II SA/Wr 303/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w utrzymaniu budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zakresie przewodów kominowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 26 kwietnia 2017 r. stanowiącym uzupełnienie skargi z dnia 1 kwietnia 2017 r. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r., Nr [...], skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania w/w decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r., PINB [...] W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała argumentację wyrażoną także uprzednio w skardze, iż w/w decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., jak również poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r., znak [...] – podjęte zostały w oparciu o niepełne bądź nieprawdziwe informacje, jak również bez dochowania należytej staranności w wyjaśnieniu stanu faktycznego. Nadto skarżąca wskazała, że przed Sądem Rejonowym w Z., pod sygn. akt [...] toczy się postępowanie w sprawie narażenia na utratę życia i zdrowia mieszkańców budynku przy ul. [...] w Z. z powodu nieodpowiedniego stanu technicznego przewodów kominowych, w którym to zaplanowane jest sporządzenie opinii biegłego sądowego, przy czym przebudowanie komina spowoduje, że nie będzie możliwe oszacowanie przez biegłego jego wcześniejszego stanu technicznego. Zdaniem skarżącej w tym stanie rzeczy zaszło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na fakt, że termin wykonania decyzji wyznaczono na dzień 30 kwietnia 2017 r. i zachodzi możliwość jej przymusowego wykonania. Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji wobec braku okoliczności uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej jako pozbawiony uzasadnionych podstaw podlegał oddaleniu. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późń. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji opiera więc swoje rozstrzygnięcie na ocenie wniosku skarżącej oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Mając powyższe na względzie należy wskazać, że uzasadnienie wniosku skarżącej nie pozwoliło na uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnym jest wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Po pierwsze trzeba wskazać, że przy rozpoznawaniu niniejszego wniosku nie można było uznać tych argumentów uzasadnienia, które dotyczyły kwestii prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji. Postępowanie wpadkowe dotyczące wniosku skarżącej nie służy bowiem dokonaniu kontroli legalności tej decyzji. Tym samym bez znaczenia dla rozpoznania wniosku są merytoryczne zarzuty wobec skarżonej decyzji podniesione w skardze oraz w piśmie z dnia 26 kwietnia 2017 r., stanowiącym jej uzupełnienie, jak i subiektywne przekonanie strony skarżącej o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jak wskazano na wstępie rozważań, decydującymi okolicznościami uzasadniającymi wstrzymanie zaskarżonego aktu są te, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym sam fakt zarzutu, że decyzje DWINB we W. oraz PINB w Z. zostały podjęte w oparciu o niepełne informacje, czy też bez dochowania należytej staranności w wyjaśnieniu stanu faktycznego nie mogą decydować o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji. Dalej należy podkreślić, że jako przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonalności decyzji nie można uznać hipotetycznie zaplanowanego sporządzenia opinii biegłego w sprawie karnej. Tego typu okoliczność oraz powołana we wniosku argumentacja nie czyni zadość obowiązkowi skonkretyzowanego wykazania przez skarżącą znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z planowaną opinią biegłego sądowego. Ostatecznie wskazać należy na fakt, że sama hipotetyczna możliwość przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji, której termin wykonania został wyznaczony na dzień 30 kwietnia 2017 r. nie może stanowić okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji. Wskazać należy bowiem, że w przypadku niewykonania decyzji przez jej adresatów i wszczęcia postępowania egzekucyjnego w trybach przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 z późń. zm.), stronie skarżącej przysługiwać będą odpowiednie środki zaskarżenia na drodze administracyjnej, jak i sądowej. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wydanej w istotnej dla bezpieczeństwa osób i mienia sprawie należy oceniać zarówno w stosunku do strony wnioskującej o taką tymczasową ochronę, jak również w stosunku do innych podmiotów, zwłaszcza jeśli sprawa dotyczy ich bezpieczeństwa (ochrony życia, zdrowia i mienia). Następstwa wstrzymania zaskarżonego aktu, bądź odmowy takiego działania mogą bowiem wywoływać skutki zarówno po stronie wnioskodawcy jak również po stronie osób korzystających z budynku. Tym samym oceniając zasadność wniosku należy kierować się racjami zarówno dobra ogólnego, jak i własnego (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2012 r., II OZ 928/12, LEX nr 1270373; postanowienie NSA z dnia 15 maja 2014, II OSK 2270/13, LEX nr 1564176). Istotnie w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, że wydanie przez DWINB decyzji z dnia [...] r., nr [...] uchylającej decyzję organu I instancji i nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego w Z. przy ul. [...] usunięcie nieprawidłowości w utrzymaniu w/w budynku w zakresie przewodów kominowych, wiązało się z ich nieodpowiednim stanem technicznym, ale przede wszystkim z zagrożeniem życia i zdrowia ludzi zamieszkujących w lokalach wyodrębnionych w budynku mieszkalnym oraz bezpieczeństwa ich mienia. Należy zauważyć, że przeprowadzone przez organ nadzoru budowlanego kontrole i inne czynności prowadzone w toku postępowania administracyjnego wykazały na istnienie nieszczelności przewodów kominowych, które w związku z użytkowaniem urządzeń grzewczych przez skarżącą mogą powodować ulatnianie się dymu zawierającego trujący tlenek węgla do lokali mieszkalnych znajdujących się w w/w budynku, powodując realne zagrożenie życia i zdrowia jego mieszkańców. Wskazać należy również, że z uwagi na fakt, że decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r., Nr [...] uchylono poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r., PINB [...], wniosek skarżącej podlegał rozpoznaniu w zakresie wstrzymania decyzji organu II instancji. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i orzekającej co do istoty sprawy, przez co wniosek skarżącej na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 oddalił.