II SA/Wr 37/15

|Przewodniczący | |Sędzia WSA Olga Białek | , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody D. z dnia 6 października 2014 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego zarządza: pozostawić bez rozpoznania pismo R. S. z dnia 15 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r. odrzucił zażalenie R. S. na postanowienie tut. Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r., odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 12 października 2015 r. Tym ostatnim orzeczeniem Sąd odrzucił wniosek R. S. o przedłużenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 23 czerwca 2015 r., którym oddalono skargę R. S. na decyzję Wojewody D. z dnia 6 października 2014 r. w przedmiocie wymeldowania z miejsca stałego pobytu. Postanowienie to doręczono R.S. w dniu 27 maja 2016 r. W dniu 16 maja 2016 r. skarżący przesłał Sądowi pismo z dnia 15 maja 2016r., w którym wniósł o cofnięcie skargi o sygn. akt II SA/Wr 37/15 do ponownego rozpoznania przez Urząd Miasta w Ś. z powodu rażących błędów proceduralnych. W uzasadnieniu skarżący wywodził, że organ administracyjny powinien orzekać w sprawie wymeldowania, dopiero po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy karnej, w której zeznają ci sami świadkowie, co w sprawie administracyjnej. Postępowanie administracyjne powinno być zawieszone. Zarządzeniem z dnia 20 maja 2016 r. skarżący został wezwany do nadesłania oświadczenia dotyczącego charakteru pisma z dnia 15 maja 2016 r. – w terminie 7 dni od daty jego doręczenia pod rygorem pozostawienia pisma z dnia 1 sierpnia 2014r. bez rozpoznania (art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Ponadto wskazano w nim, że na tym etapie postępowania sądowego sprawa została zakończona prawomocnym wyrokiem z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 37/15. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący R. S. oświadczył przy piśmie z dnia 27 czerwca 2016 r., że pismo z dnia 15 maja 2016 r. należy traktować "również jako zawiadomienie o niedopełnieniu obowiązków bądź o przekroczeniu uprawnień przez wszystkich funkcjonariuszy państwowych, którzy mieli do czynienia ze sprawą, a nie zauważyli bądź nie chcieli zauważyć naruszenia przepisów KPA". Skarżący podniósł, że "nie spełnienie określonych w KPA wymogów powoduje, że byt prawny wyroku WSA nie istnieje dlatego kolejny raz żądam przeprowadzenia postępowania zgodnie z prawem, od początku". Stosownie do treści art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej w skrócie p.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a). Wskazać należy, że powołane przepisy znajdują zastosowanie tylko w przypadku takich braków, które uniemożliwiają nadanie pismom strony prawidłowego biegu, tj. wywołania przez pisma procesowe właściwych skutków procesowych zarówno w stosunku do sądu, jak i pozostałych podmiotów uczestniczących w postępowaniu. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że skarżący nie wykonał zarządzenia z dnia 20 maja 2016 r. Za wykonanie obowiązku nie można bowiem potraktować odpowiedzi udzielonej w dniu 27 czerwca 2016 r. Stwierdzić zatem należy, że zarówno pismo z dnia 15 maja 2016 r., jak również oświadczenie zawarte w piśmie z dnia 27 czerwca 2016 r. nie zawierają wniosków procesowych, które można byłoby obecnie rozpoznać. Do braków formalnych pism, podlegających usunięciu, zalicza się między innymi niewskazanie jednoznacznych wniosków procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II OZ 140/07). Składając pismo z dnia 15 maja 2016 r., w którym kwestionował prawidłowość postępowania administracyjnego toczącego się przed organem administracyjnym i żądając ponownego przeprowadzenia przez ten organ czynności procesowych, skarżący nie wyjaśnił, w jakim celu nadesłał je do Sądu pomimo, że miał wiedzę, że w sprawie zapadł już wyrok. Nie został zatem usunięty brak formalny tego pisma, który uniemożliwił mu nadanie prawidłowego biegu. W szczególności, ze względu na uprawomocnienie się wyroku z dnia 23 czerwca 2015 r., nie jest możliwe cofnięcie sprawy do rozpoznania przez organ I instancji. Z treści pisma z dnia 15 maja 2016 r. nie wynikają zatem żadne wnioski, którym mógłby uczynić zadość tut. Sąd. Skarżący zawarł w nich jedynie polemikę z działaniami organów. W związku z powyższym skarżący został wezwany do jednoznacznego określenia zawartego w nim wniosku, w którym skarżący oświadcza, że traktuje "to" pismo jako zawiadomienie o niedopełnieniu obowiązków przez funkcjonariuszy. Sąd miał przy tym na uwadze, że pismo to nie mogło stanowić środka zaskarżenia na postanowienie z dnia 4 maja 2016 r., skoro zostało ono skarżącemu doręczone w dniu 27 maja 2016 r. Odnosząc się natomiast do treści pisma z dnia 27 maja 2016 r. przyjdzie wskazać, że Sądy administracyjne nie są właściwe do przyjmowania zawiadomień o niedopełnieniu obowiązków bądź o przekroczeniu uprawnień przez funkcjonariuszy publicznych, gdyż do wyjaśniania takich spraw powołane są organy ścigania, takie jak Policja i Prokuratura. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg między innymi na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) 1 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wobec brzmienia przedstawionej regulacji prawnej i niesprecyzowania przez skarżącego w terminie pisma z dnia 15 maja 2016 r., zarządzić należało o pozostawieniu tego pisma bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a.