II SA/Wr 354/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 2 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej postanawia: odrzucić skargę. S. S., zastępowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej należącej do Gminy L., a oddanej w użytkowanie wieczyste, położonej w L. przy ul. J. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], obręb S.. W skardze wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, a dodatkowo o zwolnienie skarżącego od ponoszenia kosztów postępowania. Przekazując skargę sądowi, organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego i odstąpienie od zasądzenia od SKO w L. zwrotu kosztów sądowych na rzecz skarżącego. W odpowiedzi na skargę wskazano, że kolegium na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wydało decyzję z dnia [...] r. nr [...], którą uchyliło w całości zaskarżoną do sądu decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji, a także umorzyło postępowanie administracyjne prowadzone przez Prezydenta Miasta L. Kolegium podało, iż Prezydent Miasta L. w dniu [...] r. wydał decyzję o przekształceniu użytkowania wieczystego opisanej na wstępie nieruchomości w prawo własności – decyzja ta stała się ostateczna w dniu 18 stycznia 2013 r. Zdaniem kolegium z tej przyczyny uzasadnione było uwzględnienie skargi do sądu administracyjnego przez organ. W związku z wnioskiem zawartym w skardze, referendarz sądowy pismem z dnia 29 maja 2013 r. wezwał stronę skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na stosownym formularzu oraz do udzielenia wyjaśnień dotyczących jej sytuacji majątkowej. W odpowiedzi na to wezwanie, pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 21 czerwca 2013 r. (k. 26 akt sądowych) oświadczył, że: 1) cofa skargę do sądu administracyjnego z uwagi na to, że stała się ona bezprzedmiotowa, 2) cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy, 3) wnosi o umorzenie postępowania sądowego oraz 4) podtrzymuje wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego. Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 354/13) referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie wniósł sprzeciwu od tego rozstrzygnięcia. W piśmie procesowym z dnia 16 lipca 2013 r. (k. 37 akt sądowych) w związku ze wspomnianym pismem pełnomocnika skarżącego organ wniósł o odrzucenie skargi i oddalenie wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Następnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu, pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego od skargi w kwocie 1434 zł (słownie: jeden tysiąc czterysta trzydzieści cztery złote) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi pocztowemu adwokata skarżącego w dniu 26 sierpnia 2013 r. (dowód doręczenia: k. 44 akt sądowych). Jak wynika z danych z ewidencji finansowo-księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego zostało stronie skarżącej skutecznie doręczone w dniu 26 sierpnia 2013 r. (poniedziałek). Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał więc w dniu września 2013 r. (poniedziałek). W związku z tym, że należna opłata nie została uiszczona w zakreślonym terminie, należało skargę odrzucić. Odnosząc się natomiast do oświadczenia pełnomocnika skarżącego o cofnięciu skargi, należy powiedzieć, że w rozumieniu art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy zainicjowała ona postępowanie sądowoadministracyjne, to znaczy po tym, gdy sąd stwierdzi, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które uniemożliwiałyby nadanie jej dalszego biegu. W sytuacji, gdy skarga będzie zawierać wskazane braki (np. nie został uiszczony należny wpis), sąd odrzuci skargę (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, opubl.: OSP 1990, Nr 4, poz. 207). W niniejszej sprawie sąd uznał z powyższych względów cofnięcie skargi za nieskuteczne, a skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na nieuiszczenie wymaganego wpisu sądowego. Umorzenie postępowania sądowego byłoby – w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – uzasadnione wyłącznie, gdyby skarżący skutecznie cofnął skargę. Jeśli zaś chodzi o uwzględnienie skargi w niniejszej sprawie przez organ, to należy powiedzieć, że późniejsze odrzucenie skargi przez sąd nie niweczy skutku materialnoprawnego i procesowego, który nastąpił na skutek zastosowania przez organ art. 54 § 3 p.p.s.a., a mianowicie nie podważa bytu prawnego decyzji kolegium o uwzględnieniu skargi. Nadto sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie nie kwestionuje, że w przypadku uwzględnienia skargi przez organ, należałoby wydać na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego z powodu jego bezprzedmiotowości, jednocześnie zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, stosownie do treści art. 201 § 1 p.p.s.a. Aby jednak takie rozstrzygnięcie mogło zapaść, należało – jak to sąd uczynił – wezwać skarżącego do uiszczenia należnego wpisu od skargi. Nieuiszczenie wpisu sądowego w terminie bezsprzecznie spowodowało zaś konieczność odrzucenia skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I FZ 503/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z odrzuceniem skargi niemożliwe było również zastosowanie przez sąd przepisu art. 200 p.p.s.a., a tym bardziej przepisu art. 201 § 1 p.p.s.a. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.