II SA/Wr 309/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Wojewody D. z dnia 9 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę. Wojewoda D. decyzją z 9 lutego 2010 r. nr II - 38/09 na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 30 września 2009 r. nr [...] (w decyzji organ błędnie podał datę: 2010 r. – przyp. Sądu), którą zatwierdzono na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. M. [...] we W. (dalej określana także jako Spółka) projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. P. - na działce nr ew. [...] i [...] AM 5, obręb K. we W.. Przesyłka zawierająca wydaną przez organ II instancji decyzję została w dniu 12 lutego 2010 r. nadana na podany przez Spółkę wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę adres jej siedziby przy ul. M. [...] we W. W dniu 16 lutego 2010 r. nadana w ten sposób przesyłka wróciła z adnotacją poczty ,,adresat wyprowadził się". W dniu 28 kwietnia 2010 r. (data nadania przesyłki pocztowej) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną wyżej decyzję organu II instancji złożyła Spółka. W przesłanej odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej o odrzucenie, a w przypadku niepodzielenia tego stanowiska, o oddalenie skargi. Uzasadniając stanowisko dotyczące konieczności odrzucenia skargi Wojewoda powołując się na treść art. 41 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 45 k.p.a. zwrócił uwagę, że decyzję z dnia 9 lutego 2010 r. przesłał na adres lokalu siedziby Spółki ustalony w oparciu o dołączoną do akt sprawy kopię aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Nadanej w ten sposób u operatora publicznego przesyłki spółka nie odebrała. Na zwróconej nadawcy przesyłce znajduje się adnotacja ,,adresat wyprowadził się" a także podano datę ,,15.02.10" wraz z podpisem doręczającego. Wojewoda zwrócił uwagę, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego Spółka nie zawiadomiła organu II instancji o zmianie swojej siedziby. W związku z powyższym doręczenie pod wskazanym adresem siedziby Spółki należało uznać za skuteczne dokonane z dniem 15 lutego 2010 r. Powołując się na art. 53 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie Wojewoda wskazał, że wyznaczony w ten sposób termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 17 marca 2010 r., natomiast spółka nadała przesyłkę zawierającą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu dopiero w dniu 28 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, aczkolwiek z innych powodów niż wskazywanych w udzielonej odpowiedzi na skargę. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - powoływanej dalej jako: ,,u.p.p.s.a." skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast według art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, sąd administracyjny odrzuca skargę wniesioną po terminie. Cytowany wyżej przepis art. 53 § 1 u.p.p.s.a. wyznacza początek biegu tego terminu jedynie w przypadku skutecznego doręczenia rozstrzygnięcia skarżącemu wskazując, że do wniesienia skargi ma on 30 dni od dnia jej doręczenia. Z powyższych uwag wynika, że jednym z istotnych elementów przy badaniu terminu do wniesienia skargi jest ustalenie prawidłowości i skuteczności doręczenia decyzji. W tym celu należy mieć na uwadze przepisy regulujące kwestie doręczeń zamieszczone w Dziale I Rozdziale 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Co do zasady, w myśl art. 45 § 1 k.p.a., pisma doręcza się jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 k.p.a. stosuje się odpowiednio. W myśl art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 k.p.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). Z kolei § 3 i § 4 art. 44 k.p.a. stanowią, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Wówczas doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Ponadto, na podstawie art. 41 § 1 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. Zgodnie z § 2 cytowanego artykułu w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Dokonując analizy możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 41 k.p.a. należy mieć na uwadze, że w świetle utrwalonego już orzecznictwa sądowo- administracyjnego stosowanie tego przepisu jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy strona została prawidłowo pouczona o skutkach wypływających z niedopełnienia obowiązku w nim normowanego. Wynika to z ogólnej zasady wskazanej w art. 9 k.p.a. należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Pogląd ten znajduje uzasadnienie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2004 r., sygn. akt II SA 2788/03 (lex 173973), którego teza stanowi, że organ administracji państwowej ma obowiązek wynikający z art. 9 k.p.a. pouczenia strony o treści art. 41 k.p.a. (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1756/05, opubl. Lex nr 193350; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt I OSK 43/05, opubl. Lex nr 194724; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2001 r., sygn. akt V SA 545/01, opubl. Lex 121800, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 2362/99, opubl. Lex 49871, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 428/07, opubl. LEX nr 420131). W przedmiotowej sprawie warunek poinformowania strony o obowiązku wynikającym z art. 41 nie został spełniony. Dokonana przez Sąd analiza akt administracyjnych przesłanych wraz z odpowiedzią na skargę pozwala przyjąć, że orzekające w sprawie organy administracyjne nie dokonały stosownego pouczenia stron tego postępowania o obowiązku poinformowania właściwego organu o zmianie adresu i skutkach nie zastosowania się do tego obowiązku. Wobec stwierdzonego uchybienia, nie można zgodzić się z zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę stanowiskiem Wojewody, który bez sprawdzenia, czy Spółka została pouczona o skutkach wypływających z niedopełnienia obowiązku informowania o zmianie adresu, przyjął możliwość zastosowania w sprawie przepisu art. 41 k.p.a. Uznać zatem należy, że konsekwencją braku spełniania warunku od którego uzależniona jest możliwość skorzystania z przewidzianego w art. 41 § 2 k.p.a. domniemania prawidłowego doręczenia jest stwierdzenie niedopuszczalności przyjęcia skuteczności doręczenia wydanej przez Wojewodę decyzji z dnia 9 lutego 2010 r. pod dotychczasowym adresem spółki. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że skoro skarga została wniesiona od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, to tym samym jest ona przedwczesna i podlega odrzuceniu. Po zwrocie akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego postanowienia, Wojewoda dokonując ponownego doręczenia decyzji uwzględniając poczynione wyżej uwagi, powinien również zwrócić uwagę na nową okoliczność wynikającą z dokonanego przez spółkę pismem z dnia 15 marca 2010 r. zawiadomienia o zmianie adresu (k. 11 akt administracyjnych). W tym stanie rzeczy na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.