II SA/Wr 309/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 9 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. Ś. we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono spółce A. sp.k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych przy ul. Ś. we W.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. Ś. we W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ale także o wstrzymanie jej wykonania i wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Na uzasadnienie tego wniosku podano, że wykonanie decyzji pociąga za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto w skardze omówiono zarzuty skarżącej wobec zaskarżonej decyzji i na s. 18 wskazano, że planowana inwestycja spowoduje ograniczenie możliwości zagospodarowania działki należącej do strony skarżącej, a także zagrożenia dla bezpieczeństwa mieszkańców oraz uniemożliwi stworzenie placu zabaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd oceniając wniosek skarżącej stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd przyjął bowiem, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem strona skarżąca we wniosku w zasadzie nie podała żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie mogły przemawiać za uwzględnieniem wniosku zarzuty, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do ograniczenia możliwości zagospodarowania działki należącej do strony skarżącej (np. poprzez uniemożliwienie urządzenia placu zabaw), czy też zagrożenia dla bezpieczeństwa mieszkańców. Jest bowiem powszechnie wiadome, że realizacja każdej inwestycji wpływa na nieruchomości sąsiednie (korzystnie lub nie). Każda inwestycja powoduje też zmianę sposobu korzystania z nieruchomości sąsiednich, lecz we wniosku nie wykazano, jakie konkretnie szkody może ponieść skarżąca na skutek wydania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano, ograniczając się do ogólnikowego wskazania omówionych już okoliczności. Nie uzasadniono też, że realizacja spornej inwestycji może być takim trudnym do odwrócenia skutkiem, przed którego wystąpieniem należy ochronić stronę skarżącą wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji, bowiem ograniczenia w sposobie użytkowania nieruchomości skarżącej, jak niemożność lokalizacji placu zabaw, miały charakter hipotetyczny. Zatem Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca nie podała w istocie okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak trzeba, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z dokonaną oceną wniosku strony skarżącej Sąd uznał za zbędne wydanie postanowienia w trybie art. 35a ust.1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.