II SA/Wr 378/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Asesor WSA Olga Białek Protokolant: Kinga Kręc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2006 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie P.W., w części [...], w obrębie S. M. we W. I. stwierdza nieważność § 6 pkt 4, § 9 ust. 6 pkt 3, § 10 ust. 6 pkt 3 oraz § 11 ust. 6 pkt 3 zaskarżonej uchwały; II. orzeka, iż § 6 pkt 4, § 9 ust. 6 pkt 3, § 10 ust. 6 pkt 3 oraz § 11 ust. 6 pkt 3 zaskarżonej uchwały nie mogą być wykonane . W dniu [...] Rada Miejska W. podjęła uchwałę Nr [...]w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie P. W., w części [...], w obrębie S. M. we W. Na wyżej wymienioną uchwałę Wojewoda D., powołując się na art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 z późn. zm.), złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 6 pkt 4, § 9 ust. 6 pkt 3, § 10 ust. 6 pkt 3 oraz § 11 ust. 6 pkt 3 tej uchwały. W opinii Wojewody § 6 pkt 4 zaskarżonej uchwały niezgodnie z prawem wprowadza jako dodatkowy warunek wydania pozwolenia na budowę wymóg sporządzenia szczegółowego studium archeologiczno-architektonicznego obejmującego obszar inwestycji, a § 9 ust. 6 pkt 3, § 10 ust. 6 pkt 3 oraz § 11 ust. 6 pkt 3 zawierają zapis stanowiący powtórzenie obowiązku prawnego płynącego z art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ nadzoru podkreślił, że niedopuszczalne jest powtarzanie w uchwałach organów gminy uregulowań ustawowych i wywiódł, że powtórzenie za ustawą określonej regulacji stanowi istotne naruszenie prawa. Powołał się przy tym na art. 7, art. 87-93 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz § 118 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908). W dniu [...] Rada Miejska W. podjęła uchwałę Nr [...]w sprawie rozpatrzenia skargi Wojewody D. na uchwałę Nr [...]Rady Miejskiej W. z dnia [...]. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie P.W., w części [...], w obrębie S. M. we W. W § 1 tej uchwały Rada Miejska podała, że "uwzględnia skargę Wojewody", a w § 2, że odpowiedź na skargę sporządzi Prezydent W. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o "wezwanie do udziału w sprawie na prawach strony" Wojewódzkiego D. Konserwatora Zabytków oraz o "oddalenie – z ostrożności procesowej – skargi w całości". W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podano, że treść zaskarżonych przepisów uchwały została ustalona zgodnie z wymaganiami Wojewódzkiego D. Konserwatora Zabytków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest działalność uchwałodawcza organu samorządu terytorialnego, jaką jest Rada Miejska W., a konkretnie zgodność z prawem jej uchwały Nr [...]z dnia [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie P. W., w części [...], w obrębie S. M. we W. Zdaniem Wojewody D. podejmując przedmiotową uchwałę Rada Miejska W. w § 6 pkt 4 zaskarżonej uchwały niezgodnie z prawem wprowadziła jako dodatkowy warunek wydania pozwolenia na budowę wymóg sporządzenia szczegółowego studium archeologiczno-architektonicznego obejmującego obszar inwestycji, a w § 9 ust. 6 pkt 3, § 10 ust. 6 pkt 3 oraz § 11 ust. 6 pkt 3 zawarła zapisy stanowiące powtórzenie regulacji zawartej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), co stanowi naruszenie unormowań wynikających z art. 7 i art. 87-93 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiących normatywne określenie źródeł prawa oraz z § 118 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908). Podzielając w pełni powyższe stanowisko organu nadzoru zauważyć trzeba, iż Rada Miejska W. w § 1 swojej uchwały z dnia [...]Nr [...]w sprawie rozpatrzenia przedmiotowej skargi Wojewody D. również stanowisko to podzieliła. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że "istotne naruszenie prawa", powodujące nieważność uchwały organu gminy, nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 kpa (por. wyroki NSA z dnia 18 września 1990 r. sygn. akt SA/Wr 849/90 – ONSA 1990/4/2, z dnia 12 listopada 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1516/98 – OSP 1999/9/165, z dnia 16 listopada 2000 r. sygn. akt II SA/Wr 157/99). Z tezą tych wyroków należy się zgodzić, uwzględniając, że na podstawie konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych można wskazać rodzaje naruszeń przepisów prawa, które trzeba zaliczyć do istotnych naruszeń prawa, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy zaliczyć naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania tych aktów, podstawy prawnej ich podejmowania, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania tych aktów (por. wyroki NSA z dnia 3 grudnia 1996 r. sygn. akt II SA/Wr 949/96, z dnia 16 listopada 2000 r. sygn. akt II SA/Wr 157/99). Trafnie zatem organ nadzoru uznał, że wymienione wyżej przepisy § 6 pkt 4, § 9 ust. 6 pkt 3, § 10 ust. 6 pkt 3 oraz § 11 ust. 6 pkt 3 przedmiotowej uchwały zostały podjęte z naruszeniem prawa i że naruszenie to uznać należy za istotne. W tym stanie rzeczy istniały uzasadnione podstawy do uwzględnienia skargi, a zatem zgodnie z art. 147 § 1 i art. 152 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.