II SA/Wr 37/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R.S. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 października 2016r., sygn. akt II SA/Wr 37/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 10 października 2016 r. w ten sposób, że umarza postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a." – sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 §2 pkt 6 – 8 p.p.s.a. wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Rozpoznając sprzeciw, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie, Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2006, s. 498). W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OZ 776/12 (LEX nr 1269708) wskazano, że "przez określenie "tok postępowania", zawarte w art. 243 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd". W niniejszej sprawie, skarga R.S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., wydaną w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca stałego pobytu, została prawomocnie oddalona wyrokiem, tut. Sądu z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 37/15. Brak jest tym samym podstaw do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie zaś z art. 249a p.p.s.a. jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z powyższych względów - w związku z kolejnym już wnioskiem z dnia 5 grudnia 2015 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy - odstąpiono od przesłania wnioskodawcy urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF), z uwagi na bezcelowość tej czynności Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 249a p.p.s.a.