II SA/Wr 314/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 października 2010 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia 7 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na pobór, piętrzenie oraz zrzut wód powierzchniowych Potoku P. dla potrzeb stawów rybnych oddala skargę. Decyzją z dnia 7 kwietnia 2010 r. (nr [...]) Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W., po rozpatrzeniu wspólnego odwołania właścicieli/użytkowników kompleksu stawowego "A.": E. i E. B., Z. R., J. i A. K., M. D. oraz G. D. od decyzji z dnia 5 lutego 2010 r., (znak: [...]) Starosty N. udzielającej K. P. pozwolenia wodnoprawnego na pobór, piętrzenie oraz zrzut wód powierzchniowych Potoku P. dla potrzeb stawów rybnych w miejscowości M., gmina N. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotowa decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia 23 sierpnia 2004 r. złożonego przez K. P., w związku z wnioskiem z dnia 20 listopada 2000 r. o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na pobór, zrzut i piętrzenie wód powierzchniowych Potoku P. dla potrzeb stawów rybnych w miejscowości M., gmina N., Starosta N. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 19 lit a, c, d i f, art. 37 pkt 1) i 4), art.122 ust. 1 pkt 1), art. 123 ust. 2, art. 127 ust. 1 i ust. 2, art. 128, art. 131 ust. 1, ust. 2, ust. 2a, art. 132 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 art. 140 ust. 1 w związku z art. 204 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne (j.t. z 2005 r. Dz. U. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.) udzielił K. P. pozwolenia wodnoprawnego na: - pkt I: pobór wody powierzchniowej z Potoku P. w km 2+303 dla potrzeb stawów "M." o powierzchni lustra wody 33,16 ha oraz magazynu ryb o powierzchni lustra wody 0,11 ha, w maksymalnej ilości: - Q = 39,0 dm3/s (140 m3/h, 3369,6 m3/d) w okresie od 01.11. - 31.12. każdego roku na poprawę warunków tlenowych w magazynie ryb oraz uzupełnienie strat w wyniku przesiąków przez groble, - Q = 88,4 dm3/s (318,2 m3/h, 7637,8 m3/d) w okresie od 01.01. do końca lutego każdego roku na zalew stawów, poprawę warunków tlenowych w magazynie ryb oraz uzupełnienie strat w wyniku przesiąków przez groble, - Q = 81,5 dm7s (293,4 m7h, 7041,6 m7d) w marcu każdego roku na zalew stawów oraz uzupełnienie strat w wyniku przesiąków przez groble i parowanie z lustra wody, Q = 38,1 dm3/s (137,2 m3/h, 3291,8 m3/d) w kwietniu każdego roku na uzupełnienie strat w wyniku przesiąków przez groble i parowanie z lustra wody, Q = 40,4 dm3/s (145,4 m3/h, 3490,6 m3/d) w maju każdego roku na uzupełnienie strat w wyniku przesiąków przez groble i parowanie z lustra wody, Q = 45,1 dm3/s (163,5 m3/h, 3896,6 m3/d) w czerwcu i lipcu każdego roku na uzupełnienie strat w wyniku przesiąków przez groble i parowanie z lustra wody, Q = 44,1 dm3/s (158,8 m3/h, 3810,2 m3/d) w sierpniu każdego roku na uzupełnienie strat w wyniku przesiąków przez groble i parowanie z lustra wody, - Q = 39,8 dm3/s(143,3 m3/h, 3438,7 m3/d) we wrześniu każdego roku na uzupełnienie strat w wyniku przesiąków przez groble i parowanie z lustra wody, - Q = 22,0 dm3/s (79,2 m3/h, 1900,8 m3/d) w październiku każdego roku na uzupełnienie strat w wyniku przesiąków przez groble i parowanie z lustra wody. - pkt II: piętrzenie wód w Potoku P. za pomocą istniejącej zastawki betonowej z zamknięciami szandorowymi w km 2+300 do rzędnej 138,80 m n.p.m. w okresie całego roku, - pkt III: zrzut wody ze stawów w ilości Q = 245,0 dm3/s (882 m3/h, 21168 m3/d) w okresie od 01.11 do 15.11 każdego roku ze stawu: - Nr 1 do Potoku P. w km 2+235 poprzez magazyn ryb, - Nr 2 do doprowadzalnika w km 0+653, - Nr 3 do rowu opaskowo - zrzutowego nr 1 w km 0+494, - Nr 4 do rowu opaskowo - zrzutowego nr 1 w km 0+350, - Nr 5 do rowu opaskowo - zrzutowego nr 1 w km 0+215, - Nr 6 do rowu opaskowo - zrzutowego nr 1 w km 0+015 - pkt 4 zrzut wody wykorzystanej na poprawę warunków tlenowych w magazynie w ilości 25 dm3/s (90 m3/h, 2160 m3/d ) od 01. 11. do końca lutego każdego roku do Potoku P. w km 2+235. - pkt 5 określić rzędne maksymalnego poziomu zwierciadła wody w stawach: - staw Nr 1 - 138,70 m n.p.m. staw Nr 2 - 138,70 m n.p.m. - staw Nr 3 - 138,60 m n.p.m. - staw Nr 4 -138,55 m n.p.m. - staw Nr 5 - 138,50 m n.p.m. - staw Nr 6 - 138,45 m n.p.m. - magazyn - 138,80 m n.p.m. Ponadto w związku z udzielonym pozwoleniem wodnoprawnym organ administracyjny ustalił wnioskodawcy warunki i obowiązki przez: 1. zapewnienie przepływu gwarantowanego na jazie w km 2+300 na potrzeby kompleksu stawów "A." w ilości: - Q = 17,0 dm3/s w okresie od 01.11. do 15.11. i w styczniu, lutym i od 01.03. do 14.03. każdego roku, - Q = 20,4 dm3/s w okresie od 16.11. do 31.12. każdego roku, - Q = 121,8 dm3/s w okresie od 15.03. do 31.03. każdego roku, Q = 129,4 dm3 /s w okresie od 01.04. do 15.04. każdego roku, Q = 60,2 dm3/s w okresie od 16.04. do 30.04. każdego roku, Q = 47,0 dm3/s w okresie maja każdego roku, Q = 49,4 dm3/s w okresie czerwca, lipca i sierpnia każdego roku, Q = 46,6 dm3/s w okresie września każdego roku, - Q = 51,0 dm3/s w okresie od 01.10. do 14.10. każdego roku, Q = 73,4 dm3 /s w okresie od 15.10. do 31.10. każdego roku, 2. określenie przepływu biologicznego w Potoku P. poniżej zastawki piętrzącej w km 2+300 w wysokości: Q = 17,0 dm3/s w okresie całego roku, 3. przez nakazanie przed przystąpieniem do piętrzenia wody oznakowania rzędnej dozwolonego piętrzenia na zastawce piętrzącej na Potoku P. w km 2+300 w postaci bolca metalowego osadzonego w lewym przyczółku od strony wody górnej na rzędnej 138,80 m n.p.m., 4. przez oznakowanie przed przystąpieniem do zalewu stawów rzędne dozwolonego poziomu wody na stawach na wszystkich mnichach zrzutowych stawów nr 1 do 6 oraz magazynie ryb -w postaci linii poziomych namalowanych farbą olejną na stojakach mnichów na rzędnych określonych w punkcie 1.5 niniejszej decyzji. 5. przez utrzymywanie w należytym stanie technicznym i eksploatacyjnym: a) zastawki piętrzącej na Potoku P. w km 2+300, b) koryta Potoku P. w zasięgu cofki od km 2+300 do km 2+800, tj na długości 500 mb oraz na odcinku obiektu stawowego, tj. od km 1+400 do km 2+300 - na długości 900 mb, c) rowów opaskowo-zrzutowych na całej ich długości, tj. rowu nr 1 - 665 mb, nr 2 - 2150 mb, nr 3 - 100 mb, d) doprowadzalnika na całej długości (975 mb) wraz z urządzeniami, 6. przez nałożenie obowiązku przed przystąpieniem do robót konserwacyjnych na Potoku P. każdorazowego powiadamiania administratora cieku, 7. w celu kontroli prawidłowości gospodarowania wodą, przed przystąpieniem do piętrzenia wody na zastawce piętrzącej na Potoku P. w km 2+300, na lewym przyczółku od strony wody górnej, zainstalowanie łaty wodowskazowej, 8. prowadzenie pomiarów wielkości przepływu wody na zastawce piętrzącej na Potoku P. w km 2+300 nie rzadziej niż raz w tygodniu, a wielkości pomiarów zapisywać, 9. prowadzenie pomiarów ilości pobieranej wody w oparciu o wielkości przelewającej się wody przez mnichy wpustowe, a wielkości pomiarów zapisywać, 10. zaspokojenie ewentualnych pretensji odszkodowawczych związanych z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym. Udzielając pozwolenia wodnoprawnego organ administracji zatwierdził "Instrukcję gospodarowania wodą na piętrzenie wód powierzchniowych rzeki P. w km 2+300 zastawką szandorową w miejscowości M., gm. N. - obszar wiejski, dla potrzeb kompleksu stawów rybnych "M.", opracowaną przez dr L. P., Wrocław, październik 2009 r. Pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód wydane zostało na czas określony tj. do dnia 31 grudnia 2029 r. Ponadto Starosta wskazał, że decyzja wydana została na podstawie: Operatu wodnoprawnego na piętrzenie i pobór wód rzeki P. dla potrzeb kompleksu stawów rybnych "M.", gmina N. opracowanego przez dr L. P., Wrocław, październik 2009 r., Bilansu wodno-gospodarczego. Aktualizacja. Potok M. i rzeka P. pow. N. woj. O. opracowanego przez inż. H. K. O., kwiecień 2008 r. oraz Operatu hydrologicznego. Potok M. i rzeka P. po w. N. woj. o. opracowanego przez mgr inż. M.T., O., marzec 2008 r. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem wspólne odwołanie pismem z 22 lutego 2010 r. wnieśli właściciele/użytkownicy kompleksu stawowego "A. E. i E. B., Z. R., J. i A. K., M. D. oraz G. D.. W odwołaniu zarzucono organowi I instancji: - nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia stanu faktycznego (także w kontekście wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. oraz decyzji Wojewody O. w przedmiotowej sprawie); - nieprawidłowości w postępowaniu, w kontekście uwag Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. zawartych decyzji z 23 kwietnia 2009 r., znak: [...], polegających na braku gwarancji ochrony interesów odwołujących się, pominięciu faktu, iż K. P. nigdy nie posiadał pozwolenia wodnoprawnego dla stawów "M.", a przez wiele lat nielegalnie je użytkował oraz braku podstaw do nakładania na uprawnionego obowiązku piętrzenia wody w przypadku niskich stanów wód i podtrzymaniu - zdaniem odwołujących się - tego obowiązku w zaskarżonej decyzji; - niewłaściwe sporządzenie przez L. P. "Operatu wodnoprawnego na piętrzenie i pobór wód rzeki P. dla potrzeb kompleksu stawów rybnych "M." oraz "Instrukcji gospodarowania wodą na piętrzenie wód powierzchniowych rzeki P. w km 2+300 zastawką szandorową w miejscowości M., Gm. N. - obszar wiejski, dla potrzeb kompleksu stawów rybnych "M.", wyrażające się m.in. poprzez fakt, iż do obliczeń przepływów naturalnych nieprawidłowo przyjęto zlewnię, przyjęto zbyt mały przypływ nienaruszalny, nie uzgodniono przepływu nienaruszalnego z Dyrekcją Zespołu O. Parków Krajobrazowych oraz Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w O. oraz nie uwzględniono obowiązków wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne, zarzucono również, iż " w wyniku zagarnięcia całego przepływu łącznie z przepływem nienaruszalnym przez K. P. (zwykle w okresie sierpnia) na przestrzeni ostatnich 10-ciu lat ponosiliśmy czterokrotnie straty na naszych obiektach szacowane na 100 tys. zł/rok", a także konstrukcja ujęcia wody K. P. umożliwia skierowanie całego przepływu naturalnego w okresie niżówek na stawy "M.", bez przekraczania rzędnej piętrzenia. Ponadto odwołujący wskazali, że w tabeli 5 (bilansowej) występują błędy, a z analizy danych w tabeli wynika, że w sierpniu K. P. nie powinien w ogóle pobierać wody, nie opisano sposobu postępowania w sytuacjach awaryjnych oraz opisana w operacie możliwość obniżenia zwierciadła wody w stawach "M." do 0,7 m przy przepływie Q80% nie zapewni możliwości prowadzenia K. P. racjonalnej gospodarki stawowej; - nieokreślenie sposobu i zakresu prowadzenia pomiarów ilości pobieranej wody oraz niezobowiązanie K. P. do wykonania koryta pomiarowego ilości przepływu wody w P.; - niezasadność zatwierdzenia "Instrukcji gospodarowania wodą na piętrzenie wód powierzchniowych rzeki P. w km 2+300 zastawką szandorową w miejscowości M., Gm. N. - obszar wiejski, dla potrzeb kompleksu stawów rybnych "M."; - brak uzasadnienia zmiany rzędnej piętrzenia Potoku P. w km 2+300 w stosunku do przednich decyzji w sprawie - z 138,60 m n.p.m. do 138,80 m n.p.m.; - zmianę bez uzasadnienia ilości stron postępowania; - wydanie pozwolenia wodnoprawnego na podstawie nieaktualnego przepisu o opłacie karbowej; - odstąpienie od nałożonego uprzednio obowiązku uzupełnienia dokumentacji. Rozpoznając odwołanie, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (j. t: Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty N.. W obszernym uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że spór w sprawie - a zatem i zarzuty - mają charakter nie tyle formalno-proceduralny, co przede wszystkim merytoryczny. Podstawa sporu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy istnieją wystarczające rezerwy zasobowe wód powierzchniowych rzeki P. w przekroju ujęcia wody dla potrzeb stawów rybnych "M.", a w konsekwencji czy pobór ten nie zaszkodzi w istotnym stopniu ujmowaniu wody przez uprawnionych użytkowników/właścicieli kompleksu stawowego "B.-B.", jak również czy pobór ten nie będzie miał istotnego, negatywnego oddziaływania na środowisko. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia stanu faktycznego (także w kontekście wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. oraz decyzji Wojewody O. w przedmiotowej sprawie) stwierdził, że uchybienia, które istotnie występowały na poprzednich etapach postępowania - w szczególności w zakresie materiału dowodowego (operatu wodnoprawnego i instrukcji gospodarowania wodą), a które zostały wytknięte przez WSA w O. oraz Wojewodę O. (a także - o czym nie wspominają odwołujący się - przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.) zostały w należytym stopniu poprawione i organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji na podstawie tego zarzutu. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że wnikliwemu wyjaśnieniu stanu faktycznego, a przez to rozstrzygnięciu istotnych dla sprawy okoliczności służyć miało sporządzenie specjalistycznych, wymaganych przez Prawo wodne, opracowań - instrukcji gospodarowania wodą oraz operatu wodnoprawnego (powtórnie). Sporządzenie tych dokumentacji w sposób zgodny w Prawem wodnym oraz wiedzą merytoryczną a także prawidłowe zawiadomienie stron przez Starostę N. w trybie art. 61 § 4 i § 10 k.p.a. (pismo z 28 grudnia 2009 r.) oznacza, że w tym zakresie przesłanki art. 7, 10, 77, 80 i 81 k.p.a. zostały spełnione. Należy w tym miejscu podkreślić, że pomimo, iż w trakcie postępowania przed organem I instancji odwołujący się mieli możliwość zapoznania się z aktami sprawy, a E.B. uzyskał kopię operatu wodnoprawnego oraz instrukcji gospodarowania wodą nie wnieśli oni żadnych zastrzeżeń ani uwag. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutów dotyczących aktualności zarzutów podniesionych przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w jego decyzji z 23 kwietnia 2009 r., na które powołują się odwołujący. Zdaniem organu II instancji zarzuty te były zasadne na poprzednich etapach postępowania, ale zostały wyeliminowane w postępowaniu wszczętym przez Starostę N. pismem z 28 grudnia 2009, a którego efektem było wydanie zaskarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego zasadniczą i wystarczająca, zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym, gwarancja zabezpieczenia interesów odwołujących się jest zobowiązanie K. P. do przepuszczania przez zastawkę szandorową położoną w km 2+300 rzeki P. obliczonego w prawidłowy sposób przepływu gwarantowanego. Obowiązek ten nałożony został w punkcie I ppkt 1 zaskarżonej decyzji. W związku z tym pozostaje ocena potencjalnego naruszenia - co zarzucają odwołujący się - art. 128 Prawa wodnego. Przy czym po analizie tego przepisu oraz w nawiązaniu do powyższego organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia art. 128 Prawa wodnego. W odpowiedzi na zarzut, że K. P. pozwolenia wodnoprawnego nigdy nie posiadał, a stawy użytkował nielegalnie, organ II instancji wyjaśnił, że fakt nieposiadania pozwolenia wodnoprawnego nie może stanowić podstawy do jego nieudzielenia, o ile podmiot wystąpi o jego udzielenie, spełniając przy tym wymagane Prawem wodnym i innymi przepisami wymogi. Niezależnie od tego Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej stwierdził, że K. P. posiadał decyzję ostateczną (pozwolenie wodnoprawne) na piętrzenie i pobór wód rzeki P. dla potrzeb stawów rybnych "M.". Była to decyzja Wojewody O. z dnia 25 stycznia 2001 r., utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Starosty N. z dnia 11 grudnia 2000 r. Decyzja ta została uchylona dopiero wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt II S.A./WR/441/2001, a więc K. P. posiadał decyzję ostateczną przez ponad 3 lata. Podobnie decyzję ostateczną będącą pozwoleniem wodnoprawnym K. P. posiadał przez blisko rok w 2005 i 2006 r. - decyzja Wojewoda O. z dnia 2 maja 2005 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty N. z dnia 22 lutego 2005 r., została uchylona dopiero 26 kwietnia 2006 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O.. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej podkreślił, że podczas kontroli stawów "M." przeprowadzonych przez niego na wniosek Z. R., E. B. (właścicieli/użytkowników kompleksu stawowego "B.-B.") oraz C. D.-P. w listopadzie 2005 r. (zarządzenie pokontrolne z 18 listopada 2005 r.) oraz kwietniu 2008 r. (sprawozdanie z 8 maja 2008 r.) nie stwierdzono prowadzenia przez K. P. gospodarki rybackiej na przedmiotowym obiekcie stawowym. Wyniki kontroli znane były wnioskodawcom kontroli i innym właścicielom/użytkownikom kompleksu stawowego "B.-B.". W związku z powyższym zarzutów o użytkowaniu przez K. P. stawów oraz o zagarnięciu przez niego całego przepływu nienaruszalnego i powstałych w ich rezultacie stratach odwołujących się nie można nie tylko uznać za zasadne, ale też fakty przedstawione w odwołaniu w tym zakresie nie noszą znamion faktów prawdziwych. Rozpatrując zarzuty dotyczące operatu wodnoprawnego organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w trakcie postępowania przed organem I instancji odwołujący się mieli możliwość zapoznania się z aktami sprawy, a E.B. uzyskał kopię operatu wodnoprawnego oraz instrukcji gospodarowania wodą, a pomimo to nie wnieśli żadnych zastrzeżeń ani uwag. Podjęcie takich działań umożliwiłoby np. zmianę operatu wodnoprawnego lub instrukcji gospodarowania wodą, bądź treści samego pozwolenia wodnoprawnego (jeśli byłoby to uzasadnione). Ponadto żądanie wyjaśnień co do treści operatu lub instrukcji gospodarowania wodą, jako opracowań o charakterze specjalistycznym (na zagadnieniach merytorycznych odwołujący się mogą się nie znać i mają prawo pytać się o różne ich aspekty) być może rozwiałoby wątpliwości, zastrzeżenia i w konsekwencji nie byłoby zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zdaniem organu odwoławczego bilans wodny dla P. obliczono w sposób prawidłowy, zgodny z tzw. wiedzą podręcznikową. Opinia prof. W. C. jest tylko opinią w sprawie. Organ II instancji podkreślił, że z uwagi na charakter sprawy, gdzie kluczową rolę odgrywają procesy przyrodnicze (naturalne oraz będące skutkiem działalności człowieka), przy czym istnieje tu oddziaływanie i wpływ składowych i wartości wypadkowych poszczególnych procesów, nie jest możliwe ścisłe wyliczenie (np. w sposób matematyczny) szeregu parametrów, np. przepływów, parowania czy ewapotranspiracji i ocena ich zawsze będzie miała do pewnego stopnia charakter szacunkowy. Ocena wielkości przepływu jest tym bardziej szacunkowa ze względu na fakt, iż w zlewniach P. i M. Potoku nie ma posterunków wodowskazowych. Sytuacja taka jest niemal normą w przypadku niewielkich cieków, a właśnie takie cieki najczęściej wykorzystywane są w gospodarce stawowej. Szczegółowe i profesjonalne uzasadnienie wyboru takiej, a nie innej zlewni (W.) jako zlewni analogowej znajduje się na str. 3 i 4 "Operatu hydrologicznego. Potok M. i rzeka P. pow. N. woj. o.", opracowanego przez M. T.. Spośród zlewni kontrolowanych położonych najbliżej zlewni M. Potoku (W., B. i B.) stwierdzono, że najbardziej podobną pod względem parametrów fizyczno-geograficznych oraz klimatycznych do zlewni M. Potoku jest właśnie zlewnia W.. Organ odwoławczy podkreślił, że wcześniej autor operatu hydrologicznego najpierw obliczył przepływ posługując się zlewniami B. i B. jako zlewniami analogowymi i doszedł do wniosku, że obliczone wyniki były zawyżone. W związku z powyższym jako zlewnię analogową przyjął zlewnię W., pozostawiające "na wszelki wypadek" większe rezerwy potencjalne wody. Podobnie L. P. w operacie wodnoprawnym, obliczając zależność pomiędzy stanem wody na zastawce w km 2+300 rzeki P. a wielkością przepływu podał "na wszelki wypadek" niższe wartości współczynnika wydatku przelewu (przyjęcie wartości obliczonych wzorem Troskolańskiego i metodą graficzną, odrzucenie wartości obliczonych wzorem Bazina). Oba zaokrąglenia wyników dokonane zostały na korzyść interesów odwołujących się, gdyż pozostawiają większe rezerwy potencjalne wody. Z uwagi na powyższe oczywistym jest, że zawsze i w nieskończoność będzie można "dywagować" nad ewentualnym innym - co wcale nie oznacza, że lepszym - doborem zlewni analogowej. Należy jednocześnie zaznaczyć, że obliczanie przepływów metodą zlewni analogowej jest jedną z podstawowych i szeroko stosowanych metod w sytuacji braku danych wodowskazowych. Metoda ta jest uważana zazwyczaj za dokładniejszą od metod empirycznych, które nota bene są również często stosowane w obliczeniach hydrologicznych i hydrotechnicznych i. Opinię taką można znaleźć w wielu publikacjach o charakterze podręcznikowym, m.in. w skrypcie właśnie prof. W. Czamary (Przewodnik do ćwiczeń z hydrologii. Skrypty Akademii Rolniczej we W., Wrocław, 1983), czy też w skrypcie dra Roberta Tarki: Hydrologia. Przewodnik do ćwiczeń laboratoryjnych i terenowych. Wyd. Ocean, Wrocław; 1999. Ilość danych i sporządzonych opracowań w związku z postępowaniem w sprawie oraz zakres i dokładność obliczeń są większe niż w większości spraw o podobnej skali i charakterze. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przyjęcia zbyt małego przepływu nienaruszalnego (odwołujący się proponują przyjęcie 90-95% SNQ zamiast 0,3 SNQ) organ odwoławczy przyjął, że wynika on być może z nieznajomości lub niezrozumienia definicji przepływu nienaruszalnego, usankcjonowanej przez obowiązujące przepisy, jak również - być może -z niezrozumienia wysokospecjalistycznych metod jego obliczania. Przepływ biologiczny ustalono jako 0,3 Qsn, to jest 0,3 przepływu średniego niskiego. Odpowiada on w przybliżeniu przepływom rzeki występującym w okresach susz hydrologicznych. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wyjaśnił, że w Polsce metodyka wyznaczania przepływu nienaruszalnego nie została prawnie określona. Z przyczyn naturalnych (zarówno przyrodniczych, jak i gospodarczych) praktycznie niemożliwe, a na pewno merytorycznie niezasadne, byłoby ustalenie przepisami prawa jednej metody dla całego kraju, niezależnie od wielkości, rodzaju, reżimu hydrologicznego i zagospodarowania danej rzeki i zlewni. W przypadku P. z oczywistych względów kryterium np. turystyki i rekreacji czy rybacko-wędkarskie nie ma zastosowania - P. nie jest szlakiem kajakowym czy nie prowadzi się w niej gospodarki rybackiej (choć woda z niej wykorzystywana do zaopatrzenia stawów rybnych, ale). Na marginesie można zaznaczyć, że ww. poradnik - choć nie jest prawnie obowiązującą metodyką - dopuszcza w określonych sytuacjach wyznaczenie przepływu hydrobiologicznego na poziomie nawet NNQ, co w niektórych przypadkach oznacza przyjęcie jeszcze niższego przepływu nienaruszalnego niż 0,3 SNQ. Porównywanie więc przez odwołujących się sposobu obliczania przepływu nienaruszalnego niewielkiego cieku, jakim jest P., ze sposobem obliczania przepływu dla W. stanowi, zdaniem organu II instancji zupełne nieporozumienie i jest nieuprawnione. Zupełnie nieuzasadniony jest również zarzut, że "przy przyjęciu proponowanego przepływu koryto cieku może w majestacie prawa być suche i grozi mu degradacja życia biologicznego". Aby "koryto cieku nie było suche" oraz aby nie wystąpiły szkody dla środowiska pan P. został słusznie zobowiązany w punkcie II ppkt 1 i 2 zaskarżonej decyzji do zapewnienia przepływu 17 dm /s w ciągu całego roku. Należy zaznaczyć, że z przyczyn naturalnych może mieć miejsce przepływ mniejszy niż 17 dm3/s, jednak będzie odbywało się to z przyczyn naturalnych lub innych, niezależnych od K. P., który w takich sytuacjach i tak będzie musiał przepuścić przez zastawkę całość dopływającej wody, bez możliwości skierowania choćby części z niej na własne stawy. Odnosząc się do zarzutu o nieuzgodnieniu wielkości przepływu nienaruszalnego z Dyrekcją Zespołu O. Parków Krajobrazowych oraz Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w O., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wyjaśnił, że nie istnieje prawny wymóg takiego uzgadniania, a ww. organy nie są stronami postępowania ani na podstawie art. 28 k.p.a., ani na podstawie art. 127 ust. 7 Prawa wodnego. W ocenie organu II instancji nie jest również prawdziwy zarzut, że operat wodnoprawny nie uwzględnia nałożonych przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie w jego decyzji z 23 kwietnia 2009 r., obowiązków wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne oraz braku "jednego zdania, jakie K. P. powinien poczynić, aby nas nie narażać na braki wody". Zdaniem organu odwoławczego, operat wodnoprawny oraz decyzja Starosty N. uwzględniają wszystkie interesy odwołujących się poprzez fakt, iż - w przeciwieństwie do poprzedniej wersji operatu oraz poprzedniej decyzji - obliczono w sposób prawidłowy pod względem merytorycznym, wymagany prawem (rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 17 sierpnia 2006 r. w sprawie zakresu instrukcji gospodarowania wodą) przepływ gwarantowany. Szczegółowa metodyka jego obliczenia zawarta została w operacie, w szczególności na str. 23 i 24. W tym miejscu zasadnym jest jeszcze raz podkreślić, że zasadniczą i wystarczająca, zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym gwarancją zabezpieczenia interesów odwołujących się jest zobowiązanie K. P. do przepuszczania przez zastawkę obliczonego w prawidłowy sposób przepływu gwarantowanego. Odnosząc się do zarzutu, że konstrukcja ujęcia wody K. P. umożliwia skierowanie całego przepływu naturalnego w okresie niżówek na stawy "M.", bez przekraczania rzędnej piętrzenia oraz zarzutu, iż nie określono sposobu i zakresu prowadzenia pomiarów ilości pobieranej wody oraz nie zobowiązano K. P. do wykonania koryta pomiarowego ilości przepływu wody w P., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej stwierdził, że przyjęcie takiego rozwiązania jest rozwiązaniem typowym (często stosowanym) w gospodarce stawowej. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wyjaśnił ponadto, że zgodnie z art. 132 ust. 9 Prawa wodnego organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może odstąpić od niektórych wymagań dotyczących operatu. Przy czym organ zaznaczył, że zastawka na rzece P. jest tak położona i skonstruowana, że osoby postronne (w tym odwołujący się) mogą bez problemu (i bez wchodzenia na grunt K. P.) sprawdzać głębokość przelewającej się przez nią wody, a dysponując specjalnie w tym celu sporządzonymi w operacie wodnoprawnym i instrukcji gospodarowania wodą wykresami zależności przepływu od głębokości warstwy wody na zastawce natychmiast odczytać wielkość przepływu. Ustosunkowując się do zarzutów, że w tabeli 5 (arkusz bilansowy) operatu wodnoprawnego występują błędy, z analizy których wynika, że w sierpniu K. P. nie powinien w ogóle pobierać wody, oraz że opisana w operacie możliwość obniżenia zwierciadła wody w stawach "M." do 0,7 m przy przepływie Q8o% nie zapewni K. P. możliwości prowadzenia racjonalnej gospodarki stawowej, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, po analizie i sprawdzeniu zawartych w operacie obliczeń wyjaśnił, że dla potrzeb związanych z gospodarowaniem wodą w przekroju ujęcia wody z P. na potrzeby stawów "M.ch" miarodajne są przepływy średnie miesięczne Q50% Q80% i Q90%. Wartości tych przepływów zostały ustalone w "Operacie hydrologicznym zlewni Potoku M., w tym zlewni rzeki P.", sporządzonym w marcu 2008 r. przez firmę E. z O.. Podstawowym, nieuprawnionym i w największym stopniu rzutującym na wyniki obliczeń założeniem przyjętym przez Odwołujących się przy obliczeniach jest arbitralne przyjęcie przez nich przepływu nienaruszalnego w wielkości 51,3 dm3/s. Zagadnienie wyznaczania przepływu nienaruszalnego zostało wcześniej wyjaśnione w niniejszym uzasadnieniu. Niezależnie od tego Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej zwrócił uwagę na błędy odwołujących się w obliczeniach przedstawionych przez nich w odwołaniu. W tabeli 5 (arkusz bilansowy) operatu dla sierpnia w wierszu 2 istotnie podano 62,4 dm /s jako przepływ gwarantowany Q80% dla kompleksu stawów "B.-B.", ale wielkość ta nie uwzględnia zrzutów wody, zawartych w wierszu 7. Rzeczywiste wielkości przepływu gwarantowanego, jakie powinne być zapewnione, zawiera wiersz 3 (dla sierpnia 49,4 dm /s), gdyż uwzględnia się tu częściowy pobór zwrotny, tj. zasilanie P. w wyniku zrzutów. Ponadto obliczenia poszczególnych wielkości przepływów gwarantowanych zawierają już w sobie procentowy udział powierzchni zlewni do przekroju P. (40%) w całości analizowanej zlewni. W związku z powyższym z analizy obliczeń wynika, że K. P. w sierpniu nie powinien pobierać wody, ale tylko w latach suchych - w latach normalnych istnieje pewna rezerwa zasobów wody (4,5 dm3/s). Niezależnie od tego, organ odwoławczy podkreślił, że normalne warunki użytkowania zastawki i gospodarowania wodą będą zachodzić, gdy przepływ dyspozycyjny w przekroju ujęcia wody na stawy będzie równy lub większy od potrzeb wodnych stawów. W warunkach wystąpienia przepływów niższych od przepływu gwarantowanego z uwzględnieniem zrzutów (wiersz 3 arkusza bilansowego), pierwszeństwo w poborze wody przyznaje się użytkownikom stawów w kompleksie stawów "B.-B.". W takiej sytuacji użytkownik stawów "M." obowiązany jest zaprzestać poboru wody na swoje stawy. Ewentualne niedobory wody dla potrzeb stawów "M." dotyczyć będą wyłącznie lat suchych, nie są drastycznie wielkie i nie stanowią istotnej przeszkody w prowadzeniu racjonalnej gospodarki hodowlanej, a przede wszystkim w żadnym stopniu nie będą oddziaływać na użytkowanie kompleksu stawów "B.-B.", ponieważ całość ryzyka pozostaje po stronie użytkownika obiektu stawowego "M." (K. P. będzie mógł pobrać tylko nadwyżkę wody ponad przepływ gwarantowany). Z kolei w odpowiedzi na zarzut że "instrukcja eksploatacji ma odpowiadać Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 17 sierpnia 2006 r.", Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej stwierdził, że "Instrukcja gospodarowania wodą na piętrzenie wód powierzchniowych rzeki P. w km 2+300 zastawką szandorową w miejscowości M., Gm. N. - obszar wiejski, dla potrzeb kompleksu stawów rybnych "M.", opracowana przez K.P., zatwierdzona w punkcie III zaskarżonej decyzji, wymagania te spełnia. Niezależnie od tego Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wyjaśnia, że zakres instrukcji gospodarowania wodą powinien uwzględniać specyfikę przedmiotu instrukcji (na podstawie § 10 cyt. rozporządzenia). Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej po analizie przesłanych dokumentów, w szczególności zasięgu cofki spowodowanej piętrzeniem, stwierdził, że strony postępowania zostały ustalone prawidłowo. O tym, kto jest stroną postępowania w pozwoleniu wodnoprawnym stanowią w szczególności art. 28 k.p.a. i art. 127 ust. 7 Prawa wodnego. Zmiana ilości stron wynika m.in. z faktu zwiększenia rzędnej piętrzenia na jazie Potoku P. (o czym wspomniano powyżej), a zatem i zwiększenia zasięgu cofki, co z kolei skutkuje zmianą ilości stron postępowania. Niezależnie od tego poszczególne nieruchomości (działki) mogą podlegać ciągłemu obrotowi prawnemu, a wypis i wyrys z ewidencji gruntów załączony do operatu wodnoprawnego jest aktualny. Odnosząc się do zarzutu o odstąpieniu od nałożonego uprzednio na K. P. przez Starostę N. pismem z 10 grudnia 2007 r., obowiązku uzupełnienia dokumentacji, dotyczącego wzięcia pod uwagę wszystkich zbiorników wodnych znajdujących się w zlewni, organ odwoławczy stwierdził, że był to obowiązek niemający podstaw prawnych, gdyż zgodnie z cytowaną wcześniej definicją przepływu gwarantowanego ma on uwzględniać potrzeby wodnych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne. Zakładem posiadającym pozwolenie wodnoprawne, położonym w zlewni P. i M. Potoku poniżej ujęcia wody dla potrzeb stawów rybnych "M." jest kompleks stawów "B.-B." i obowiązek przepuszczania przepływu gwarantowanego dla potrzeb tego kompleksu został uwzględniony w operacie wodnoprawnym oraz w zaskarżonej decyzji. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego istnieje konflikt interesów pomiędzy właścicielem stawów rybnych "M." - K.P., a użytkownikami/właścicielami kompleksu stawowego "B.-B.", tj. odwołującymi się. Konflikt, jaki ma miejsce w analizowanej sytuacji jest typowy i często spotykany wśród użytkowników stawów rybnych (okresowy brak wody). Na powyższą decyzję pismem z 8 maja 2010 r. wspólną skargę wnieśli E. B. i Z.R., właściciele/użytkownicy kompleksu stawowego "B.-B.". Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty N. z 5 lutego 2010 r., a także o określenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Uzasadniając żądanie skargi skarżący zarzucili organowi odwoławczemu: - naruszenie art. 8, art. 11, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a poprzez ograniczenie się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji i nie rozpatrzenie ponownie całości materiału dowodowego, brak uzasadnienia prawnego - poza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., brak powołania się na przepisy prawa materialnego i procesowego, brak odniesienia się w uzasadnieniu do uwarunkowań wynikających z operatu wodnoprawnego i podnoszonych argumentów przez strony w całym postępowaniu, a w szczególności w odwołaniu z 22 lutego 2010 r.; - naruszenie art. 8, art. 10 i art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącym wypowiedzenia się w sprawie, pozbawienie ich udziału w postępowaniu z powodu jego utajnienia na pewnym etapie wyrażające się poprzez niepowiadomienie ich o stanowisku Starosty N. (pismo z 26 lutego 2010 r., znak: [...], przekazujące sprawę w trybie art. 133 k.p.a.) oraz o piśmie w sprawie K. P. z 11 marca 2010 r., a także nieprzeprowadzenie wizji terenowej i rozprawy administracyjnej w celu wysłuchania autora operatu wodnoprawnego przy udziale stron; - nieuwzględnienie nieprawidłowości wytkniętych przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.; - niewyjaśnienie zarzutów dot. zwiększenia piętrzenia na jazie z rzędnej 138,60 m n.p.m. do 138,80 m n.p.m.; - niewyjaśnienie zarzutów dot. zmiany ilości stron postępowania oraz oznaczeń ich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w kwestionowanej decyzji. Ustosunkowując się do udzielonej odpowiedzi na skargę, skarżący w skierowanym do sądu administracyjnego piśmie procesowym, powtórzyli zarzuty zaprezentowane w odwołaniu oraz w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 15 lipca 2010 r., z powodu braku uiszczenia wymaganego wpisu od skargi, odrzucił skargę w części dotyczącej E.B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- zwanej dalej p.p.s.a.)). Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany był uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonego aktu. Należy też dodać, że w myśl przepisu art. 134 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Działając w granicach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie przez organ administracji okoliczności faktycznych oraz obowiązujących w czasie podejmowania decyzji przepisów prawnych, nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 p.p.s.a. Zagadnienia materialnoprawne związane z uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego określa ustawa z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.), zwana dalej ustawą. Zaskarżona decyzja została podjęta w oparciu o przepisy art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy, który wskazuje, że pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na szczególne korzystanie z wód, art. 127 ust. 1 i 2 ustawy wskazujący, że pozwolenie wodnoprawne wydaje się w drodze decyzji, na czas określony, na okres nie dłuższy niż 20 lat, art. 128 ust, 1 i 2, 131 ust. 1 art. 140 ust. 1. Ten ostatni przepis określa właściwość Starosty do wydawania pozwoleń wodnoprawnych. Przepis art. 131 ust. 1 stanowi, że pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek. Z kolei art. 128 ust. 1 i 2 wskazuje, jakie elementy powinny być zawarte w pozwoleniu wodnoprawnym, a w szczególności: 1) ilość pobieranej wody, 2) ograniczenia wynikające z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego, 3) sposób gospodarowania wodą, 4) ilość, stan i skład ścieków wykorzystywanych rolniczo oraz wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych, a w przypadku ścieków przemysłowych, jeżeli jest to uzasadnione, dopuszczalne ilości zanieczyszczeń, zwłaszcza ilości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, wyrażone w jednostkach masy przypadających na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu, 5) terminy pobierania i odprowadzania wody oraz wprowadzania ścieków dla zakładów, których działalność cechuje się sezonową zmiennością, 6) usytuowanie, warunki wykonania urządzenia wodnego, charakterystyczne rzędne piętrzenia oraz przepływy, 7) obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne, uprawnionych do rybactwa oraz osób narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego, 8) niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko, 9) sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości pobieranej wody, ścieków wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych oraz wykorzystywanych rolniczo, a także sposób postępowania w przypadku uszkodzenia urządzeń pomiarowych, 10) prowadzenie okresowych pomiarów wydajności i poziomu zwierciadła wody w studni, 11) sposób postępowania w przypadku rozruchu, zatrzymania działalności bądź awarii urządzeń istotnych dla realizacji pozwolenia, a także rozmiar i warunki korzystania z wód oraz urządzeń wodnych w tych sytuacjach wraz z maksymalnym, dopuszczalnym czasem trwania tych warunków, 12) zasięg obszaru objętego zakazem, o którym mowa w art. 65 ust. 1 pkt 3. W razie potrzeby w pozwoleniu wodnoprawnym dodatkowo ustala się obowiązek: 1) prowadzenia pomiarów jakości wód podziemnych oraz wód płynących poniżej i powyżej miejsca zrzutu ścieków, z określeniem częstotliwości i metod tych pomiarów, 2) prowadzenia badań ścieków przeznaczonych do rolniczego wykorzystania, a w uzasadnionych przypadkach także badań zawartości metali ciężkich w glebie na obszarach, na których rolniczo wykorzystuje się ścieki, 3) wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, stosownie do odnoszonych korzyści, 4) wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania wód, stosownie do zwiększenia tych kosztów w wyniku realizacji tego pozwolenia, 5) odtworzenia retencji przez budowę służących do tego celu urządzeń wodnych lub realizację innych przedsięwzięć, jeżeli w wyniku realizacji pozwolenia wodnoprawnego nastąpi zmniejszenie naturalnej lub sztucznej retencji wód śródlądowych, 6) wykonania przedsięwzięć służących zarybianiu wód powierzchniowych lub uczestniczenia w kosztach tych przedsięwzięć, jeżeli w wyniku realizacji pozwolenia wodnoprawnego nastąpi zmniejszenie populacji ryb lub utrudnienie ich migracji. Pozwolenie wodnoprawne utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją zawiera wszystkie określone w tym przepisie warunki i obowiązki, stosowne do zakresu prowadzonej działalności, niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności w tym także skarżących. W szczególności podkreślić należy, że organ I instancji sformułował treść pozwolenia wodnoprawnego stosownie do treści art. 128 ustawy w sposób umożliwiający egzekwowanie nałożonych obowiązków na użytkowniku stawów rybnych. Ponadto zgodnie z ust.3 powołanego wyżej przepisu integralną część pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód powierzchniowych za pomocą urządzeń do jej piętrzenia lub na zależne od siebie korzystanie z wód przez kilka zakładów stanowi instrukcja gospodarowania wodą, zatwierdzona w tym pozwoleniu. Z chwilą zatwierdzenia instrukcja ta stała się integralną częścią pozwolenia. Wbrew zarzutom skargi, w niniejszej sprawie organy administracji publicznej zgromadziły materiał dowodowy konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Odniosły się szczegółowo do wszystkich zarzutów skarżących podnoszonych w odwołaniu i skardze. Poczyniły prawidłowe i logiczne ustalenia oparte na zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy, który znajduje się w aktach administracyjnych pozwala w sposób prawidłowy ustalić stan faktyczny sprawy, zgodny z hipotezą stosowanej normy prawa materialnego. Jednocześnie, ze szczegółowo podanych powodów, które również Sąd uważa za słuszne, odmówiono wiarygodności dowodom przedłożonym przez skarżących. Z tych też powodów, w ocenie Sądu pozwolenie wodnoprawne zostało wydane zgonie ze wskazanymi przepisami ustawy prawo wodne. Jednocześnie zgodzić się należało ze stanowiskiem wyrażonym przez organ odwoławczy, że w sprawie brak było podstaw do odmowy udzielania wnioskowanego pozwolenia. W tym miejscu zauważyć należy, że ustawowe warunki w jakich odmawia się udzielenia pozwolenia wodnoprawnego określone są w art. 126 ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu, wydanie pozwolenia wodnoprawnego odmawia się jeżeli: 1) projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i 2, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3; 2) projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. Są to obligatoryjne przyczyny odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego i nie można w drodze zabiegów pozaprawnych tworzyć innych przyczyn uzasadniających odmowę. Z naciskiem należy podkreślić, że przepis ustawy - prawo wodne nie wiąże odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego z mniej lub bardziej uzasadnionym prawdopodobieństwem niewłaściwego wykonywania udzielonego pozwolenia wodnoprawnego. Z tych też powodów większość podnoszonych przez skarżącego zarzutów z punktu widzenia postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego okazała się co najmniej przedwczesna. Podkreślić bowiem należy, że dopiero wydanie decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego pozwoli z punktu widzenia jurydycznego ustosunkować się właściwym organom do podnoszonych przez skarżących zarzutów. Dopiero wydanie pozwolenia wodnoprawnego pozwoli ewentualnym poszkodowanym, w tym także skarżącym, na skorzystanie z możliwości o jakich mowa w art. 186 ustawy prawo wodne. Dotychczas przysługiwało im prawo dochodzenia roszczeń tylko przed sądem cywilnym. Nadto w przypadku naruszenia interesów osób trzecich lub zamiany sposobu użytkowania wód w rejonie wodnym organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, w drodze decyzji, może nałożyć na zakład posiadający pozwolenie obowiązek: uzyskania ekspertyzy, opracowania lub aktualizowania instrukcji gospodarowania wodą a także, na podstawie tych dokumentów organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może odpowiednio zmienić pozwolenie wodnoprawne ograniczyć m.in. zakres korzystania z wód (art. 133 ustawy prawo wodne). Takie obowiązki można nałożyć tylko wówczas, gdy zakład posiada pozwolenie wodnoprawne. Ponadto poprzez nałożenie w decyzji szeregu obowiązków, istnieją realne warunki do zastosowania art. 136 ust. 1 prawa wodnego, zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania, jeżeli: 1) zakład zmienia cel i zakres korzystania z wód lub warunki wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu; 2) urządzenia wodne wykonane zostały niezgodnie z warunkami ustalonymi w pozwoleniu wodnoprawnym lub nie są należycie utrzymywane; 3) zakład nie realizuje obowiązków wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne, uprawnionych do rybactwa oraz osób narażonych na szkody, albo nie realizuje przedsięwzięć ograniczających negatywne oddziaływanie na środowisko, ustalonych w pozwoleniu; 4) zasoby wód podziemnych uległy zmniejszeniu w sposób naturalny; 5) zakład nie rozpoczął w terminie korzystania z uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, z powodów innych niż określone w art. 135 pkt 3, lub nie korzystał z tych uprawnień przez okres co najmniej 2 lat; 6) nastąpiła zmiana przepisów, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3 i ust. 2; 7) wynika to z warunków korzystania z wód regionu wodnego. Pamiętać również należy, że zgodnie z art. 137 ust. 1 powoływanej ustawy pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć za odszkodowaniem, jeżeli jest to uzasadnione interesem społecznym albo ważnymi względami gospodarczymi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.