II SA/Wr 301/10

PostanowienieWSA we Wrocławiu2011-02-09

Skład orzekający: Wiesław Jakubiec

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu należy przyznać koszty nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości przekraczającej 150% stawek minimalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości?
Ratio decidendi
Sąd przyznał pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu opłatę za zastępstwo prawne w wysokości zgodnej z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, odmawiając przyznania kosztów przekraczających tę kwotę, gdyż sporządzona opinia nie wymagała szczególnego wysiłku intelektualnego ani nakładu pracy uzasadniającego podwyższenie opłaty.
Stan faktyczny
Skarga dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu o odmowie wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia prawa współwłasności nieruchomości. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 150% stawek minimalnych. Sąd rozpatrzył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej.
Rozstrzygnięcie
Przyznał radcy prawnemu M. J. opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 221,40 zł wraz z VAT; odmówił przyznania pozostałych wnioskowanych kosztów pomocy prawnej.

Pełny tekst orzeczenia

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. J.o zasądzenie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia ... w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, prawa współwłasności nieruchomości przez współużytkowników wieczystych postanawia: 1. przyznać radcy prawnej M. J.o d Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 221, 40 zł (dwieście dwadzieścia jeden i 40/100 złotych), w tym 23% VAT; 2. odmówić przyznania pozostałych wnioskowanych kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Postanowieniem z dnia 8 października 2010 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika skarżącego została wyznaczona w dniu 4 listopada 2010 r. radca prawna M. J. Pełnomocnik w piśmie z dnia 31 grudnia 2010 r. wystąpiła o przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150 % stawek minimalnych określonych według norm przepisanych. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 221, 40 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 15 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz pkt 2 lit. "b" w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wniosek pełnomocnik o przyznanie opłaty za zastępstwo prawne w zakresie przekraczającym ww. kwotę jest bezzasadny. Ocena treści sporządzonej przez pełnomocnika "opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej" z dnia 15 listopada 2010 r. nie uzasadnia podwyższenia opłaty za zastępstwo prawne do wysokości 150 % stawek minimalnych określonych ww. rozporządzeniu w sprawie opłat za czynności radców prawnych... Przedmiotowa opinia nie jest w żadnym względzie wyjątkowa, nie wymagała też szczególnego wysiłku intelektualnego i nakładu pracy. Jest po prostu standardowo napisanym pismem procesowym, z niepotrzebnie rozbudowanym stanem faktycznym i z bezcelowymi licznymi cytatami całych artykułów z ustaw. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. .

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 20.07.2026. · Źródło