II SA/Wr 363/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 6 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. F. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i parkingiem podziemnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 14 listopada 2014 r. nr 5654/2014, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i parkingiem podziemnym wraz zagospodarowaniem terenu przy ul. gen. B. [...] we W. (działki nr 3, 5, 6/2, 10 i 11, AM-[...], obręb P.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu B. F. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o wstrzymanie jej wykonania. Na uzasadnienie tego wniosku podano, że realizacja inwestycji wywoła trudne do odwrócenia skutki, gdyż w sposób niekorzystny wpłynie na walory użytkowe obszaru, na którym ją zaplanowano. Zachodzi ryzyko zmiany naturalnego spływu wód opadowych, a także obniżenia wartości użytkowych i materialnych sąsiednich nieruchomości. Zwrócono także uwagę na to, że do wydania zaskarżonej decyzji doszło na skutek niewielkiego spóźnienia organów konserwatorskich (fikcja uzgodnienia). Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 30 lipca 2015 r. (data złożenia w Sądzie) uczestnik postępowania Przedsiębiorstwo [...] wniosło o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z ostrożności procesowej wniesiono o uzależnienie wstrzymania wykonania decyzji od złożenia przez skarżącą kaucji w wysokości 1.000.000 zł (słownie: jeden milion złotych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd oceniając wniosek skarżącej stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd przyjął bowiem, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem strona skarżąca we wniosku podała okoliczności o charakterze ogólnym i nie powiązała ich w istocie z realiami sprawy. Jest bowiem powszechnie wiadome, że realizacja każdej inwestycji wpływa na nieruchomości sąsiednie (korzystnie lub nie). We wniosku zauważono, że realizacja spornej inwestycji może przynieść "realne straty" właścicielom nieruchomości w jej otoczeniu, jednak nie podano, w jakiej wysokości owe straty mogą wystąpić. W żaden umotywowany sposób nie wyjaśniono też, jak spadną walory użytkowe i wartość nieruchomości sąsiednich. Natomiast skupiono się na zarzucie wadliwości zaskarżonej decyzji czy też "spóźnieniu" organów konserwatorskich, które to kwestie dotyczą kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a nie badania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że we wniosku nie wykazano, jakie konkretnie szkody może ponieść skarżąca na skutek wydania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano, ograniczając się do ogólnikowego wskazania omówionych już okoliczności. Nie uzasadniono też, że realizacja spornej inwestycji może być takim trudnym do odwrócenia skutkiem, przed którego wystąpieniem należy ochronić stronę skarżącą wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji. Zatem Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca nie podała w istocie okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że nie można zgodzić się z oceną, iż może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane wykonaniem zaskarżonej decyzji, gdyby w wyniku uwzględnienia skargi okazało się, że decyzja ta była wadliwa. Przy czym odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z dokonaną oceną wniosku strony skarżącej Sąd uznał za zbędne wydanie postanowienia w trybie art. 35a ust.1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.