II SA/Wr 323/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wybudowania ogrodzenia na granicy działek postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu kwotę 500 zł (pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Pełnomocnik A. F. - adwokat A. W. - złożyła w jego imieniu w dniu 10 kwietnia 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. G. z dnia [...], Nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie wybudowanie przez J. i G. B. ogrodzenia na granicy działek nr [...] i [...] od strony ul. S. w J. G. W dniu [...] pełnomocnikowi skarżącego doręczono wezwanie do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego w wysokości 500 zł. Wpis we wskazanej wysokości uiszczony został na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 26 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl § 2 przywołanego przepisu pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z przyjętymi zasadami proceduralnymi nieuiszczenie wpisu traktowane jest jako szczególny rodzaj braku formalnego skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania skarżącego do jego usunięcia przez zapłatę wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedstawiona zasada doznaje jednak częściowego ograniczenia w przypadku, gdy pismo wnoszone jest przez profesjonalnego pełnomocnika. W myśl art. 221 przywołanej wyżej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlegaopłacie stałej. Wpis stały pobiera się zaś we wszystkich sprawach w których przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne (art. 231 powoływanego aktu). Wyjaśniać również należy, że do dnia 17 marca 2006 r. obowiązywała zasada, zgodnie z którą, w przypadku skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczano na wezwanie (...) po przekazaniu skargi sądowi - § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniach sądowych (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Od dnia 17 marca 2006 r. w związku z ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322) sytuacja uległa jednak istotnej zmianie. W przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł bowiem, że przepis § 5 ust. 2 omawianego rozporządzenia jest niezgodny z art. 2 Konstytucji oraz z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji z dniem ogłoszenia tego orzeczenia , a więc z dniem 17 marca 2006 r., stracił moc wiążącą § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. i z tą datą obowiązek uiszczania należnej opłaty stałej, bez wezwania, dotyczy również skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego do sądu pierwszej instancji. Rozpoznawana obecnie skarga złożona została po dniu 17 marca 2006 r. przez profesjonalnego pełnomocnika. Przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne a zatem podlega ona opłacie stałej wysokości 500 zł ( § 2 ust.3 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r). Opłata ta, po myśli art. 221 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinna być uiszczona przez profesjonalnego pełnomocnika, bez wezwania sądu, w terminie jaki dopuszczalny jest dla złożenia danego pisma (por. postanowienie SN z dnia 16 maja 1969 r., IIICRN 136/69, LEX nr 6505; postanowienie SN z dnia 25 września 1970 r., III CZP 58/70, OSNCP 1971, Nr 9, poz. 146)). W przypadku skargi na decyzję termin ten określony jest w art. 53 § 1 przywołanej ustawy i wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. doręczona została skarżącemu w dniu 24 marca 2006 r., a zatem termin dla wniesienia skargi a tym samym do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 24 kwietnia 2006 r. Tymczasem konieczny wpis uiszczony został /po wezwaniu Sądu/ w dniu 26 maja 2006 r. W doktrynie i orzecznictwie, na gruncie stosowania art. 221 omawianej ustawy, w przypadku złożenia skargi kasacyjnej prezentowany jest pogląd, że nienależyte opłacenie skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego stanowi jej brak nieusuwalny. Z tego względu nie może on być usunięty przez skierowanie przez sąd administracyjny do strony lub jej pełnomocnika wezwania do uiszczenia wpisu we wskazanym przez sąd terminie. Taka skarga podlega zatem odrzuceniu, nawet jeżeli adwokat lub radca prawny zastosuje się do wezwania sądu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis Warszawa 2006, s. 468; postanowienie NSA z dnia 13 maja 2004 r., OSK 463/04). W stanie prawnym jaki zaistniał po dniu 17 marca 2006 r. w związku z utratą mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dna 16 grudnia 2003 r. brak podstaw do rozróżniania sytuacji, w której uiszcza się wpis od skargi wniesionej w trybie art. 54 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wpis od skargi kasacyjnej wniesionej od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zatem prezentowany pogląd znajduje odpowiednie odniesienie również do skargi wnoszonej do sądu pierwszej instancji. W tej sytuacji stwierdzić należy, że wykonanie wezwania Sądu do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego nie mogło konwalidować wskazanego uchybienia. Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Sad uznał, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje przedstawiony wyżej przepis art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten, z jednej strony, zwalnia przewodniczącego od obowiązku wzywania do uiszczenia opłaty sądowej, z drugiej strony, obliguje pełnomocnika do uiszczenia należnej opłaty w takim terminie jaki dopuszczalny jest do złożenia danego pisma. Uwzględniając zatem, że przedmiotowa skarga nie została należycie opłacona w terminie właściwym do wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny stosując przepis art. 221 w związku z art. 220 § 3 powołanej wcześniej ustawy, postanowił o jej odrzuceniu. Jednocześnie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1a wskazanego aktu Sąd postanowił jak w pkt II sentencji niniejszego orzeczenia.