II SA/Wr 374/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn – spr. Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant starszy asystent sędziego Malwina Jaworska - Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi A.D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego polegającą na zmianie kształtu dachu i biegu schodów drewnianych wewnętrznych, celem powiększenia powierzchni mieszkalnej oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) Wojewoda D. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.) - po rozpatrzeniu odwołania A.D. (zwany dalej skarżącym) od decyzji Starosty K. z dnia [...] r., Nr [...], którą w wyniku wznowienia postępowania, stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty K. z dnia [...] r., Nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu I.Sz.pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na zmianie kształtu dachu i biegu schodów drewnianych wewnętrznych, celem powiększenia powierzchni mieszkalnej budynku, zlokalizowanego przy ul. W. [...] w L.-Z., na terenie działki nr [...],obręb N. D., uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz orzekając o istocie sprawy: 1. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty K.z dnia [...] r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. Sz. pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego polegającą na zmianie kształtu dachu i biegu schodów drewnianych wewnętrznych, celem powiększenia powierzchni mieszkalnej przy ul. W. [...] w L.-Z., obręb N. Z., na terenie działki [...]; 2. nie uchylił decyzji Starosty K. wymienionej w pkt 1, z uwagi na upływ pięcioletniego terminu od dnia doręczenia tej decyzji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że Starosta K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. Sz. pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego polegającą na zmianie kształtu dachu i biegu schodów wewnętrznych, celem powiększenia powierzchni mieszkalnej w budynku, zlokalizowanym przy ul. W. [...] w L.- Z. Skarżący pismem z dnia 7 maja 2014 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją podając, że planowana inwestycja w rzeczywistości dotyczy wykonania tarasu jak też przedłużenia konstrukcji dachu. W jego ocenie rzeczywista odległość budynku od granicy z jego działką, ma wynosić 1,60 m, co uzasadnia fakt, że winien być uznany za stronę postępowania. Dodał przy tym, że projekt budowlany posiada błędy (jak np. podanie jego adresu, jako terenu inwestycji budowlanej czy błędne oznaczenie nazwiska inwestorki) jak też rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło bez zgłoszenia ich w nadzorze budowlanym i umieszczenia tablicy informacyjnej. W piśmie z dnia 29 maja 2014 r., skarżący doprecyzował, że przesłanką uzasadniającą wznowienie postępowania jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Postanowieniem z dnia [...] r., Starosta K.wznowił postępowanie zakończone decyzją Starosty K. z dnia [...] r. i po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] r., Nr [...] orzekł, że w wyniku wznowionego postępowania, ostateczna decyzja Starosty K.z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa, gdyż skarżący nie został uznany za stronę postępowania zakończonego decyzją Starosty K. z dnia [...] r. Jednocześnie Starosta wyjaśnił, że w sprawie upłynął 5 - letni termin określony w art. 146 § 1 k.p.a., co uniemożliwia uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyjaśnił, że ów 5 - letni termin minął w dniu 10 października 2017 r., gdyż decyzja o pozwoleniu na budowę została doręczona jedynej stronie postępowania w dniu 10 października 2012 r. Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący wywodząc, że organ I instancji nie uwzględnił istotnych okoliczności faktycznych, a dokładniej naruszenia § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazał, że budynek inwestorki jest zwrócony ścianą z oknami w odległości 1,40 m od granicy z projektu zagospodarowania terenu nie można ustalić czy został opracowany na mapie przyjętej do zasobu kartograficznego, wykazane w projekcie odległości od granicy z działką sąsiednią (do rynny - 1,50 m oraz do ściany 1,70 m) nie odpowiadają rzeczywistości. Dach budynku inwestorki, w wyniku przebudowy, został przybliżony do granicy na odległość 1m, co powoduje osuwanie się śniegu na działkę sąsiednią. Ponadto zdaniem skarżącego organ naruszył art. 103 k.p.a., w myśl którego zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. W tym przypadku wskazał, że organ pierwszej instancji ustalając termin 5 - letni, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., nie uwzględnił okresu zawieszenia wznowionego postępowania. Dodał także, iż w trakcie wznowionego postępowania, organ pierwszej instancji wypożyczał projekt budowlany jego autorowi celem uzupełnienia, co w jej ocenie, może doprowadzić do dokonania dowolnych zmian w projekcie "których wykazać nie można". Kolejny zarzut podniesiony w odwołaniu dotyczył naruszenia art. 7 i 9 k.p.a., poprzez brak weryfikacji twierdzeń skarżącego, że w ramach decyzji dotyczącej przebudowy budynku doszło do jego rozbudowy i nadbudowy. Wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji zawarte w decyzji z dnia [...] r., że decyzja Starosty K. z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa, przejawiającym się tym, że skarżący nie został uznany za stronę postępowania. W tym zakresie podał, że inwestycja, dla której wydano decyzję z [...] r. była przewidziana do realizacji na terenie działki nr [...]. Z kolei należąca do skarżącego działka nr [...] sąsiaduje bezpośrednio z działką nr [...] jak też z rzeczoną inwestycją budowlaną. W ramach planowanych robót budowlanych przewidziano zmianę kształtu dachu oraz nadbudowę ścian nośnych. Zaplanowano również powiększenie powierzchni użytkowej mieszkania o wysokość pomieszczenia poddasza i zadaszenia dachu nad garażem i utworzenie tarasu wypoczynkowego. Część budynku, w obrębie, której przewidziano do realizacji roboty budowlane jest położona w odległości 1,70 m od granicy z działką nr [...]. Z kolei, po zmianie kształtu dachu, odległość jego krawędzi od granicy z działką nr [...] będzie wynosić 1,50 m. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że we wznowionym postępowaniu do projektu budowlanego dołączono analizę nasłonecznienia, o której jest mowa w § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wynika z niej, że inwestycja budowlana nie będzie oddziaływać na budynek zlokalizowany na terenie działki nr [...]. Niemniej będzie powodować ograniczenia w zagospodarowaniu tejże działki od części przy granicy działki nr [...], co w konsekwencji oznacza, że znajdzie się w obszarze odziaływania tejże inwestycji budowlanej. Wojewoda podzielił także twierdzenia Starosty, iż w sprawie upłynął 5 letni termin, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. uniemożliwiający uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę, a odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu podał, że wskazany w art. 146 § 1 k.p.a. termin ma charakter materialny więc nie przerywa go zawieszenie postępowania. Względem niego nie ma również zastosowania art. 103 k.p.a. Niezależnie jednak od powyższego Wojewoda wskazał, że zaskarżona w drodze odwołania decyzja Starosty K. z dnia [...] r. podlegała uchyleniu, gdyż organ I instancji w jej sentencji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że decyzja Starosty K. z dnia [...] r., Nr [...], została wydana z naruszeniem prawa, a zaniechał wypowiedzenia się w sentencji odnośnie pozostawienia lub też eliminacji z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Na ten temat wypowiedział się, ale w uzasadnieniu decyzji. Według organu odwoławczego, takie rozwiązanie jest niedopuszczalne. Dlatego też działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., należało uchylić decyzję Starosty K. z dnia [...] r., oraz orzekając o istocie sprawy uznać, że decyzja Starosty K. z dnia [...] r., Nr [...], została wydana z naruszeniem prawa oraz nie można jej uchylić z uwagi na upływ czasu, o którym jest mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Odnosząc się z kolei do podnoszonych przez stronę skarżącą uwag i zastrzeżeń do projektu budowlanego, Wojewoda uznał, że z uwagi na przesłankę o której jest mowa w art. 146 § 1 k.p.a., organ który wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną, nie ma już podstaw aby wypowiadać się merytorycznie na temat danej sprawy. Upływ bowiem terminu wymienionego w art. 146 § 1 k.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Ustosunkowując się natomiast do przywołania w odwołaniu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (tj. przesłanki wznowienia postępowania gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe) Wojewoda wskazał, że niniejsze postępowanie wznowieniowe toczyło się wyłącznie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z jednoznacznym żądaniem strony. Przywołanie zaś w treści odwołania nowej przesłanki wznowienia należy uznać nie tyle za środek zaskarżenia odnoszący się do decyzji Starosty K. z dnia [...] r., ale i za podanie dotycząc wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r., które winno stanowić przedmiot odrębnego rozpatrzenia przez Starostę K. Nie godząc się z podjętym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji celem orzeczenia co do istoty sprawy, tj. odmowy wydania pozwolenia na budowę; ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] r. udzielającej pozwolenia na budowę. Jednocześnie strona wniosła o zasądzenie należnych kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 149 § 2 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ II instancji wyłącznie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniającej wznowienie postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. ostateczna decyzja z dnia [...] r. Starosty K. została wydana z naruszeniem prawa i nie można jej uchylić z uwagi na upływ pięcioletniego terminu od daty jej doręczenia; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 157 § 2 k.p.a. poprzez jej niezastosowanie, podczas gdy z materiału dowodowego w sprawie wynika, że organ II instancji obowiązany był stwierdzić nieważność ostatecznej decyzji z dnia [...] r. z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Nadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186) w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że dołączona do projektu budowlanego mapa do celów projektowych spełnia wymagania prawa budowlanego, podczas, gdy projekt zagospodarowania terenu nie został opracowany na aktualnej mapie do celów projektowych posiadającej klauzulę przyjęcia jej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i nie został potwierdzony za zgodność z oryginałem przez projektanta; - § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że rozbudowywany budynek na działce nr [...], obręb N.Z., jest usytuowany ścianą z oknami w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy tej działki, podczas gdy na załączonej mapie nie wskazano prawidłowej odległości. Faktyczna odległość sporna rozbudowywanego budynku ścianą z oknami zwróconą do granicy działki wynosi ok. 1 metra, a rozbudowa budynku została dokonana z naruszeniem przepisów prawa budowlanego dotyczących zachowania odległości obiektu budowlanego od sąsiedniej działki. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż organ II instancji nie przeprowadził wnikliwej analizy wszystkich przesłanek wznowieniowych zawartych w pismach inicjujących wszczęcie postępowania, datowanych na dzień 7 maja 2014 r., 15 maja 2014 r. oraz 29 maja 2014 r. W ich treści wskazywał on zaś zarówno na fakt nieuwzględnienia go jako strony w postępowaniu, jak też podkreślał szereg uchybień dotyczących samego projektu budowlanego, który nie spełniał standardów wyznaczonych prawem budowlanym, w tym zarzucał, że dołączona do projektu mapa do celów projektowych nie odzwierciedla rzeczywistego stanu. Zdaniem skarżącego jeżeli we wniosku o wznowienie postępowania skarżący podał okoliczności, które odpowiadają kilku przesłankom wznowieniowym, tj. sformułował twierdzenie, że pozbawiono go jako stronę możliwości udziału w postępowaniu bez jego winy, ale także podał istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane jednak organowi, który wydał decyzję, to organ właściwy w sprawie wznowienia obowiązany był odnieść się do wszystkich tych kwestii. Tymczasem w niniejszej sprawie organ nie zbadał czy w przedmiotowym postępowaniu nie zachodzi przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., względem której ustawodawca przewidział 10, nie 5 letni okres, w jakim można uchylić ostateczną decyzję obarczoną taką wadą. Dalej skarżący podniósł, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie skarżący wskazał, że sporządzony w realiach niniejszej sprawy projekt budowlany nie odpowiada wymogom art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Projekt zagospodarowania działki nie został bowiem sporządzony na aktualnej mapie z zasobu geodezyjno - kartograficznego Starostwa Powiatowego w K., a stanowi samodzielnie wykonany przez projektanta skan, na który następnie naniósł i zaznaczył odległość od granicy działki, która nie odpowiada aktualnemu stanowi faktycznemu. Nadto skarżący podniósł, że autor projektu budowlanego nie posiada uprawnień do opracowania projektu budowlanego dotyczącego rozbudowy budynku mieszkalnego w zakresie rozwiązań architektonicznych projektowanej rozbudowy budynku mieszkalnego. Tym samym przedłożony projekt budowlany, jest niekompletny i sporządzony przez osobę, która nie posiada stosownych uprawnień, co narusza przepis art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 15 października 2020 r. uczestnik postępowania – I. Sz.wniosła o oddalenie skargi w całości wywodząc, iż nie aprobuje żadnego ze sformułowanych przez skarżącego zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżoną decyzję uznać należały za zgodną z prawem. Jak wynika z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania w oparciu o podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nastąpić może wyłącznie na żądanie pominiętej strony zgłoszone w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie takie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast stosownie do § 2 tego artykułu w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. związane są z przewidzianym przez ustawodawcę ograniczeniem dopuszczalności uchylenia decyzji w wyniku wznowienia, i tak zgodnie z jego § 1 uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat, natomiast – w myśl § 2 nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W realiach badanej sprawy bezsporne jest, że wystąpiła określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka wznowienia postępowania, tj. skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Starostę K. decyzji z dnia [...] r., Nr [...], dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia I. Sz. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na zmianie kształtu dachu i biegu schodów drewnianych wewnętrznych, celem powiększenia powierzchni mieszkalnej w budynku, zlokalizowanym przy ul. W.[...] w L.-Z., na terenie działki nr [...], obręb N. D.. W tym zakresie właściwie wskazał organ, iż skarżącemu jako właścicielowi nieruchomości oznaczonej jako dz. nr [...], która bezpośrednio sąsiaduje z działką inwestycyjną przysługiwał przymiot strony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego zgodnie, z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu rozumianego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Słusznie wskazały organy, że zaplanowane przez inwestora działania ukierunkowane na zmianę kształtu dachu oraz nadbudowę ścian nośnych, powiększenie powierzchni użytkowej mieszkania o wysokość pomieszczenia poddasza i zadaszenia dachu nad garażem oraz utworzenie tarasu wypoczynkowego swym zakresem spowodują, że działka skarżącego znajdzie się w obszarze oddziaływania inwestycji, gdyż część budynku, w obrębie, której przewidziano do realizacji roboty budowlane jest położona w odległości 1,70 m od granicy z jego działką, natomiast po zmianie kształtu dachu, odległość jego krawędzi od granicy z działką skarżącego będzie wynosić 1,50 m. Niniejsze zasadnie pozwalało na przyznanie statusu strony skarżącemu. Zdaniem Sądu prawidłowo przyjęto również, że w sprawie upłynął określony w art. 146 § 1 k.p.a. 5 - letni termin, który uniemożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego objętej wnioskiem o wznowienie postępowania decyzji i w następstwie obliguje organy do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Decyzja bowiem Starosty o pozwoleniu na budowę została doręczona inwestorowi w dniu [...] r., tym samym ów 5 - letni termin minął w dniu 10 października 2017 r. Odnosząc się z kolei do zarzutów strony skarżącej w zakresie wskazywanych przez niego w toku postępowania innych przesłanek wznowienia postępowania trzeba przede wszystkim wyjaśnić, że zasadniczo podana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania i z tego tytułu organ prowadzący postępowanie dla ustalenia jej istnienia nie może wyjść poza te granice. Jednakże ewentualne powołanie konkretnego przepisu będącego w ocenie strony podstawą jej żądania nie zwalnia – jak wskazuje się też w orzecznictwie - organu od zbadania, czy dany stan faktyczny może być objęty inną, niewskazaną podstawą prawną, o ile wynikałoby to ze stanu faktycznego sprawy czy powoływanych przez stronę okoliczności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 106/18, CBOSA). W niniejszej sprawie z treści składanych przez skarżącego w toku postępowania pism procesowych, jak również osnowy odwołania oraz zarzutów skargi można wywnioskować, że oprócz pozbawienia skarżącego udziału w postępowaniu jako strony wskazywał on również na wystąpienie w sprawie podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 (tj. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe) oraz z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (tj. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję). Zaniechanie odniesienia się do tych przesłanek przez organy nie stanowiło w realiach badanej sprawy istotnego naruszenia przepisów postępowania, a zatem takiego, które mogłoby mieć istotny wpływ na prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Względem bowiem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., podobnie jak w przypadku art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zastosowanie znajduje określony w art. 146 § 1 k.p.a. 5 – letni termin, którego upływ w niniejszej sprawie uniemożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Podstawa ta nie ma więc wpływu na istotną okoliczność w sprawie, jaką jest upływ 5-letniego terminu z art. 146 § 1 k.p.a. Z kolei w przypadku podstawy wznowienia postępowania dotyczącej uznania, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, trzeba wyjaśnić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zasadnie przyjmuje się, że "wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wymaga wystąpienia łącznie trzech warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu. Po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Trzeci warunek - fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Przez istotne okoliczności faktyczne należy rozumieć fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną oraz mają znaczenie prawne" (por. np. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 122/20, CBOSA). Tymczasem w realiach badanej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, iż w odrębnym, prawomocnie zakończonym postępowaniu stwierdzono sfałszowanie jakiegokolwiek dokumentu w oparciu, o który wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Nie ma więc aktualnie podstaw do przyjęcia, że w sprawie mogłaby wchodzić w rachubę podstawa z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż zaskarżona do tut. Sądu decyzja kończy postępowanie wszczęte w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie stwierdzenia jej nieważności, stąd organy nie były zobligowane do oceny wystąpienia w sprawie podstawy stwierdzenia nieważności, o której mowa art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które to skarżący wiąże z brakiem sporządzenia projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie. Tym samym podnoszone w tym względzie zarzuty i twierdzenia nie zasługiwały na uwzględnienie. Również podnoszona w toku postępowania odwoławczego okoliczność zawieszenia wznowionego postepowania nie mogła mieć wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Nawet bowiem, gdyby zaakceptować tezę o wstrzymaniu na czas zawieszenia biegu terminu z art. 146 § 1 k.p.a., w okolicznościach sprawy 5-letni termin i tak upłynął przed zakończeniem wznowionego postępowania. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. W tych okolicznościach Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 ze zm.) - oddalił skargę w całości.