II SA/Wr 336/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. (znak: [...]) Prezydent Miasta L. działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j.. Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o zameldowaniu H. M. z dziećmi P. K. i A. K. oraz M. M. na pobyt stały w domu przy ul. S. [...]. Uzasadniając podjęte orzeczenie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wcześniej powołanej, obowiązek meldunkowy polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego, natomiast pobytem stałym – stosownie do art. 6 ust. 1 tej ustawy - jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Prezydent Miasta L. wyjaśnił również, że przy zameldowaniu na pobyt stały należy przedłożyć formularz meldunkowy, który musi być potwierdzony przez właściciela lub najemcę lokalu, a dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być umowa, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna, orzeczenie Sądu lub inny dokument poświadczający tytuł prawny do lokalu. Z dalszej części uzasadnienia wynika, że w dniu 30 października 2014r. H. M. zwróciła się o zameldowanie wraz z dziećmi na pobyt stały w domu przy ul. S. [...] w L., celem uregulowania spraw administracyjnych i zgodności ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu wniosku dodała, że zamieszkuje w tym domu od lipca 2012r. wraz z mężem P. M., który jest właścicielem tego domu, lecz mimo obietnic do tej pory nie dokonał jej zameldowania. Ponieważ zgłoszone do zameldowania dane budziły wątpliwości, zastosowano art. 47 ust.2 cyt. ustawy, który mówi, że jeżeli zgłoszone do zameldowania dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. W odpowiedzi na wniosek P. M. potwierdził, że pod koniec lipca 2012r. żona H. M. wraz z dziećmi zamieszkała w przedmiotowym domu. Jednakże ich związek przechodzi kryzys. Uważa, ze żona tylko przebywa w jego domu a nie zamieszkuje. Jest zameldowana u rodziców na F. w L., gdzie wcześniej mieszkała. Dodał, że w chwili obecnej nie ma zamiaru zameldować żony, gdyż ich związek się rozpadł i zamierza wystąpić o rozwód. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że faktycznie w miesiącu lipcu 2012r. H. M. z dziećmi zamieszkała w domu przy ul. S. [...] w L., gdzie nadal zamieszkuje. Z jej relacji wynika, iż przedmiotowy dom jest jej jedynym miejscem stałego zamieszkania, na dowód czego załączyła zaświadczenia o wymeldowaniu z poprzedniego domu przy ul. F. w L.. Podkreśliła, że posiada w nim wszystkie swoje i dzieci rzeczy osobiste oraz meble i inne przedmioty, a dom, który mąż odziedziczył po zmarłym ojcu wyremontowali wspólnie. Organ orzekający wskazał ponadto w uzasadnieniu, że fakt, iż H. M. wraz z dziećmi zamieszkuje w przedmiotowym domu potwierdziły przesłuchane w charakterze świadków: I. L., M. L., W. D.. Wyjaśnił też, że z materiału zebranego w sprawie wynika iż istotnie relacje pomiędzy stronami uległy pogorszeniu i małżeństwo przechodzi kryzys, jednakże przepisy meldunkowe mają charakter rejestracyjny w związku z czym osoba powinna być zameldowana w miejscu faktycznego pobytu. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że H. M. wraz z dziećmi od dwóch i pół roku zamieszkuje w domu przy ulicy S. [...] w L. stanowiącym centrum jej spraw życiowych i w tej sytuacji powinna być zameldowana w miejscu faktycznego zamieszkania. Decyzja opisana powyżej została w toku instancyjnym zaskarżona przez P. M., reprezentowanego przez pełnomocnika, który w odwołaniu zakwestionował zasadność orzeczenia podjętego w tej sprawie przez Prezydenta Miasta L.. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...]r. (znak : [...]) wydaną na podstawie art. 138§1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, powyżej powoływanej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, a następnie wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowią przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z art. 47 ust. 1 tej ustawy organ gminy obowiązany jest na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby, jednakże w sytuacji, gdy zgłoszone dane budzą wątpliwości o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (art. 47 ust. 2 ww.ustawy). Jednocześnie organ orzekający podkreślił, że obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności polegającej na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób i służy także ochronie interesów samych zainteresowanych oraz ochronie praw osób trzecich .Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki. Wojewoda D. wskazał ponadto w uzasadnieniu, że w niniejszej sprawie bezsprzecznym jest iż H. M. zamieszkała wraz z dziećmi w spornej nieruchomości w lipcu 2012 r. Potwierdzają to zarówno strony jak i wszyscy przesłuchiwani w sprawie świadkowie. Ponadto w aktach sprawy nie znajdują się także żadne dowody na to by w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji sytuacja ta uległa zmianie. W protokole z zeznań W. D. znajduje się jedynie informacja, że H. M. czasami "wyprowadza się" na klika dni do swojego ojca. Sytuacja taka w roku 2014 miała miejsce dwa razy, ostatni raz latem. Powyższe potwierdził także P. M. nadmieniając, że żona z dziećmi jedynie przebywa od lipca 2012 roku w lokalu przy ul. S. [...], a faktycznym miejscem ich zameldowana jest mieszkanie rodziców przy ul. F.. Ponadto pełnomocnik P. M. w odwołaniu wskazał, iż "wobec braku tytułu do zamieszkiwania nie sposób uznać, że H. M. może przebywać w domu przy ulicy S. z zamiarem stałego zamieszkiwania". Zwrócił też uwagę, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 (Dz. U. Nr 78, poz. [...]6) nakazał iż organ meldunkowy nie rejestruje uprawnień do lokalu osób występujących o zameldowanie lecz gromadzi informacje w zakresie danych o miejscu pobytu, a więc bada, czy osoba występująca z wnioskiem faktycznie zamieszkuje w lokalu. Badaniu podlegają zatem zdarzenia ze sfery faktów a nie ze sfery faktów i prawa. Ewidencja ludności jest rejestracją stanu faktycznego i nie stanowi formy kontroli legalności zamieszkania i pobytu. Potwierdzenia faktu pobytu nie należy utożsamiać (jako to często ma miejsce w praktyce) z wyrażeniem zgody na zamieszkanie. O tej ostatniej kwestii rozstrzygają przepisy prawa cywilnego. Potwierdzenie pobytu jest tylko potwierdzeniem faktu - a nie uprawnienia i ma charakter dowodowy. Natomiast Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt III RN 183/01 - OSNP 2003/20/477 zajął stanowisko, z którego wynika iż zameldowanie bez zgody wszystkich współwłaścicieli nie godzi w prawo własności, bowiem naruszenie tego prawa następuje przez fakt zamieszkania danej osoby w lokalu, a nie przez fakt zameldowania tej osoby w danym lokalu. Ewidencja ludności służy zatem rejestrowaniu pobytu i ma charakter wyłącznie porządkowy co oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim. Podstawę do zameldowania stanowi ustalenie przez właściwy organ faktu zamieszkania w danym lokalu. Dla osoby zgłaszającej się do zameldowania jak też dla organu dokonującego czynności zameldowania wystarczający jest potwierdzony miarodajnym dowodem fakt przebywania w lokalu z określonym zamiarem. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez pełnomocnika strony, co do uchybień proceduralnych w prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu poprzez niezawiadomienie strony o terminie przesłuchania świadków, uniemożliwienie jej wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów dowodowych, a tym samym wzięcia przez nią czynnego udziału w postępowaniu stwierdził , że zgodnie z treścią art. 79 Kpa uprawnieniem strony, a nie obowiązkiem jest wzięcie udziału w przeprowadzaniu dowodu ze świadków. Z akt niniejszej sprawy wynika, że do P. M. zostało wysłane zawiadomienie zarówno o wszczęciu postępowania, jak i o terminie i miejscu przeprowadzenia tego dowodu. Organ odwoławczy przyznał, że organ pierwszej instancji wyznaczając termin przeprowadzania dowodu z przesłuchania świadków nie wziął pod uwagę możliwości odbioru pisma przez stronę w ostatnim możliwym dniu do jego odbioru. W aktach sprawy znajduje się przesyłka zawierająca wezwania, która po podwójnym awizowaniu została zwrócona do organu pierwszej instancji; pierwsze awizowanie niniejszej przesyłki nastąpiło w dniu 13 listopada 2014 r., więc zgodnie z art. 44 Kpa doręczenie pisma uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia, w którym strona miała możliwość jego odbioru, czyli dnia 27 listopada 2014 r. Organ zauważył, że strona złożyła zeznanie do protokołu i przyznała, że dowiedziała się, iż w dniu 25 listopada 2014 r. jest przesłuchanie świadków w sprawie zameldowania żony z dziećmi, a zatem posiadała wiedzę o powyższym i miała możliwość wypowiedzenie się, co do treści zeznań złożonych przez świadków, zatem uznać należy, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Nadto P. M. nie zaprzeczył zeznaniom świadków, z którymi mógł się zapoznać i nie zażądał przesłuchania innych osób w sprawie. Zdaniem Wojewody D. niezasadny jest również zarzut dotyczący pominięcia art. 81 Kpa, ponieważ strona pomimo twierdzenia, że nie została poinformowana o terminie przesłuchania świadków, w dniu tego przesłuchania zgłosiła się do organu i do protokołu złożyła wyjaśnienia w sprawie. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. podkreślił, też że P. M. nie zaprzeczył w dniu 25 listopada 2014 r. że żona wraz z dziećmi przebywa w spornym lokalu. Ponadto zgodnie z dyspozycją zawartą Iw art. 10 Kpa P. M. został prawidłowo poinformowany o zakończeniu przedmiotowego postępowania i możliwości zapoznania się oraz wypowiedzenia, co do całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane osobiście przez P. M. dnia 8 grudnia 2014 r.), jednak z tego uprawnienia nie skorzystał. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji poprzez przyjęcie stanu faktycznego z 2012 r. oraz niewzięcie pod uwagę obecnej sytuacji stron postępowania, a mianowicie zamiaru P. M. wystąpienia o rozwód, organ odwoławczy nie stwierdził powyższych naruszeń. Wyjaśnił przy tym, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2007 r., (sygn. akt II OSK 173/06) uznał, iż zameldowanie polega na stwierdzeniu przez właściwy organ, prowadzący ewidencję ludności, że dana osoba przebywa w konkretnym lokalu na stałe lub przez określony czas. Jest to więc stwierdzenie pewnej okoliczności faktycznej, niezależnie od przysługujących tej osobie uprawnień do lokalu. Ponadto w nieistotny w sprawie meldunkowej jest zamiar zamieszkiwania w spornym lokalu w przyszłości, czy też spór na tle uprawnień do lokalu. Na decyzję wydaną w postępowaniu odwoławczym wniesiona została przez P. M. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi działający imieniem P. M. pełnomocnik zarzucił zaskarżonej w całości decyzji Wojewody D.: • naruszenie art 47 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie w przedmiocie zameldowania w sytuacji, gdy faktycznie nie zachodzą ku temu podstawy; • naruszenie art 11 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie w przedmiocie zameldowania w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że H. M. nie posiada wymaganego ustawą potwierdzenia pobytu w lokalu; • naruszenie art 79 Kpa poprzez jego pominięcie, polegające na braku zawiadomienia P. M. o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków w sprawie o wymeldowanie, a tym samym uniemożliwieniu mu wzięcia udziału w przeprowadzeniu w/w dowodu; • naruszenie art 81 Kpa poprzez jego pominięcie i uznanie okoliczności za udowodnione bez umożliwieniu P. M. wypowiedzenia się co do zebranych dowodów naruszenie art 10 Kpa poprzez jego pominięcie i uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu o wymeldowanie; • naruszenie art 80 Kpa poprzez jego pominięcie i dokonanie wybiórczej, niepełnej i stronniczej oceny dowodów; • naruszenie art 77 Kpa poprzez jego pominięcie i przeprowadzenie postępowania dowodowego przez Organ w sposób wybiórczy, w szczególności przyjęcie za podstawę orzeczenia nieaktualnego stanu faktycznego sprzed trzech lat; • naruszenie art 86 Kpa poprzez jego pominięcie, polegające na zaniechaniu przesłuchania strony postępowania – P. M.; • błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż H. M. z dziećmi zamieszkują na stałe w domu przy ul. S.. Pełnomocnik skarżącego wniósł jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, natomiast uzasadniając żądanie skargi wskazał, że organ powołał się na zeznania świadków - sąsiadów. Niemniej organ (zarówno I jak i II instancji) nie przedłożył, ani nawet nie przywołał tych zeznań. Nie sposób zatem się do nich ustosunkować, a wątpliwym jest, aby świadkowie mogli jednoznacznie wskazać lipiec 2012r. jako datę zamieszkania H. M.. Z uwagi na upływ czasu tak szczegółowe określenie terminu przez niezależne osoby trzecie jest niemożliwe, chyba iż doszło wtedy do wyjątkowo charakterystycznych wydarzeń, co jednak z akt sprawy nie wynika. Organ przy tym zupełnie bezpodstawnie pominął zeznania świadka W. D., która wskazała na tymczasowy, przerywany pobyt H. M. w nieruchomości. Organ bezpodstawnie przyjął także, iż strona mogła wypowiedzieć się w zakresie zebranego materiału dowodowego, czego nie uczyniła. Zauważyć przy tym należy, iż organ nie wykazał, jakoby strona pouczona została o swoich prawach i obowiązkach, stąd za chybione należy uznać twierdzenia w zakresie braku jej sprzeciwu. Naruszenia procedury miały zatem istotny wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Pełnomocnik podkreślił stanowczo w uzasadnieniu skargi, iż H. M. nie chroni domniemanie w zakresie miejsca meldunku, którym to domniemaniem posłużył się organ II Instancji. Nie zbadał on sprawy i nie udowodnił faktu zamieszkiwania, ale przyjął go na podstawie "braku zmiany stanu dotychczasowego". Organ nie zbadał zatem, czy osoba faktycznie przebywa w lokalu, co więcej uzyskał sygnały (zarówno od świadków jak i właściciela lokalu), iż tak nie jest. Niezrozumiałym jest zatem uporczywe dążenie organu do dokonania ustaleń prawnych sprzecznych ze stanem faktycznym. Skoro bowiem meldunek służyć ma rejestracji stanu faktycznego i ewidencji ludności, to nie sposób uznać, iż przeprowadzone wybiórczo postępowanie pozwoli spełnić cele instytucji meldunku. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 15 maja 2015r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi i oświadczył , że podtrzymuje w całości stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie oraz argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawę prawną. Materialnoprawną podstawą orzekania w rozpoznawanej sprawie przez organy właściwe instancyjnie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zaskarżoną decyzją – wydaną przy zastosowaniu przepisów tej ustawy Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. orzekającą o zameldowaniu H. M. z małoletnimi dziećmi P. K., A. K. i M. M. na pobyt stały w lokalu przy u. S. [...] w L.. Ze względu na istotę sporu zaistniałego w rozpoznawanej sprawie należy wskazać, że obowiązek meldunkowy polega m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego (art. 4 pkt 1 powoływanej ustawy). Natomiast stosownie do art. 10 ust. 1 i ust. 2 osoba przebywająca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące najpóźniej w trzydziestym dniu, licząc od przybycia od tego miejsca, a zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenia faktu pobytu w tym lokalu. Zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje pod oznaczonym adresem (art. 9 b ust. 1). Z przywołanych przepisów wynika, że celem ewidencji jest rejestracja danych o faktycznym, czyli rzeczywistym miejscu pobytu danej osoby. Ponadto w przepisie art. 11 ust. 2 omawianej regulacji ustawodawca postanowił, że przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad trzy miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, a do wglądu dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Z materiału sprawy - starannie zebranego przez organ właściwy instancyjnie – wynika, że skarżący uniemożliwił H. M. z małoletnimi dziećmi wykonanie obowiązku meldunkowego, co skutkowało wyłączeniem możliwości dokonania przez organ zameldowania poprzez czynność materialno- techniczną w warunkach uproszczonej procedury meldunkowej i koniecznością rozstrzygania o tej kwestii tzn. o zameldowaniu w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych . Orzekając przy zastosowaniu tego przepisu organy właściwe instancyjnie uznały, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały wymagane przez ustawodawcę przesłanki do zameldowania H. M. z małoletnimi dziećmi P. K., A. K. i M. M. na pobyt stały w lokalu przy ul. S. [...] w L.. Zdaniem Sądu ocena przyjęta przez organy przy orzekaniu w sprawie jest prawidłowa. Z zebranego materiału dowodowego wynika - w uznaniu Sądu w sposób nie budzący wątpliwości, że H. M. z małoletnimi dziećmi, imiennie wskazanymi w decyzji meldunkowej, przebywa od lipca 2012 roku w domu przy ul. S. [...] w L. stanowiącym własność P. M., z którym pozostaje w związku małżeńskim. W tym miejscu koncentruje też swoje sprawy życiowe w znaczeniu tego terminu przyjmowanym w orzecznictwie, korzysta z urządzeń znajdujących się w tym domu, tam nocuje, spędza wolny czas, spożywa posiłki, zaspokaja swoje potrzeby życiowe i socjalne. Tam też znajdują się jej i dzieci rzeczy osobiste, meble oraz przedmioty codziennego użytku. Jest to zatem ośrodek spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych wnioskodawczyni. Ustalenia te dokonane zostały w postępowaniu instancyjnym na podstawie czynności wyjaśniających, w tym zeznań świadków i przesłuchania stron. W kontekście przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie jest istotną okolicznością wskazywany przez skarżącego zamiar wystąpienia z powództwem rozwodowym, który nie może znieść faktu-potwierdzonego również przez skarżącego – przebywania H.M. z małoletnimi dziećmi w domu przy ul. S. [...] w L.. Dla stwierdzenia tego faktu nie miało znaczenia incydentalne, jedno czy dwukrotne opuszczanie przez H. M. i małoletnie dzieci na okres kilku dni miejsca zamieszkania przy ul. S. [...] w L.. W okolicznościach istniejących w sprawie zarzuty skargi wyprowadzone w relacji pomiędzy małżonkami M. nie mogą zostać uwzględnione, a ewentualne zmiana okoliczności faktycznych, na którą powołuje się skarżący nie może skutecznie zakwestionować prawidłowości rozstrzygnięcia. Istotne bowiem jest, że organ administracji publicznej orzekając w indywidulanej sprawie jest zobligowany uwzględnić stan faktyczny istniejący w dacie orzekania przez organ, a w sprawach o zameldowanie na pobyt stały danej osoby rozstrzygające znaczenie ma to, czy osoba ta rzeczywiście zamieszkuje w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W rozpoznawanej sprawie okoliczność ta w odniesieniu do H. M. i jej małoletnich dzieci została ustalona, a Sąd w składzie orzekającym prawidłowości tego ustalenia nie kwestionuje. Należy przy tym ponownie zwrócić uwagę na wyłącznie ewidencyjny (rejestracyjny) charakter i cel zameldowania w lokalu pod oznaczonym adresem. Dodatkowo Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że materiał sprawy wskazuje jednoznacznie na niezasadność sformułowanych w sprawie zarzutów naruszenia prawa procesowego przez organ odwoławczy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Natomiast dostrzeżone przez Wojewodę D. naruszenie wobec skarżącego art. 10§1 Kpa w postępowaniu pierwszoinstancyjnym – jak prawidło wyjaśnił organ odwoławczy – nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny- uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa- stosownie do przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. J.T. 03.08.15r.