II SA/Wr 362/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jerzy Strzebinczyk /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Barbara Ciołek Sędzia WSA - Marcin Miemiec Protokolant - Ewa Dworzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi A. i G. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia poświadczającego zgodność posadowienia ogrodzenia w granicy działek z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżących [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I Skarżący w niniejszej sprawie od lat ubiegają się o uzyskanie zaświadczenia o zgodności posadowienia ogrodzenia usytuowanego w granicy działek oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki o numerach [...] i [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru miasta Z.. Organy konsekwentnie odmawiają wnioskodawcom wydania takiego zaświadczenia. II Sprawa była już wcześniej rozpoznawana trzykrotnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który rozpoznając skargi zainteresowanych nie niekorzystne dla nich orzeczenia orzekał wcześniej (prawomocnie) następujące rozstrzygnięcia: 1. W wyroku z dnia 18 czerwca 2009 r. (II SA/Wr 144/09) oddalono skargę stron na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej – "SKO" lub Kolegium) z dnia [...] stycznia 2009 r., a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ich skargę kasacyjną na tamten wyrok tutejszego Sądu (wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., II OSK 1593//09).. 2. Z kolei wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r. (II SA/Wr 865/11) tutejszy Sąd uchylił postanowienie SKO w L. z dnia [...] września 2011 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Wyrok ten nie był kwestionowany w trybie skargi kasacyjnej przez żadną ze stron procesowych. 3. Wreszcie, w wyroku z dnia 8 maja 2013 r. (II SA/Wr 186/13), także niezaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA we Wrocławiu ponownie uchylił kolejne już, negatywne dla stron postanowienie Kolegium w L., wydane tym razem w dniu [...] grudnia 2012 r. (wraz z poprzedzającym je pierwszoinstancyjnym postanowieniem). Z uzasadnienia tego ostatniego wyroku wynika, że Sąd uznał, iż nie było podstaw do odmowy wydania zaświadczenia o treści wnioskowanej przez zainteresowanych, ze względu na zebranie przez organy niepełnego materiału dowodowego, a w konsekwencji – ferowanie orzeczeń odmawiających wydania zaświadczenia, mimo ustalenia niepełnego stanu faktycznego. Zdaniem składu orzekającego Sądu, który wydał wyrok z dnia 8 maja 2013 r. (II SA/Wr 186/13) brak było wówczas podstaw dla zastosowania przepisu art. 219 k.p.a., skoro organ pierwszej instancji naruszył przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wyroku, o którym teraz mowa, zakwestionowano zwłaszcza zasadność wykorzystania przez organ pierwszej instancji notatki służbowej naczelnika wydziału w Urzędzie Miejskim w Z. (z dnia [...] października 2012 r.), z treści której wynikało, że urzędnik dokonał "wizji lokalnej" terenu i wykonał fotografie ogrodzenia stanowiącego przedmiot sporu. Trzy fotografie dołączone ówcześnie do dokumentacji sprawy przedstawiały zaś ujęcia muru zbudowanego z kamieni, który otoczony jest dziką i wybujałą roślinnością. W ocenie Sądu (zaprezentowanej w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 maja 2013 r., II SA/Wr 186/13), ani opisanej notatki służbowej, ani wykonanych fotografii nie można było przyjąć za dowody w postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia (uproszczonym postępowaniu administracyjnym). W tym kontekście Sąd wywiódł, że proceduralną formą, w której organ administracji publicznej zapoznaje się z przedmiotami czy pewnymi stanami faktycznymi w otoczeniu, są oględziny. Z treści art. 89 § 2 k.p.a. wynika przy tym (wywodził dalej Sąd), że ilekroć zachodzi potrzeba wyjaśnienia sprawy w drodze oględzin, organ powinien przeprowadzić rozprawę. Oznacza to, że dowód z oględzin nie może być przeprowadzony poza rozprawą (dyskrecjonalnie). Tymczasem organ nie przeprowadził oględzin spornego ogrodzenia, ograniczając się do dokonania jednoosobowej "wizji lokalnej", co stoi w sprzeczności z przywołanym przepisem. W myśl art. 67 § 1 i § 2 pkt 3 k.p.a., przeprowadzone oględziny wymagają sporządzenia protokołu, który podpisują wszyscy obecni, w tym, w szczególności, strona postępowania administracyjnego. Skład Sądu rozpoznający sprawę w 2013 r. zwrócił ponadto uwagę na postanowienie art. 79 k.p.a., stosownie do którego strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem ich dokonania. Tym wszystkim wymaganiom normatywnym uchybiono, a skarżący miał możliwość zapoznania się z fotografiami wykonanymi podczas tzw. "wizji lokalnej" dopiero podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Stwierdził on wtedy, że ukazano na nich ogrodzenie od strony lasu, a więc nie od ulicy [...][...] w Z.. Tymczasem fotografie dołączone przez skarżących do skargi uruchamiającej postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem z dnia 8 maja 2013 r. (II SA/Wr 186/13) prezentowały w inny sposób sporne ogrodzenie. Uchylając w 2013 r. postanowienia organów obu instancji, odmawiające wydania wnioskodawcom żądanego zaświadczenia, orzekający wtedy skład tutejszego Sądu sformułował następująco swoje zalecenia. "W dalszym postępowaniu organ I instancji będzie zobligowany do przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego i ustalenia, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na dzień wydawania zaświadczenia przewiduje ograniczenia co do konstrukcji ogrodzenia dla działki skarżących i czy ograniczenia te dotyczą wszystkich krawędzi działek skarżących. Dalej trzeba będzie ustalić (w zgodnej z prawem formie), jaka jest konstrukcja poszczególnych fragmentów ogrodzenia działek skarżących i ocenić, czy forma ta odpowiada wymogom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Winno się również odnieść do podnoszonej przez stronę okoliczności, że ogrodzenie wzniesiono przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." III Wykonując cytowane zalecenia, organ pierwszej instancji wyznaczył termin rozprawy administracyjnej (na dzień 7 października 2013 r.). Jak wynika z protokołu rozprawy, w której uczestniczył – między innymi – skarżący (nie była obecna A. B.), na dzień [...] października (godzina[...]) ustalono termin i porę "wizji lokalnej". Według protokołu z wizji, przeprowadzono oględziny spornego ogrodzenia "zlokalizowanego na posesji przy ul. [...][...] w Z[...]". Podczas oględzin wykonano: pomiar ogrodzenia, dokumentację fotograficzną (akta administracyjne zawierają [...] zdjęć)) oraz szkic z pomiarów. Zapis w protokole, tyczący ustaleń dokonanych w trakcie oględzin, jest następujący: "Konstrukcja ogrodzenia wykonana jest z kostki granitowej regularnej. Od punktu [...] do punktu [...] mur pełny o wysokości średniej [...] m i długości [...] m. Od punktu [...] do [...] mur ażurowy, słupki z kostek granitowych w szerokości od [...] cm i wysokości [...] m. Wysokość cokołu [...] cm. Pola między słupkami wypełnione ogrodzeniem stalowym, kutym (ażurowym). Od punktu [...] do [...] ogrodzenie pełne o długości [...] m i wysokości [...] m. Grubość ogrodzenia –[...] cm." Stanowiący cześć protokołu szkic z miejsca oględzin to w istocie linia prosta, z naniesionymi punktami [...], [...],[...] i [...] i liczbowym wskazaniem długości poszczególnych odcinków oraz wysokości niektórych elementów. Protokół został podpisany przez wszystkie osoby biorące udział w oględzinach, w tym przez skarżącego (skarżąca A. B. nie uczestniczyła w tej czynności procesowej). W dniu [...] listopada 2013 r. przeprowadzono ponowne oględziny, "w związku z brakiem powiadomienia wszystkich stron postępowania o oględzinach przeprowadzonych w dniu [...] października 2013 r." W oględzinach tych uczestniczył ponownie skarżący (A. B. była znowu nieobecna). Protokół z owych drugich oględzin zawiera identyczne sformułowania co do czynności podjętych w toku oględzin i tożsame ustalenia (jak wcześniej cytowane). Jego integralną część stanowi tym razem [...] zdjęć. Bardziej szczegółowy (niż poprzednio) jest szkic, z którego jednoznacznie wynika jakie fragmenty ogrodzenia stanowi mur pełny, a które – ażurowy. IV Dysponując takim, dodatkowo zgromadzonym materiałem dowodowym i uwzględniając ponadto wypis z rejestru gruntów oraz treść księgi wieczystej (oba dokumenty odnoszą się do nieruchomości skarżących otoczonej spornym ogrodzeniem), Burmistrz Miast Z. wydał w dniu [...] stycznia 2014 r. nowe postanowienie (WAG.6727.38.26.2011.2014), w którym – na podstawie art. 219 k.p.a. – ponownie odmówił stronom wydania zaświadczenia o żądanej przez nich treści, tzn. "poświadczającego zgodność posadowienia ogrodzenia w granicy działek nr [...] i [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru miasta Z.". Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. ([...]), wydanym po rozpatrzeniu zażalenia wnioskodawców na pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniach swoich orzeczeń organy obu instancji przedstawiły bardzo szczegółowo dotychczasowy przebieg wieloletniego już postępowania toczącego się w niniejszej sprawie. Odwołały się do ustaleń obowiązującego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Z. (zwłaszcza postanowień § 9 ust. 10 i § 72 ust. 9 części pisemnej planu). Przytaczając brzmienie obu zapisów planu i uwzględniając ustalenia przeprowadzonych dwukrotnie oględzin ogrodzenia, organy skonstatowały, że sporne ogrodzenie nie odpowiada warunkom określonym w planie, co uniemożliwia wydanie zaświadczenia o treści wnioskowanej przez strony. V W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie dopiero co opisanych postanowień organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając: • naruszenie przez organy prawa materialnego (art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) – poprzez przyjęcie, że ustalenia planu zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Z. Nr [...] z 2004 r. odnoszą się do ogrodzeń wzniesionych przed wejściem w życie nowych przepisów; • błąd w ustaleniach faktycznych – poprzez przyjęcie, że ogrodzenie wzniesione przez skarżących w [...] r. narusza ustalenia aktualnego planu, obowiązującego dopiero od [...] r. VI W odpowiedzi, strona przeciwna podtrzymała swoje stanowisko i dotychczasową argumentację, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: VII Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które – jak w niniejszej sprawie – służy zażalenia (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 2 in principio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdego aktu poddanego jego kontroli (w tym decyzji lub postanowienia), który dotknięty jest co najmniej jednym z uchybień wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany ani zarzutami i wnioskami skargi, ani też powołaną w niej podstawą prawną. W sprawach, w których – jak w tym przypadku – orzekał już wcześniej sąd administracyjny, istotnego znaczenia nabiera również zasada wyrażona w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż zaskarżone postanowienia nie mogły być utrzymane w obrocie prawnym, choć z innych powodów, niż te, które naprowadzono w skardze. VIII W szczególności nie można się zgodzić z wyartykułowanym w skardze stanowiskiem skarżących, jakoby ustalenia aktualnie obowiązującego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie miały znaczenia dla oceny zgodności z planem inwestycji (w sprawie chodzi o sporne ogrodzenie) zrealizowanych wcześniej, gdy plan ten jeszcze nie obowiązywał. Na takiej zaś argumentacji zasadzają się zaś w istocie oba zarzuty sformułowane w skardze. Wypada w związku z tym przypomnieć (za składami tutejszego Sądu, które rozpoznawały już poprzednie skargi tych samych zainteresowanych), że wniosek skarżących o wydanie stosownego zaświadczenia, o które się ubiegają, podlega regulacji art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 49b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Pierwszy z wymienionych przepisów dopuszcza możliwość wydania zaświadczenia, jeżeli "urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa". Przepisem takim jest właśnie art. 49b ust. 2 pkt 3 prawa budowlanego, w którym mowa o zaświadczeniu właściwego organu "o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego (celowe podkreślenie składu orzekającego) planu zagospodarowania przestrzennego". W rozpoznawanej sprawie chodziło zatem niewątpliwie o weryfikację zgodności spornego ogrodzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru miasta Z. [...] , podjętego w formie uchwały RM tego miasta w dniu [...] grudnia 2004 r. (Nr[...]) i zmienionego uchwałą tego samego organu z dnia [.....] czerwca 2007 r. (Nr[...]). W świetle jednoznacznego brzmienia art. 49b ust. 2 pkt 3 prawa budowlanego, mimo że ogrodzenie, którego zgodności z planem dotyczy spór, powstało już w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia, do oceny zgodności tego obiektu miarodajny jest aktualnie obowiązujący plan z [...] r. i to w jego obecnym brzmieniu. Tylko ten plan obowiązuje bowiem (w rozumieniu przywołanego przepisu) w momencie dokonywania tej oceny przez organy w niniejszej sprawie (dalsze, celowe podkreślenia Sądu). W konkluzji dotychczasowych wywodów, zarzuty sformułowane w skardze okazały się niezasadne. IX W świetle okoliczności wyeksponowanych w części historycznej niniejszego uzasadnienia, kluczowe znaczenie dla kierunku podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia miała natomiast weryfikacja zakwestionowanych postanowień, z punktu widzenia wykonania wskazówek co do dalszego procedowania przez organ pierwszej uwagi, sformułowanych w uzasadnieniu poprzedniego wyroku tutejszego Sądu (z dnia 8 maja 2013 r., II SA/Wr 186/13). Zalecenia te przytoczono już expressis verbis w historycznej części niniejszego uzasadnienia. Otóż w wyroku z dnia 8 maja 2013 r. (II SA/Wr 186/13) ówcześnie orzekający skład tutejszego Sądu obarczył organ pierwszej instancji następującymi powinnościami: 1. ustalenia, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje – na dzień wydawania zaświadczenia – ograniczenia co do konstrukcji ogrodzenia dla działki skarżących i czy ograniczenia te dotyczą wszystkich krawędzi działek skarżących; 2. ustalenia (w zgodnej z prawem formie), jaka jest konstrukcja poszczególnych fragmentów ogrodzenia działek skarżących i dokonania oceny, czy forma ta odpowiada wymogom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3. odniesienia się do podnoszonej przez stronę okoliczności, że ogrodzenie wzniesiono przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza uzasadnień najnowszych postanowień wydanych w obu instancjach pozwala skonstatować, że organy wykonały w pełni trzecie z wymienionych zaleceń, jednoznacznie wskazując, że oceny należało dokonać przez pryzmat ustaleń planu aktualnie obowiązującego, tzn. planu z [...] r. (zmienionego w [...] r.). Taka konkluzja organów jest prawidłowa, czemu skład rozpoznający niniejszą skargę dał już wyraz. Częściowo tylko zrealizowano za to dwa pozostałe zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 8 maja 2013 r. (II SA/Wr 186/13). Organ pierwszej instancji dokonał co prawda oględzin (dwukrotnych zresztą), w formie prawem przewidzianej, w czasie których ustalił, jaka jest konstrukcja ogrodzenia. Jak wskazuje jednak materiał fotograficzny wykonany w czasie oględzin, organ skupił się wyłącznie na ustaleniu dotyczącym jednej krawędzi spornego ogrodzenia, tej mianowicie, która jest usytuowana od strony działki Nr[...], stanowiącej własność Gminy Miejskiej Z., przeznaczonej w planie pod drogi. Brak za to jakichkolwiek ustaleń tyczących ogrodzenia "pozostałych krawędzi działek skarżących". Było to zaś konieczne dla niewadliwego wykonania wszystkich wskazówek sformułowanych przez Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 maja 2013 r. (II SA/Wr 186/13), bowiem jedynie w ten sposób można było dokonać zaleconej przez skład orzekający w tamtej sprawie oceny, czy ograniczenia wynikające z planu dotyczą całego ogrodzenia. Godzi się w tym miejscu przypomnieć, że podług art. 153 p.p.s.a. ocena prawna, ale i wskazania co do dalszego postępowania (kolejne, celowe podkreślenie Sądu) zamieszczone w orzeczeniu sądowym wiążą bezwzględnie organy, a także sam sąd (także zatem skład rozpoznający niniejszą skargę jest tamtym wyrokiem związany). Wobec skoncentrowania się organu pierwszej instancji – niesłusznie, jak dopiero co stwierdzono – jedynie na jednej krawędzi ogrodzenia doszło w sprawie do znamiennego dysonansu; organ eksponuje wspomniany fragment ogrodzenia (jego jedną część), a strony kładą nacisk na inną część, usytuowaną prawdopodobnie od strony ul [...][...], wykazując, że ta część, niemal w całości (jeśli nie liczyć narożnika) zosała zrealizowana w formie ażurowej (a nie pełnej). Konieczność uwzględnienia w sprawie całości ogrodzenia ("wszystkich jego krawędzi"), co zalecił – wiążąco dla organu i składu rozpoznającego niniejszą skargę – tutejszy Sąd w wyroku z dnia 8 maja 2013 r. (II SA/Wr 186/13) była niezbędna, jeśli zważyć, że w planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Z. (z [...] r.) przyjęto dwa następujące zapisy, na które powołały się zresztą także organy obu instancji. Stosownie do § 9 ust. 10, "Wzdłuż ulic – jeżeli ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej – nie dopuszcza się realizacji nowych ogrodzeń pełnych. Dopuszcza się ogradzanie posesji ogrodzeniami metalowymi, kutymi, ażurowymi, na podmurówkach". W § 72 ust. 9 planista zastrzegł z kolei, że "W wypadku realizowania nowych ogrodzeń od strony ul. [...][...] dopuszcza się odrodzenia kute na podmurówkach o wysokości do [...] m, pełniące jednocześnie funkcję muru przeciwpowodziowego. Zaleca się nasadzenie szpalerów ozdobnej zieleni wysokie wzdłuż ul. [...][...] i ulic dojazdowych". Organy obu instancji ograniczyły się do zacytowania obu zapisów i stwierdzenia, że fragment ogrodzenia usytuowanego od strony działki Nr [...] nie spełnia warunków przewidzianych zwłaszcza w § 9 ust. 10 części opisowej planu, posiada bowiem konstrukcję pełną (a nie ażurową). Trudno mówić o dokonaniu w ten sposób wszechstronnej analizy zgodności spornego ogrodzenia a przedstawionymi ustaleniami planu, jaką zalecił tutejszy Sąd w wyroku z dnia 8 maja 2013 r. (II SA/Wr 186/13). Powierzchowności oceny zgodności ogrodzenia, którego dotyczy spór między stronami, z ustaleniami planu, dowodzi przede wszystkim fakt bezrefleksyjnego utożsamienia przez organy obu instancji określenia "ulica", jakim posłużył się planista w obu wcześniej cytowanych zapisach planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Z., z pojęciem "drogi", pod którą przeznaczona została w planie działka Nr[...]. Tymczasem bez przesądzenia, czy obu tym określeniom (pojęciom) można nadać identyczną treść (potraktować je synonimicznie), jak to – bezwiednie zapewnie, bezkrytycznie – przyjęły organy, nie można było dokonać nie budzącej wątpliwości oceny, czy do spornego ogrodzenia, zwłaszcza tego jego fragmentu, który jest usytuowany na granicy działek Nr [...] i Nr[...], można stosować postanowienie § 9 ust. 10 planu. Dobitniej rzecz ujmując, chodziłoby o przesądzenie, czy wymogi określone w tym zapisie planu, a tyczące "ulic" mogą być stosowane do działki pokrytej aktualnie na całej swojej powierzchni trawą, z docelowym przeznaczeniem pod "drogi". X Skoro organy nie dokonały, mimo zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 maja 2013 r. (II SA/Wr 186/13), pełnej oceny zgodności spornego ogrodzenia w zapisami planu, które można do tego ogrodzenia odnosić, z ewidentnym naruszeniem art. 153 p.p.s.a., przeto skontrolowane przez Sąd postanowienia wydane w obu instancjach należało uchylić jako przedwczesne, kierując się dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. (punkt I wyroku). Rozpatrując raz jeszcze sprawę organy powinny przede wszystkim: 1. uwzględnić rodzaj ogrodzenia całej działki należącej do skarżących (nie tylko na granicy działek Nr [...] oraz[...]), być może przeprowadzając w tym celu kolejne, uzupełniające oględziny, jeżeli stan tego ogrodzenia w pozostałych fragmentach jest sporny; 2. dokonać oceny, czy do części ogrodzenia usytuowanego na granicy obu wymienionych działek można zastosować ograniczenia wynikające z postanowień przyjętych w § 9 ust. 10 planu (należy w związku z tym, w szczególności, przesądzić, czy działka Nr [...] może być traktowana jako "ulica", w rozumieniu dopiero co wskazanego zapisu przyjętego w planie; 3. w ostatecznej ocenie należy ponadto rozważyć – w razie ewentualnej, pozytywnej odpowiedzi na pytanie, o którym mowa w punkcie 2 niniejszych zaleceń – jaki wpływ na ocenę zgodności z ustaleniami planu ma mieszany charakter konstrukcji ogrodzenia na granicy obu działek (cześć jest wszak ogrodzeniem typu pełnego, a pozostały fragment, to ogrodzenie ażurowe). Orzeczenie o kosztach (II punkt wyroku) znajduje oparcie w art. 200 p.p.s.a.