjnego. Z tych względów wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Na marginesie Sąd wskazuje skarżącym, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia nie było "prawo do dokumentów z map geodezyjnych" z lat 1945-2016, a żądanie uzupełnienia postanowienia przez zobowiązanie starostwa powiatowego do ich złożenia pozostaje poza zakresem sprawy zażalenia na bezczynność Starosty Powiatu T.. To zaś prowadzi do wniosku, że usiłowanie wszczęcia przez skarżących niniejszego postępowania przed Sądem (mimo prawidłowego pouczenia przez Kolegium, że postanowienie z dnia [...] r. nie podlega zaskarżeniu) nie zmierza do ochrony dających się zidentyfikować praw skarżących, a jest celem samym w sobie. Dlatego też, wobec powoływania się przez skarżących na przepisy Konstytucji RP, Sąd uznał za celowe wskazać, że wyrażone w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawo do sądu obejmuje prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Urzeczywistnieniem tego konstytucyjnego uprawnienia skarżących jest zasada, że sądy przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej, miejscowej i instancyjnej. Natomiast względy praworządności nakazują sądowi administracyjnemu działanie na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP), co oznaczało bezwzględny obowiązek dokonania kontroli dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W efekcie tej kontroli skarga okazała się niedopuszczalna, o czym już była mowa. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.