II SA/Wr 37/06

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych w postępowaniu zażaleniowym na postanowienie Sądu z dnia 14 kwietnia 2008 r. odrzucające zażalenie C. M. i D.D.złożone na postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2007 r. odrzucające zażalenie D.D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lipca 2007 r. wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w sprawie ze skargi J. K., C.M., J. C., R. B. i D. D. na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia 12 kwietnia 2005 r. Nr LVI/271/05 w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na skargę postanawia: 1. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia z opłat sądowych w postępowaniu zażaleniowym; 2. pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2008 r. Sąd umorzył postępowanie w zakresie wniosku m.in. J. K. o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu zażaleniowym wskazując, iż w postępowaniu dotyczącym orzeczenia wydanego w przedmiocie kosztów sądowych nie pobiera się opłat sądowych od zażaleń. Sąd zwrócił także uwagę, iż niezrozumiałe jest podnoszenie przez skarżącego wciąż tego samego argumentu o rzekomo przysługującym zwolnieniu z kosztów sądowych przed sądem administracyjnym z tego tytułu, że prowadzone przez niego sprawy dotyczącą szkód górniczych (z tego tytułu zwolnienie, przy spełnieniu ustawowo określonych warunków, przewidziane jest tylko w procedurze przed sądem powszechnym) skoro kwestia ta została ostatecznie negatywnie dla skarżącego rozstrzygnięta postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2007 r. (sygn. akt NSA II OZ 1035/07 dot. sprawy o sygn. akt tut. Sądu II SA/Wr 38/06). W zażaleniu z dnia 5 maja 2008 r. na postanowienie Sądu z dnia 14 kwietnia 2008 r. odrzucające zażalenie C.M. i D.D. skarżący: J.K., C. M. i D. D.ponownie wystąpili o zwolnienie ich z kosztów sądowych i wyznaczenie im pełnomocnika z urzędu. W dniu 2 czerwca 2008 r. doręczono J. K wezwanie do wypełnienia i przesłania do tutejszego Sądu w terminie 7 dni formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej "PPF" pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Wyznaczony termin upływał w dniu 9 czerwca 2008 r. W piśmie z dnia 4 czerwca 2008 r. J. K.oświadczył, iż "stać go na koszty, opłaty sądowe, natomiast nie stać go na opłaty za oszustwa pracowników wymiaru sprawiedliwości". I dodał, iż "sprawy dotyczące szkód górniczych są zwolnione od kosztów od 1994 r., tak stanowi prawo." Na wstępie wskazać należy, iż aktualne zażalenie i związany z nim wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nadal dotyczy postępowania mającego za przedmiot orzeczenia wydane w przedmiocie kosztów sądowych (zarządzenie przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lipca 2007 r. wzywające D. D. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia), a zatem mając na uwadze art. 227 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazujący, iż nie pobiera się opłat sądowych od zażaleń przysługujących na postanowienia w przedmiocie kosztów sądowych, wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienie od opłat sądowych w tym postępowaniu należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.s.a., umorzyć jako bezprzedmiotowy (pkt 1 sentencji). Podkreślić należy, iż skarżący o powyższej okoliczności był poinformowany zarówno w treści postanowienia z dnia 7.02.2008 r., jak również w zarządzeniu z dnia 12.05.2008 r., mimo to wnioskodawca złożył i następnie podtrzymał swój wniosek. Z uwagi na fakt, iż żądanie wnioskodawcy dotyczyło przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (które to pojęcie ma szerszy zakres niż tylko zwolnienie z opłat sądowych, bowiem obejmuje także zwolnienie z pozostałych kosztów sądowych, tj. np. wydatków sądowych i przyznanie pełnomocnika procesowego) rozważenia wymagałaby zasadność wniosku w pozostałym zakresie, o ile wnioskodawca złożyłby wniosek w tym zakresie na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 u.p.s.a.). Jednakże skarżący tego nie uczynił w wyznaczonym terminie, co stosownie do treści art. 257 u.p.s.a. zobowiązywało Sąd do pozostawienia takiego wniosku bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.