II SA/Wr 391/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących i Z.P.C.iR. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi S.Z., L.K.-P., M.Z. na zarządzenie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zakazu organizowania na terenach należących do Gminy W. objazdowych przedstawień cyrkowych z udziałem zwierząt postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia. Na uzasadnienie tego wniosku pełnomocnik skarżących i Z.P.C.iR. (uczestnika postępowania) wskazał, że zaskarżone zarządzenie stało się wzorem dla innych organów gmin, które powielają zakazy w nim ustanowione na obszarach swojej właściwości. Nadto podniesiono, że w miastach, które wydały zakazy działalności cyrkowej na nieruchomościach stanowiących ich własność, maleje ilość widzów takich przedstawień. Często również opinia publiczna jest wprowadzana w błąd, co do warunków przetrzymywania zwierząt, co zaś narusza wizerunek i dobra osobiste polskich przedsiębiorców cyrkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba jednak zastrzec, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w niniejszej sprawie wnioskodawcy nie wykazali, jakie konkretnie szkody mogą ponieść na skutek wykonywania zaskarżonego zarządzenia przez jednostki podporządkowane Prezydentowi Miasta W.. Co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano. Ponadto strona skarżąca wykazała, że wykonywanie zaskarżonego zarządzenia może wywołać nieodwracalny skutek. W tym zakresie również treść skargi nie wskazuje na takie okoliczności. Autorka skargi skupiła się na tym, że w różnych gminach wprowadzane są podobne zarządzenia, jednak ta okoliczność wykracza poza granice niniejszej sprawy. Również powołanie się na opinię publiczności czy działania innych samorządów względem przedsiębiorców cyrkowych nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Ewentualna niechęć części publiczności do branży cyrkowej nie jest bowiem szkodą, którą wywołało zaskarżone zarządzenie czy też trudnym do odwrócenia skutkiem jego wydania (w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.). Trudno przy tym wskazać realny związek przyczynowo-skutkowy łączący wykonywanie zaskarżonego zarządzenia jako przyczynę negatywnej opinii publiczności w stosunku przedsiębiorców cyrkowych. Stosunek publiczności do działalności cyrkowej nie jest z pewnością nieodwracalnym skutkiem, jaki może wywołać wykonywanie zaskarżonego w niniejszej sprawie zarządzenia. Dodatkowo trzeba powiedzieć, że zaskarżone zarządzenie jest skierowane do aparatu pomocniczego Prezydenta Miasta W. i dotyczy zakazu działalności cyrkowej na nieruchomościach należących do ww. gminy lub przez nią zarządzanych, a więc nie jest adresowane bezpośrednio do skarżących w tym sensie, że nie zakazuje skarżącym działalności na terenie gminy. W tych okolicznościach nie można powiedzieć, że wnioskodawcy wykazali, że wykonywanie zaskarżonego zarządzenia wywoła trudne do odwrócenia skutki. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przy czym odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność zarządzenia z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.