II SA/Wr 39/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka /sprawozdawca/, Sędzia NSA Julia Szczygielska, Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2008r. sprawy ze skargi M. G -C. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta J.G. z dnia [...] nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji bazowej telefonii komórkowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 43, art. 46a ust. 1 i 2 i art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139, ze zm.), utrzymało w mocy decyzję tego samego organu odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] nr [...], wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta J.G. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji związanej z budową stacji bazowej telefonii komórkowej A., W uzasadnieniu organ wskazał, iż w związku z wnioskiem, złożonym przez skarżących, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] i r. znak [...], wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta J.G. przez Naczelnika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego w J.G., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A na wieży antenowej, z jej usytuowaniem, w granicach nr[...], położonej w J.G., przy ulicy W.. W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, iż istota stwierdzenia nieważności decyzji sprowadza się do ustalenia, czy treść decyzji zawiera takie wady, wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., które powodują konieczność jej eliminacji z obrotu prawnego. W stanie faktycznym tej sprawy podstawę oceny stanowią uregulowania z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z art. 156 pkt 7 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Wedle przepisu art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna jeżeli: jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadkach określonych w art. 13 ust. 1, a decyzja została wydana po powstaniu obowiązku jego sporządzenia. W nawiązaniu do stanu faktycznego tej sprawy Kolegium ustaliło, iż w dacie wydania decyzji lokalizacyjnej na objętym nią obszarze obowiązywał miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzony odnośną uchwałą Rady Miejskiej w P.. Jak wynika z części graficznej tego planu działka Nr [...], na terenie której zlokalizowana została stacja bazowa, usytuowana jest w granicach obszaru, przeznaczonego na cele "istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej turystycznej oraz użytków rolnych". W ustaleniach tego planu wskazano także, iż dla zabudowy nowoprojektowanej na obszarze obowiązują warunki analogiczne jak dla działki oznaczonej symbolem przeznaczonej na cele "rolniczo-turystyczne". W ustaleniach tego planu zapisano także, iż w przypadku lokalizowania nowoprojektowanej zabudowy wymagane jest opracowanie planu zabudowy obejmującego obszar projektowanej inwestycji oraz terenu sąsiedniego w granicach niezbędnych dla pokazania relacji z istniejącą zabudową i zasad obsługi komunikacyjnej, itp. Projektowana zabudowa w zakresie gabarytów i form architektonicznych powinna nawiązywać do tradycji lokalnej. Dopuszczono także możliwość rozszerzenia jej funkcji o obiekty turystyczne, usługowe (usługi elementarne). Z ustaleń Kolegium, opartych na zapisach planu, umieszczonych na stronie 19 c tekstowej, wynika także, iż dopuszczono w nim - w sytuacjach uzasadnionych względami przestrzennymi i ekonomicznymi - inne niż na rysunku sytuowanie urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej, a także stosowanie rozwiązań lokalnych, pod warunkiem otrzymania wszelkich wymaganych zgód . W dalszych rozważaniach skład orzekający Kolegium stwierdził, iż lokalizacja, w granicach działki nr [...] stacji bazowej nie pozostaje w sprzeczności z przytoczonymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium przyjęło więc, w nawiązaniu do jednego z zapisów planistycznych, iż teren ten może być wykorzystany na cele "usług elementarnych", które mogą być świadczone na bazie lokalizowanej stacji bazowej, będącej zarazem obiektem infrastruktury technicznej, odkreślono przy tym, iż definicja tego rodzaju usług nie została zawarta w ustaleniach planu. W tym stanie faktycznym inwestor nie mógł być zdaniem Kolegium, z mocy przepisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, pozbawiony uprawnienia do zagospodarowania tego terenu, w wybranej przez siebie formie usługowej. Wniosek o ponowne rozpatrzenie tej sprawy złożyli M G.C. oraz M C. podnosząc, iż obowiązujące w dacie lokalizacji tej inwestycji ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G., w odmiennym składzie orzekającym wskazało, iż w doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, że środki zaskarżenia są to instytucje procesowe, za pomocą których uprawnione podmioty mogą żądać weryfikacji rozstrzygnięć administracyjnych w celu ich kasacji lub reformacji. W rezultacie instancyjnej kontroli decyzji z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G., po zapoznaniu się z materiałami sprawy i zarzutami, uznało, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe. Wbrew stanowisku wnioskujących, zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy i nie daje podstaw do eliminacji z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. W nawiązaniu do argumentacji zaskarżonej decyzji, a także w jej rozszerzeniu, Kolegium podkreśliło, iż - jak słusznie zauważył organ - plan miejscowy dopuszczał możliwość zabudowy i zagospodarowania tego terenu w formie "usług elementarnych", przy jednoczesnym braku sprecyzowania zakresu rzeczowego tych usług. W ocenie organu odwoławczego nie mógł budzić wątpliwości fakt, iż o ile stacja bazowa telefonii komórkowej zaliczana jest do obiektów infrastruktury technicznej, o tyle zakres spełnianych przez nią zadań mieści się w zakresie szeroko pojętej działalności "usługowej". Pojęcie "usług" nie zostało wprawdzie zdefiniowane w przepisach prawa budowlanego, jednakże wskazać należy, iż szeroko pojęte "usługi telekomunikacyjne" wymienione są chociażby w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), opublikowanym w Dzienniku Ustaw Nr 89, pod póz. 844. Także i w przypadku zastosowania wykładni tego pojęcia, zaczerpniętej z potocznego języka, przyjąć należy, iż obiekt stacji bazowej spełnia zadania usługowe. Zgodnie z opisem znaczenia pojęcia "usługa", zawartym w słowniku języka polskiego, wydanym pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka (Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 1995, tom III, str. 578), jest ono definiowane jako działalność służąca do zaspakajania potrzeb ludzkich. W ocenie organu odwoławczego jedną z nich jest także potrzeba komunikacji z innymi osobami, przy użyciu specjalistycznego sprzętu, w skład którego zaliczyć także należy stacje bazowe telefonii komórkowej. Z tej racji organ odwoławczy nie podzielił zarzutu, iż interpretacja pojęcia usług nie może wykraczać poza rolę "służebną" dla funkcji turystyczno-pensjonatowej, przewidzianych na obszarach, oznaczonych symbolami J7 MN, UT i J3. W ustaleniach planistycznych brak jest potwierdzenia dla zastosowania takiej jego wykładni. Zdaniem organu odwoławczego z zapisów tego planu nie wynika także, aby jak twierdzą wnioskujący możność zabudowy i zagospodarowania tego terenu mogła ulec ograniczeniu jedynie do podstawowych, przewidzianych dla niego funkcji, a zatem jedynie do funkcji mieszkalno-rolniczej, z pominięciem celów usługowych. Zgodzono się z organem pierwszej instancji w tym punkcie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym podniesiono, iż plan miejscowy dopuszcza odstępstwa od ustalonej w części rysunkowej lokalizacji obiektów infrastruktury technicznej, po spełnieniu pewnych warunków. Z materiałów tej sprawy wynika, iż warunki te zostały przez organ, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta J.G. spełnione, czego potwierdzeniem są niektóre pisemne analizy, sporządzone przed dokonaniem wskazania lokalizacyjnego przedmiotowej stacji bazowej. Dlatego też w konkluzji przyjęto , iż także i z tego punktu widzenia brak jest podstaw do przyjęcia, iż wydana decyzja lokalizacyjna jest sprzeczna z obowiązującym w tym czasie planem miejscowym, a w ślad za tym, że podlega ona eliminacji z obrotu prawnego, w oparciu o przepis art. 156 § k.p.a. W skardze na tę decyzję M. G. - C. i M. C.i, powołując się na naruszenie przez organ art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz 156 1 pkt 7 k.p.a., wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W motywach skargi przedstawiono w istocie polemikę z interpretacją organów w zakresie obowiązującego, podczas realizacji spornej inwestycji planu zagospodarowania przestrzennego. Do pisma strona dołączyła znaczącą część planu, w zakresie w jakim zapisy planu mają (zdaniem strony) wskazywać na niemożność realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia z dnia 30 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Wr 328/05 uznając skargę M. G. C. i M. C. za uzasadnioną, uchylił obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...]w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia obie wskazane decyzje należało uznać za przedwczesne albowiem zdaniem tegoż Sądu organ nie przeprowadził dowodu z całości planu zagospodarowania przestrzennego J. a posiłkował się jedynie fragmentem tego planu doręczonym przez organ gminy, tymczasem skarżący przedstawili dalszą część tego planu. Stad też przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji nakazał dopuścić dowód z planu zagospodarowania przestrzennego miasta P.e zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. w pełnym zakresie. Skargę kasacyjną od wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik S półki A zaskarżając ten wyrok w całości. Wyrokowi temu zarzucono : I.naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ( Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), tj. art.87 ust.2 oraz art.88 ust.1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art.7, art.18 ust.2 pkt 14 i art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 89, poz.415) poprzez zrównanie źródła powszechnie obowiązującego prawa (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) z dowodami gromadzonym w toku postępowania administracyjnego i pominięcie, że miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta P. został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa J. ( z 1994 r. Nr [...] , póz. [...] ) wobec czego jest powszechnie dostępny; II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), tj. 1) art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez : a) przyjęcie, że wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G.nie przeprowadziło dowodu z planu zagospodarowania przestrzennego b) niewykazanie, w jaki sposób przeprowadzenie dowodu z całości planu zagospodarowania przestrzennego mogło wpłynąć na wydanie przez organ administracji odmiennego rozstrzygnięcia; 2) art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest dowodem w sprawie; 3) art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez; a) niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. niewyjaśnienie, dlaczego w ocenie Sądu pierwszej instancji dołączenie do akt sprawy jedynie fragmentu tekstu miejscowego planu stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy; b) powołanie nieistniejącej podstawy prawnej (art. 14 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego . Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r. Sygn. akt. II OSK 1651/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż Sąd pierwszej instancji nakazując dopuścić w pełnym zakresie dowód z planu zagospodarowania przestrzennego miasta P.ezatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. błędnie uznał, iż przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego jest dowodem w sprawie, do którego odnoszą się przepisy art. 7 k.p.a. , 77 k.p.a. skoro jest to przepis prawa materialnego. Również przedstawione na poparcie powyższej wadliwej tezy, orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące potrzeby uzupełnienia postępowania dowodowego nie można w opinii Sądu II Instancji uznać za właściwe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjmując wskazane rozważania za podstawę uchylenia zaskarżonych decyzji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w istocie uchylił się, od przeprowadzenia kontroli ich legalności nie odnosząc się merytorycznie do stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G.zawartego w kwestionowanym rozstrzygnięciu, który co nie budzi wątpliwości kontrolował decyzje o warunkach zabudowy z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. zatwierdzonym uchwałą z dnia [...] r. Przywołane przesłanki uchylenia zaskarżonych decyzji z uwagi na wskazane naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. rodzą wątpliwość Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku z czym dokonano kontroli legalności zaskarżonych decyzji, skoro jak wyżej zauważono przepis art. 46a ust. 1 pkt. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nakazywał ocenić wydaną decyzję o warunkach zabudowy z przepisami konkretnego prawa miejscowego. Dokonując natomiast kontroli legalności decyzji w oparciu o podstawę wynikającą z przepisu prawa miejscowego należało o czym wyżej wspomniano dokonać wykładni tego planu przy zastosowaniu metody właściwej dla wykładni aktów normatywnych Niezbędne zatem byto zbadanie legalności zaskarżonych decyzji konfrontując je z przepisem prawa miejscowego wskazanym jako podstawa tego rozstrzygnięcia i jednocześnie odniesienie się do tych zapisów tego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które wskazywane byty przez skarżących jako pozwalające na zakwestionowanie prawidłowości wydanych decyzji. Dlatego też w okolicznościach przedmiotowej sprawy za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 7 i art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zrównanie źródła powszechnie obowiązującego prawa z dowodami gromadzonymi w toku postępowania administracyjnego, jak też pominięcie tego, że ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Jeleniogórskiego ( z [...] r. Nr [...] , poz. [...] ) wobec czego jest powszechnie dostępny. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, iż na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia prawa procesowego a to art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) w związku z art. 75 § 1 k.p.a , art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest dowodem w sprawie . Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z argumentacją skargi kasacyjnej wynikającą z zarzutu naruszenia prawa procesowego tj. tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c. wskazanej wyżej ustawy procesowej , że brak jest podstaw do przyjęcia w tej sprawie, że organ rozstrzygał jedynie na podstawie fragmentu planu, skoro nie skontrolowano merytorycznie zaskarżonych decyzji w odniesieniu do przedstawionych rozważań organu o zgodności decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy z treści przedmiotowego prawa miejscowego. Również nie wykazano w jaki sposób przedstawiony przez skarżących fragment planu mógł wpłynąć na wydanie przez organ administracji odmiennego rozstrzygnięcia. Ponadto zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 141 § 4 u.p.p.s.a albowiem nie wyjaśniono podstawy rozstrzygnięcia – dlaczego dołączony przez skarżących fragment planu zagospodarowania przestrzennego J. stanowi naruszenie przepisów postępowania , które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro w szczególności nie przedstawiono niezbędnych rozważań pozwalających ocenić wpływ tej części planu J. na treść podjętych w sprawie decyzji wydanych na podstawie planu zagospodarowania. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej, ale tylko w ściśle określonych sytuacjach. Najczęściej chodzi o decyzję uchybiającą prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"), jak też rozstrzygnięcie dotknięte wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydane bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak zawiązany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd ma nie tylko prawo a przede wszystkim obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując badania zaskarżonej decyzji, po uchyleniu wyroku tegoż Sądu z dnia 30 czerwca 2006r. przez Naczelny Sąd Administracyjny, dopatrzył się przy jej wydawaniu naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.), dlatego też wyeliminował decyzję SKO z dnia [...]. z obrotu prawnego. Przedmiotem oceny Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G., dokonanej w trybie art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 46a ust. 1 i 2, art. 43 i art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r, o zagospodarowaniu przestrzennym, była decyzja Prezydenta Miasta J.G. z dnia 28 [...] nr [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A zlokalizowanej na działce nr [...] w J.G.. Kwestionowana decyzja w podstawie prawnej wskazuje jako materialnoprawne przepisy jej wydania: 1) ustawę z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), a mianowicie art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 oraz 2) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego m. Jeleniej Góry, zatwierdzony przez Radę Miejską w J.G.uchwałą Nr [...]z dnia [...] r. Tymczasem przedmiotem rozważań Kolegium był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. uchwalony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia 12 grudnia 1994r., opublikowany w Dz.Urz. Woj. J. Nr [...] , poz. [...] z dnia [...] . Jak wynika z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] . organ ten badał, mając na uwadze art. 67 ust. 1 ustawy, czy w dniu wydania kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( z [...] r) plan miejscowy dnia [...]. obowiązywał. Przeprowadzona analiza wykazała, że zachował on ważność. Kolegium jednak w żaden sposób nie odniosło się do wskazanej w decyzji z dnia [...]. podstawy prawnej jej wydania, a przecież przedmiotem jego oceny była decyzja wydana w oparciu o konkretny plan miejscowy( decyzja powołuje się na plan zatwierdzony uchwałą z dnia [...].). Na sutek złożonego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając i rozstrzygając ponownie sprawę decyzją z dnia [...] ., nie wyjaśniło powyższej kwestii, przechodząc bezpośrednio do rozważań nad zapisami planu miejscowego z dnia [...]. W tej sytuacji, wobec treści zawartych w pkt 2 załącznika nr 1 do decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pt. Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, w którym wskazuje się, iż " Wnioskowane urządzenia (zamierzenia) występują na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem J7 MN, UT – "Teren istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej i turystycznej". Plan dopuszcza rozszerzenie funkcji działki o obiekty turystyczne, pensjonatowe i usługowe (usługi elementarne). Wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarty jest w załączniku nr 5 opracowanego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" - istnieje nie wyjaśniona przez organ istotna wątpliwość, tj. w oparciu o jaki faktycznie plan miejscowy wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kwestii powyższej nie wyjaśnia także załącznik nr 5 zawarty w sporządzonym w 2003r. Raporcie oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, do którego odsyła pkt 2 załącznika nr 1 do decyzji z [...]. Załącznik nr 5 Raportu stanowią dwie kartki (kserokopie wypisu), pod nazwą "Jednostka strukturalna "J" – J. " i kserokopia mapy –wyrysu "J.". Jednakże brak jest bardziej szczegółowych danych jakiego planu dotyczą te kopie. Rozpoznając ponownie sprawę decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się również do zarzutów skarżących zawartych w pkt III wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy a dotyczących wymagań określonych dla działki J3 w zakresie pkt B, które to zapisy mają zdaniem skarżących zastosowanie dla zabudowy nowoprojektowanej obejmujących teren J7 MN,UT. Podkreślić należy, że skarżący zarzucają w tym punkcie wniosku, iż Kolegium wydając pierwszą decyzję nie badało i wcale nie ustosunkowało się do istotnego zagadnienia, czy wymienione w jednostce J3 warunki są spełnione odnośnie sytuowania stacji bazowej telefonii komórkowej, czy też nie są spełnione. Konsekwentnie zarzut ten podniesiony został także w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ( pkt II lit. c), a ponadto skarżący dodają, że w uzasadnieniu decyzji SKO z dnia [...] . – nie ma w ogóle szczegółowego odniesienia się i wskazania, że w sprawie "pokazana została : a) relacja z istniejącą zabudową usytuowaną w otoczeniu, b) zasady obsługi komunikacyjnej, c) skutków krajobrazowych oraz d) wpływu projektowanej inwestycji na wartość terenów sąsiednich". Tym samym, zdaniem Sądu, naruszony został art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie przez Kolegium ponownie rozpoznającego sprawę zauważonych wyżej obu kwestii, a mianowicie w oparciu, o który plan wydana została decyzja z [...]r. oraz pominięcie przez organ rozważań w zakresie zarzutu zawartego w pkt III wniosku z dnia [...] . Zgodnie bowiem z zasadą dwuinstancyjności ( art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji (odpowiednio - poprzedzającą decyzją tego samego organu wydaną w I instancji). Brak w tym zakresie przeprowadzenia wyjaśniającego postępowania uzupełniającego, w trybie art. 136 k.p.a., dowodzi, iż zaskarżona decyzja nie została podjęta w jej całokształcie. Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę ( w zakreślonych ramach art. 138 k.p.a) jest rozpatrzyć wszystkie żądania strony zwarte nie tylko w trakcie prowadzonego postępowania przed organem I instancji, ale również wszelkie zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ, czego Kolegium rozpoznające sprawę w innym składzie w sposób wyczerpujący nie uczyniło. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. obowiązane będzie rozważyć szczegółowo wszelkie aspekty sprawy z uwzględnieniem uwag Sądu zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku oraz zarzutów skargi. Podkreślić w tym miejscu należy, że w sytuacji stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznający skargę, że nie została wyczerpująco wyjaśniona przez organ administracyjny sprawa, w oparciu o który plan wydano decyzję z 2003r., rozważania Sądu w tych okolicznościach sprawy nie mogą uwzględniać wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007r., gdyż te wiązałyby Sąd I instancji, gdyby nie stwierdzono wskazanych wyżej istotnych wadliwości postępowania administracyjnego we wskazanym zakresie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 152 tej ustawy.