II SA/Wr 372/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, , , po rozpoznaniu w dniu 26 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 sierpnia 2006r. Sygn. akt II SA/Wr 618/05 oddalającego skargę M.B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej dokonanej przez W.K. p o s t a n a w i a odrzucić skargę Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2006 r. Sygn. akt. II SA/Wr 618/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M.B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej dokonanej przez W.K. W dniu 10 lipca 2007 r. M.B. wystąpił ze skargą o wznowienie postępowania, zakończonego opisanym wyżej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podnosząc w jej uzasadnieniu szereg zarzutów odnoszących się do wadliwości prowadzonego sprawie postępowania administracyjnego w przedmiocie samowoli budowlanej dokonanej przez W.K. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie podnosząc w uzasadnieniu, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w przepisie art. 277 u.p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Prawomocność orzeczeń sądowych oznacza ich niewzruszalność w zwykłym trybie i ma na celu ochronę trwałości porządku prawnego. Stąd też jedynie wyjątkowo dopuszcza się sytuacje, w których ponownie można zająć się sprawą już zakończoną prawomocnym orzeczeniem sądu. Przepisy regulujące dopuszczalność wniesienia skargi o wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym zawarto w Dziale VII ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej w skrócie u.p.p.s.a). W art. 271, 272 i 273 tej ustawy enumeratywnie wyliczono następujące przesłanki wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe; 3) w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie; 4) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 5) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa; 6) w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu; 7) w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Natomiast zgodnie z art. 277 u.p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana (art. 278 u.p.p.s.a.). Przepis zaś art. 280 u.p.p.s.a. nakazuje Sądowi badać na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Na żądanie Sądu zgłaszający wniosek winien uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu i dopuszczalność wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuci. Złożenie skargi o wznowienie w ustawowym terminie jest warunkiem formalnym, bez zachowania którego nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie takiej skargi. W ocenie Sądu skarga została wniesiona z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 277 u.p.p.s.a. Jak trafnie podnosi organ odwoławczy z uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania nie wynika, aby M.B. wskazywał na istnienie takich okoliczności, które nie byłyby mu znane w chwili wydawania zaskarżonego orzeczenia sadowego. Wskazywane w treści skargi okoliczności sprowadzające się w istocie do kwestionowania samej legalności podejmowanych przez organy administracji architektoniczno – budowlanej jak i organy nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia w zakresie budowy dokonanej przez W.K. na działce nr [...] w K.W. były skarżącemu znane znacznie wcześniej aniżeli na 3 miesiące przed datą wniesienia skarg i stanowiły już przedmiot oceny zarówno Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i oceny tutejszego Sądu w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2006 r. sygn. akt. II SA/Wr 618/05. Marginalnie wskazać tylko należy, iż skarżący M. B. opierając swoją skargę o wznowienie postępowania na ustawowej podstawie wznowienia w postaci prowadzącego do nieważności postępowania pozbawienia strony możności działania, nie wskazał w opinii Sądu na jakiekolwiek uchybienie sądu administracyjnego, które byłoby wynikiem naruszenia przepisu prawa procesowego a które pozbawiałoby stronę możności działania w tym postępowaniu. Z tych względów Sąd na podstawie art. 280 u.p.p.s.a postanowił odrzucić skargę o wznowienie postępowania jako niedopuszczalną z mocy ustawy.