II SA/Wr 366/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II dniu 11 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Burmistrz Miasta P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...], którą uchylono w całości decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] r. nr [...] ustalającą J. i J.B. jednorazową opłatę od wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powyższego przepisu wynika zatem, że wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego podporządkowane jest zasadzie skargowości tzn. może być wszczęte tylko na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. W rozpoznawanej sprawie skarżący Burmistrz Miasta P., wniósł skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. uchylającą decyzję wydaną przez Burmistrza Miasta P. jako organu administracji publicznej pierwszej instancji. W ocenie Sądu, skarżący nie należy do drugiego kręgu podmiotów uwzględnionych w powołanym wcześniej przepisie art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a to oznacza, że aby mógł wnieść skutecznie skargę musi mieć w złożeniu skargi interes prawny, rozumiany jako istnienie związku pomiędzy sferą jej indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga bowiem może dotyczyć tylko jego "własnej" sprawy administracyjnej, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny pomiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi. Wskazać w tym kontekście należy, że pozycję prawną gminy - reprezentowanej przez jej organ wykonawczy powinno się rozpatrywać w dwóch kategoriach: jako podmiotu, któremu przepisami prawa przyznane są określone kompetencje do realizowania władztwa administracyjnego, i który w związku z tym działa jako organ administracji publicznej, a w postępowaniu administracyjnym zajmuje pozycję organu prowadzącego /sfera imperium/ oraz jako osoby prawnej, której przysługują określone prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa materialnego i która dochodząc realizacji tych praw może występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony /sfera dominium/. Te dwa zakresy występowania gminy w obrocie prawnym nie mogą być wykorzystywane zamiennie według uznania reprezentujących ją organów. Powierzenie gminie wykonywania zadań publicznych, obejmujących sprawowanie administracji publicznej w zakresie zadań własnych oraz zadań zleconych i w konsekwencji prowadzenie przez jej organy postępowań administracyjnych w konkretnych sprawach ogranicza zakres uprawnień procesowych tej jednostki samorządu terytorialnego jako osoby prawnej. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on /ani też żaden z pozostałych organów tej jednostki/ uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Gmina nie może bowiem zajmować różnej pozycji /tzn. raz organu wydającego decyzję, a raz strony postępowania/ w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Zdaniem Sądu – podzielającego pogląd prezentowany w jednolitym w tym zakresie orzecznictwie sądowoadministracyjnym – zarówno Burmistrz Miasta P. jak również Gmina P. nie mają legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tej sprawie w której Burmistrz Miasta P. wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji /np. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r; sygn. akt OSK 1017/04, publ. Lex nr 171164; wyrok NSA z dnia 15 lutego 2005r; sygn. akt OSK 460/05, publ. Lex nr 193976; uchwała NSA z dnia 9 października 2000r., sygn. akt OPK 14/00, publ. ONSA 2001/1/17; postanowienie NSA z dnia 15 października 1990r., sygn. art. SA/Wr 990/90, publ. ONSA 1990/4/7; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 30 lipca 2007r., sygn. akt II SA/Gd 527/07, publ. Lex nr 299305/. Marginalnie należy wskazać, że wydane w niniejszej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi jest kontynuacją linii orzeczniczej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu /patrz sprawy: sygn. akt IISA/Wr 169/06, IISA/Wr 85/08, IISA/Wr 86/08, IISA/Wr 87/08, IISA/Wr 88/08, IISA/Wr 428/09, IISA/Wr 500/09, II SA/Wr 606/09/. Ze względów powyżej przedstawionych skarga wniesiona w niniejszej sprawie -jako niedopuszczalna - podlegała odrzuceniu, stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 powoływanej wcześniej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.