II SA/Wr 386/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lipca 2017r. wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. R. we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. R. we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej nakazującej usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. R. we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. o odmowie zmiany własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] r. nr [...], którą nakazano Wspólnocie usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. R. we W. – w zakresie terminu wykonania robót wskazanych w pkt 5 sentencji decyzji. W skardze zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej u.p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Stosownie jednak do treści art. 61 § 3 przywołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktów, o których mowa w art. 61 § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 u.p.p.s.a wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć aktu którego wykonanie ma być wstrzymane i który kwalifikuje się do wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy bowiem tylko tych aktów które podlegają wykonaniu, tj. korzystają z przymiotu wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie (w sposób dobrowolny lub przymusowy) zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie administracyjnym (zob. J.P. Tarno, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Zatem wykonalne są akty, które zobowiązują ich adresatów do powinnego zachowania lub zakazują im określonego zachowania oraz akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, jak i akty, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Zgodnie w powyższym, przymiotu wykonalności co do zasady nie posiadają akty odmowne oraz konstytutywne akty uprawniające, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nich stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). Podleganie wykonaniu dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można w związku z tym mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/GI 2121/11, publ. Lex nr 1296289). W niniejszej sprawie strona skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego we Wrocławiu utrzymującej w mocy odmowną, a więc niewykonalną, decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla miasta W. dotyczącą zmiany terminu wykonania obowiązków usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku. W świetle powyższych uwag decyzja ta nie korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania takiej decyzji. Nie obliguje ona bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego – co należy podkreślić – nienoszącego znamion wykonalności. Uzupełniająco Sąd zauważa, że niezależenie od prezentowanych niekiedy w orzecznictwie i doktrynie rozbieżnych poglądów co do aktów, które możliwe są do wykonania (a zatem można wstrzymać ich wykonanie) nie budzi kontrowersji stanowisko, że do co do zasady nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji odmownych, czy też aktów prawa procesowego ((A. Krawczyk, Wykonalność aktu i czynności organu administracji publicznej, Warszawa 2013, s. 98-121, 221, 230, 233 oraz 263-266) – (vide: Małgorzata Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 152 Kodeksu postępowania administracyjnego, stan prawny: 2014.05.11, Lex). Poza przedstawioną wyżej argumentacją zauważyć wypada, że zawarty w przedłożonej Sądowi skardze wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie został w ogóle uzasadniony. Tymczasem w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest prawidłowe uzasadnienie wniosku oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, to ona bowiem ma przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej, wykazując okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek określonych w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji powoduje, że nie jest możliwa jego merytoryczna ocena. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym zakresie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.