II SA/Wr 326/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku M. J.-V. i J. V. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. J.-V. i J. V. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019r., nr [...] w przedmiocie obowiązku doprowadzenia ściany zewnętrznej do stanu poprzedniego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący wnieśli skargę na wskazaną w rubrum decyzję DWINB utrzymującą w mocy decyzję PINB dla miasta [...] z [...].12.2018 r., nr [...], nakładającą na współwłaścicieli lokalu nr [...] w budynku usytuowanym przy ul. [...][...] we [...] (w tym skarżących) – obowiązek doprowadzenia ściany zewnętrznej wydzielającej z przestrzeni przedmiotowy lokal do stanu poprzedniego poprzez demontaż istniejącej stolarki okiennej i zamurowanie 3 otworów okiennych wykonanych w obrębie lokalu nr [...] w ścianie szczytowej opisanego budynku. W skardze pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na to, że w wyniku dokonanej (legalnej) przebudowy lokalu nr [...]. powstały pomieszczenia specjalistycznego ośrodka okulistycznego i są to pomieszczenia gabinetów lekarskich, a także pomieszczenia zabiegowe, których koszt wykonania i dostosowania do wymogów sanitarnych i stricte lekarskich był znaczny. Zabudowa otworów okiennych w zasadniczym zakresie zmienia możliwości wykorzystania znajdujących się tam pomieszczeń, a ich likwidacja związana będzie ze znacznym kosztem, nie tylko bezpośrednim, ale także wobec braku realizacji świadczeń na rzecz NFZ, a także świadczeń odpłatnych. Stąd też powstała szkoda może przekroczyć kwotę 500.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania skarżących koniecznym jest odwołanie się do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Może mieć bowiem miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa powyżej. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zawartym w nim zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Wykazanie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione i konieczne. W odniesieniu do wyżej wymienionych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, należy zauważyć, że w orzecznictwie wskazuje się, że chodzi o taką szkodę, niekoniecznie materialną, która nie mogłaby być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie oraz przy zaistnieniu której zachodzi przesłanka istotnych trudności w przywróceniu rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide: postanowienie NSA z 8.08.2014 r., sygn. akt II OZ 752/14). W ocenie sądu, powyższe przesłanki zostały w sprawie spełnione. W niniejszej sprawie, skarżący powołali się na konieczność poniesienia przez nich wysokich kosztów wykonania nałożonego na nich obowiązku oraz ograniczenie możliwości wykorzystania znajdujących się w lokalu nr [...] pomieszczeń na gabinety lekarskie i zabiegowe. Skarżący uprawdopodobnili zatem, że wykonanie decyzji będzie się dla nich wiązało z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, zaś powrót do stanu pierwotnego, jakkolwiek w ocenie Sądu - możliwy, będzie jednak długotrwały i uciążliwy. Biorąc zatem pod uwagę zasady doświadczenia życiowego – można stwierdzić, że zarówno zamurowanie opisanych w decyzji organu I instancji trzech otworów okiennych, jak i późniejsze ewentualne przywrócenie wykonanych prac do stanu pierwotnego, wiązać się będzie nie tylko ze znacznym nakładem kosztów, ale przede wszystkim prowadzić będzie do dezorganizacji pracy specjalistycznego ośrodka okulistycznego. Stąd też wykonanie zaskarżonej decyzji należało wstrzymać. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak sentencji.