II SA/Wr 320/18

Dnia 20 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę w całości. K. Z. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej – SKO lub Kolegium) w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, które zapadło w następujących okolicznościach. Burmistrz Miasta i Gminy P. w dniu [...] r. wydał decyzją nr [...], którą ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu wielorodzinnego z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] w P. K. Z. wnioskiem z dnia [...] r. zażądała wszczęcia postępowania w sprawie wyżej wskazanej decyzji podając, że nie otrzymała zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, zarzuca wskazanej decyzji nieważność i żąda stwierdzenia jej nieważności. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz P. odmówił wznowienia postępowania jednak w trybie odwoławczym SKO w W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne z zaleceniem jednoznacznego ustalenia treści żądania. Ponowne badanie sprawy przez organ I instancji zakończono decyzją z dnia [...] r. odmawiającą wznowienia postępowania. Organ odwoławczy także i tym razem nie zaakceptował stanowiska organu I instancji i decyzją z dnia[...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Także i w tym przypadku argumentacja Kolegium sprowadzała się do stwierdzenia, że organ winien ustalić treść żądania ze względu na różnicę przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji i wznowienia postępowania. Ponowna analiza wniosku przez organ I instancji spowodowała przekazanie go SKO jako wniosku dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. nr [...]. Wnioskiem z dnia [...] r. K.Z. wystąpiła do Burmistrza P. z żądaniem wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. nr [...] w sprawie warunków zabudowy. W dniu [...] r. Burmistrz P. wydał postanowienie nr [...], którym wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] r. nr [...]. W toku postępowania wznowieniowego organ I instancji stwierdził, że SKO w W. prowadzi postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji, w stosunku do której strona żąda wznowienia postępowania. Okoliczność ta stała się dla organu I instancji podstawą do zawieszenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, co uczyniono postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]. Kolegium w toku postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu wielorodzinnego z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...], w dniu [...] r. wydano decyzję nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności rzeczonej decyzji. Wobec oprotestowania decyzji wydanej w trybie nieważnościowym odwołaniem SKO w W. w trybie odwoławczym w dniu [...] r. wydało decyzję nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. nr [...]. Odnośnie prowadzonego równolegle postępowania w trybie wznowieniowym Kolegium postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchyliło zaskarżone zażaleniem K.Z. postanowienie Burmistrza P. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zawieszenia postępowania. Jednocześnie inicjatorka postępowania kierowała do organu kolejne pisma, którymi domagała się uchylenia decyzji o warunkach zabudowy w trybie wznowienia postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy P. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia[...] r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu wielorodzinnego z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] wskazując jednocześnie, iż nie uchylono decyzji ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadające w swej istocie decyzji dotychczasowej. Pismem z dnia [...] r. K.Z. wniosła odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...]r. i zażądała jej uchylenia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W obszernym uzasadnieniu skarżąca stwierdza, iż realizacja inwestycji wyrządziła jej nieodwracalne szkody. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] w W. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego zwrócono uwagę na uchybienie procesowe polegające na braku zbadania złożenia wniosku o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w ustawowym terminie. Po powrocie sprawy do organu I instancji w dniu [...] r. wydano postanowienie nr [...], którym odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza Miasta P. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że wnioskodawczyni wystąpiła do organu o wznowienie postępowania po upływie miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawie wznowienia postępowania. SKO w W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło postanowienie Burmistrza P. z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia podając w uzasadnieniu, że organ I instancji nie zbadał w sposób należyty dochowania przez wnioskodawczynię terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Burmistrz P. ponownie badając sprawę orzekł postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], którym na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 124 § 1, art. 147, art. 148 oraz art. 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej – k.p.a.) odmówił wznowienia postępowania z wniosku K.Z. z dnia [...] r. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] Burmistrza Miasta P. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu wielorodzinnego z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...]. Uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko organ wyjaśnił, że strona nie dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Podstawą do zajęcia stanowiska w tym względzie i w konsekwencji do odmowy wznowienia postępowania jest kilkakrotne oświadczenie K.Z. o dacie otrzymania skarżonej decyzji nr [...], a w sposób najbardziej jednoznaczny w odwołaniu z dnia [...] r. skierowanym do SKO, poprzedzonym wcześniejszymi wyjaśnieniami, iż pierwotne odwołanie wniesione przez K.Z. było żądaniem stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne zostało oprotestowane złożonym w terminie zażaleniem. SKO w W. w dniu z dnia [...] r. wydało postanowienie nr [...], którym utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Po zrelacjonowaniu stanu sprawy oraz opisaniu regulacji prawnych dotyczących formalnych przesłanek wznowienia postępowania organ II instancji podał, że z akt sprawy wynika, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] r. nr [...] K.Z. złożyła w dniu [...] r., natomiast wiadomość o istnieniu w/w decyzji powzięła w dniu [...] r., o czym świadczy treść odwołania od decyzji z dnia [...] r.. W uzasadnieniu odwołania wnioskodawczyni wskazała, że "pokrzywdzona K. Z. oświadcza i informuje, że w dniu [...] r. otrzymała decyzję nr [...]r. wydaną przez Urząd Miasta w P., a podpisaną przez burmistrza M.O." (...). Zdaniem Kolegium nie ulegało wątpliwości, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a.. Wyjaśniono przy tym, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a taką podstawę wznowienia wskazała skarżąca we wniosku z dnia [...] r., biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. K.Z. oprotestowała skargą wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyżej opisane postanowienie. Skarżąca zażądała uchylenia kwestionowanego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Żądanie skargi oparto na zarzutach ,,licznych uchybień formalnoprawnych" i ,,rażącym naruszeniu prawa materialnego i formalnego". Autorka skargi podniosła, że nie uchybiła żadnemu terminowi, nigdy nie wycofała swoich żądań, zaś ,,Burmistrz i Urząd Miasta i Gminy P. nie rozpoznał ani też nie wydał mi spornej decyzji z dnia [...] r., nr [...]". Dalej podała, że decyzja z dnia [...]r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na: - nieprawidłowym oznaczeniu stron postępowania i nie ujęciu wszystkich osób, których decyzja nr [...] z dnia [...]r. dotyczy, - doręczeniu decyzji nr [...] z dnia [...]r. osobom, których ta sprawa nie dotyczy i nie mogą z mocy prawa brać udziału w tym postępowaniu, - nigdy nie wezwano jej do udziału w postępowaniu o wydanie decyzji nr [...] z dnia [... r., mimo, że jako strona postępowania bezpośrednio graniczy z działką nr [...]. Skarżąca podniosła, że we wniosku z dnia 19 maja 2016 r. wniosła odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] r., bo decyzja ta była niekompletna i nie była stroną w tej sprawie i ,,nie miała prawa otrzymania żadnej dokumentacji w tej sprawie". W zakresie podnoszonych twierdzeń skarżąca odwołała się do swoich pism znajdujących się w aktach sprawy. Końcowo argumentowała, że nie uchybiła żadnemu terminowi i upływ czasu nie ma znaczenia. Z chwilą otrzymania pisma z dnia 9 maja 2016 r., pismem z dnia 19 maja 2016 r. podjęła działania i złożyła wniosek zawierający odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] r.. W dalszych motywach skargi zawarto zarzut, że do chwili obecnej odwołanie skarżącej od decyzji nr [...] z dnia [...] r. nie zostało rozpoznane, natomiast organy wielokrotnie odmawiały jej wznowienia postępowania W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o oddalenie skargi z wyjaśnieniem, że po przeanalizowaniu zarzutów zawartych w skardze nie znalazło podstaw do jej uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) dalej jako: p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenia prawa, stanowiące podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję administracyjną, zostały zaś wymienione w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle tego przepisu, sąd uchyla zaskarżoną decyzję w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 90 § 1 p.p.s.a. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie. W niniejszej sprawie zastosowanie znalazł przepis szczególny, to jest art. 119 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym kończące postępowanie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Rozpatrując skargę w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Skarga dotyczy postanowienia SKO w W. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza P. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza P. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu wielorodzinnego z infrastrukturą towarzyszącą. Inicjatorka postępowania nadzwyczajnego zażądała wzruszenia decyzji ostatecznej, od kilku lat funkcjonującej w obrocie prawnym. Ocena legalności zapadłego rozstrzygnięcia wymaga zatem kilku uwag o charakterze ogólnym w zakresie trybu wznowienia postępowania, co wynika pośrednio z faktu, że nawet w skardze jej autorka kwestionuje prawidłowość wydania decyzji o warunkach zabudowy i twierdzi, że złożyła od niej odwołanie. Zgodnie z zasadami zawartymi w k.p.a. postępowanie wznowieniowe jest dwuetapowe. Po wpłynięciu do organu wniosku o wznowienie postępowania, pierwszą czynnością jest zbadanie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 kpa oraz 145a k.p.a., a także czy został on wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. oraz czy osoba wnosząca podanie jest stroną tego postępowania. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. Drugi etap obejmuje kontrolę merytoryczną tj. postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie w przypadku gdy podstawę wznowienia stanowi art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ może odmówić wznowienia postępowania uznając, że wnioskodawcy nie przysługiwał status strony tylko wtedy, gdy okoliczność ta ma charakter ewidentny. W przeciwnym razie interes prawny wnioskodawcy w zakończonym postępowaniu podlegać będzie badaniu dopiero na dalszym etapie – po wznowieniu postępowania. Stanowisko takie zostało przedstawione między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1107/17(publikowany w internetowej bazie cbois), w którym wskazano, że tylko wówczas, gdy z twierdzeń wynikających z samego wniosku o wznowienie wynika w sposób oczywisty, że składa go podmiot niebędący stroną organ może wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Przesłanką odmowy wznowienia postępowania nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia. Skutkiem wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania jest zakończenie postępowania na tym etapie i brak możliwości merytorycznego badania sprawy, a więc czy wystąpiły podane we wniosku przesłanki wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie organ odmówił wznowienia postępowania wskazując, że wniosek został złożony z przekroczeniem terminu wynikającego z art. 148 k.p.a.. Wobec takiego stanowiska organu I instancji zaakceptowanego zaskarżonym postanowieniem SKO w W. na tle akt administracyjnych zasadniczą okolicznością mającą znaczenie w sprawie będzie ustalenie, czy istotnie wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie. Należało zatem rozstrzygnąć dwie kwestie: kiedy skarżąca dowiedziała się o wydanej decyzji i czy pismo z dnia 19 maja 2016 r. wniesione do Burmistrza P. można było uznać za wniosek o wznowienie postępowania. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl § 2 tego przepisu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. To na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia zachowania powyższego terminu, a organ administracji publicznej swobodnie ocenia przedstawiony materiał dowodowy. W kontrolowanej przez Sąd sprawie, powołaną przez wnioskodawcę przesłanką wznowienia był właśnie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.: "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu", a zatem zastosowany powinien był być przepis art. 148 § 2 k.p.a. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że "dowiedzenie się o decyzji" w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu, więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., sygn. II OSK 674/13, publikowany w internetowej bazie cbois). Organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 2043/12, LEX nr 1450858). Dla oceny dopuszczalności wznowienia postępowania ustalenie daty, w której strona dowiedziała się o decyzji ma znaczenie kluczowe. Stan faktyczny w niniejszej sprawie pozwala na stwierdzenie, że skarżąca pierwszy raz powzięcie wiedzy o istnieniu decyzji z dnia[...] r. nr [...] potwierdziła pismem z dnia 19 maja 2016 r. kierowanym do Burmistrza P. Jest to jednak dowód na posiadanie wiedzy o decyzji lecz nie dowód na to kiedy skarżąca ową wiedzę uzyskała. Organy administracyjne w swoich rozstrzygnięciach podają, że sama skarżąca wskazuje, że w dniu 9 maja 2016 r. otrzymała decyzję nr [...]. Nie ma zatem podstaw do przyjmowania, że skarżąca wiedzę o decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy uzyskała w innym terminie. Na marginesie dodać trzeba, że w samej skardze na stronie 4 skarżąca podaje, że ,,zawiadamiam, że w dniu 9 maja 2016 r. otrzymałam kserokopię decyzji nr [...] z dnia [...] r. i była to decyzja niekompletna, bowiem nie byłam na prawach strony i nie miałam prawa otrzymywania żadnej dokumentacji w sprawie". Wobec takich twierdzeń samej skarżącej można więc mówić, że data 9 maja 2016 r. jest datą powzięcia przez skarżącą wiedzy o decyzji i od tej daty biegnie termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.. Dla oceny zaskarżonego postanowienia niezbędne jest także ustalenie dochowania przez wnioskodawczynię terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., a mianowicie czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie 30 dni liczonych od dnia 9 maja 2016 r.. Zauważyć należy, że Burmistrz P.postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]rozpoznał wniosek skarżącej z dnia 23 stycznia 2017 r. dotyczący wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Zaskarżone postanowienie SKO w W. zostało wydane w toku postępowania zażaleniowego dotyczącego postępowania zainicjowanego tym właśnie wnioskiem. Zatem uznać należy, że skoro skarżąca wiedzę o decyzji nr [...] posiadała w dniu [...] r. trzydziestodniowy termin na złożenie wniosku upłynął w czerwcu 2016 r.. Zatem wniosek skarżącej z dnia [...] r., był wnioskiem spóźnionym i nie dawał podstaw do wszczęcia postępowania wznowieniowego. Wniesienie wniosku o wznowienie postępowania dopiero po kilku miesiącach od uzyskania wiedzy o wydaniu decyzji nie może być uznane za czynność dokonaną w terminie. Dla składu orzekającego Sądu czytelne wydają się z kolei twierdzenia samej skarżącej, która konsekwentnie kwestionuje decyzję o warunkach zabudowy składając do organu wiele żądań i opisując działanie organów z naruszeniem prawa, co miało polegać na pozbawieniu jej czynnego udziału w postępowaniu. Skarżącą nieprawidłowość postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania upatruje w tym, że informowała organ o nieprawidłowościach przy wydaniu decyzji nr [...]pismem z dnia 19 maja 2016 r.. Twierdzenie skarżącej pozostaje jednak bez wpływu na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania z tej przyczyny, że rzeczony wniosek spowodował wszczęcie postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P.z dnia [...]r. nr [...]. W ramach tego postępowania organy wydawały stosowne rozstrzygnięcia kwestionowane zresztą odwołaniami i skargami. Wyjaśnić zatem należy, że skarżąca nie widzi różnić miedzy postępowaniem dotyczącym stwierdzenia nieważności i wznowienia postępowania utrzymując, że wniosek o wznowienie postępowania złożyła w dniu [...] r.. Nie ma możliwości zaakceptowania takiego stanowiska, gdyż w ramach postępowania zainicjowanego tym właśnie wnioskiem sama skarżąca doprecyzowała swoje żądanie poprzez wskazanie, że żąda stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]. SKO w W. odnośnie wniosku z dnia [...] r. wydało decyzję nr [...] z dnia [...] r. utrzymaną w mocy decyzją SKO w W. z dnia [...] r. nr [...]. Sądowi z urzędu wiadome także jest to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym obecnie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Wr 488/17) oddalił skargę K. Z. wywiedzioną na wskazaną wyżej decyzję SKO w W. W świetle stanu faktycznego wynikających z przedłożonych łącznie ze skargą wynika, że skarżąca nie dochowała ustawowego terminu do złożenia skutecznego wniosku o wznowienie postępowania liczonego od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji, której weryfikacji się domagała. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.