II SA/Wr 395/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Anna Biłous, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2009r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej P.-Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja ni podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Starosta K., na podstawie art. 37 pkt 2, art. 41 ust. 1, art. 122 ust. 1 pkt 1, art. 123 ust. 2, art. 127 ust. 1 i 3, art. 128 ust. 1, art. 131 oraz art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.), art. 147 ust. 1 i 6, art. 181 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 137, poz. 984) i art. 104 kpa, wydał Zespołowi Uzdrowisk K. S.A., ul. Z. [...],[...] P. Z., pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania oczyszczonych na zakładowej oczyszczalni ścieków przemysłowych biologicznie rozkładalnych powstających na Rozlewni Wód Mineralnych przy ul Z. [...] w P. Z. (dz. nr[..], AM-[...], obręb N. Z.) projektowanym wylotem Ø200 w km 13+960 rzeki B. D., w ilości: Qmax h = 35,0 m³/h, Q śr d = 470,0 m³/d. Organ I instancji wskazał, iż temperatura odprowadzanych do rzeki ścieków nie może być wyższa niż 35˚C, pH 6,5 – 9, a ich skład nie może przekroczyć najwyższych dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń określonych w załączniku nr 3 tabela II rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, dla ścieków przemysłowych biologicznie rozkładalnych z uwzględnieniem sektora Ip. 3 wymienionego w załączniku nr 4 do rozporządzenia. Starosta K. zaznaczył, że pozwolenie wodnoprawne w zakresie określonym w tej decyzji wydaje się na czas określony, to jest do dnia [...]r., z zastrzeżeniem następujących obowiązków: 1. Dokonywania pomiaru ilości odprowadzanych z oczyszczalni ścieków do rzeki w regularnych odstępach czasu z częstotliwością nie mniejszą niż raz na dwa miesiące urządzeniem pomiarowym zlokalizowanym za osadnikami wtórnymi oczyszczalni zakładowej. 2. Wykonywania analiz fizykochemicznych odprowadzanych ścieków w regularnych odstępach czasu z częstotliwością nie mniejszą niż raz na dwa miesiące z pobranych prób na wylocie rzeki B. D. Przy badaniu składu ścieków należy stosować metodykę zgodną z obowiązującymi przepisami. 3. Ewidencjonowania przez okres 5 lat wyników badań fizykochemicznych i ilościowych ścieków z zakładowej oczyszczalni odprowadzanych do rzeki. 4. Utrzymywania w dobrym stanie technicznym i prawidłowej eksploatacji urządzeń wchodzących w skład zakładowej oczyszczalni ścieków oraz kanalizacji technologicznej zakładu, a także urządzenia pomiarowego. 5. Utrzymywania wylotu wraz z okładziną kamienną w jego obrębie oraz lewego brzegu rzeki na długości 2,5 m w obie strony wylotu licząc od jego osi. 6. W przypadku wystąpienia awarii urządzeń oczyszczających należy podjąć działania w celu jak najszybszego usunięcia awarii oraz uniemożliwiające odprowadzenie bez oczyszczenia zawartości myjki mechanicznej w trakcie trwania awarii. 7. W przypadku awarii urządzenia pomiarowego, ilość odprowadzanych ścieków należy odczytywać za pomocą łaty w korycie pomiarowym lub z cyklu pracy pomp umieszczonych w przepompowni. 8. Regulowania spraw odszkodowawczych osobom trzecim wynikających na skutek realizacji tej decyzji. Organ I instancji zastrzegł, że w przypadku niedotrzymania warunków określonych w niniejszej decyzji pozwolenie wodnoprawne może zostać cofnięte lub ograniczone – bez odszkodowania. Starosta zaznaczył przy tym, iż pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. W uzasadnieniu swojej decyzji Starosta K. przedstawił przebieg postępowania administracyjnego. Stwierdzając, że wymagania dotyczące jakości odprowadzanych ścieków, zakresu i sposobu ich badania, częstotliwości i ewidencjonowania wyników badań określono na podstawie przepisów prawnych powołanych na wstępie decyzji, organ I instancji wywiódł, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania oraz po przeanalizowaniu wniesionych uwag i zastrzeżeń od stron obecnych na rozprawie administracyjnej stwierdzono, że nie ma przeszkód do wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód we wnioskowanym zakresie. W odwołaniu wniesionym od tej decyzji Gmina Miejska P. Z. zarzuciła, że w wyżej wymienionej decyzji nie ustosunkowano się do zastrzeżeń podnoszonych przez Burmistrza Miasta P. Z. Strona podała, że: 1) według informacji uzyskanych z Urzędu Marszałkowskiego znacznie większa ilość ścieków jest odprowadzana przez Zespół Uzdrowisk K. S.A. w P. Z. do rzeki niż wykazana w operacie wodnoprawnym; 2) w operacie wodnoprawnym znajduje się zapis, że Gmina P. Z. jest zarządcą drogi ul. K., przez którą będzie przechodził projektowany odcinek kanalizacji, podczas gdy Gmina P. Z. jest jej właścicielem; 3) zaskarżona decyzja organu I instancji została podjęta przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej budowy odcinka kanalizacji technologicznej pomiędzy zakładową oczyszczalnią ścieków przemysłowych na terenie rozlewni wód a rzeką B. D.; 4) kwestionowana decyzja jest dowodem na niejednakowe traktowanie stron i narzucenie bardziej restrykcyjnych warunków dla jednej ze stron, gdyż w decyzji tej dopuszczalne parametry zanieczyszczeń są wyższe niż w decyzji z 1999 r. wydanej dla miejskiej oczyszczalni ścieków w P. Z. na wprowadzanie ścieków do rzeki, a także niejednakowo jest wyznaczona w decyzjach częstotliwość wykonywania pomiarów ilości i jakości odprowadzanych ścieków, co wynika z porównania tych decyzji; 5) od [...]r. Zespół Uzdrowisk K. S.A. odprowadza ścieki przemysłowe do miejskiego kanału deszczowego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego; 6) Zespół Uzdrowisk Kłodzkich S.A. używa różnego nazewnictwa w celu wykorzystania "niuansów prawnych", bowiem: a) w operacie wodnoprawnym jest mowa o odprowadzaniu "ścieków przemysłowych biologicznie rozkładalnych", b) we wniosku do Urzędu Miejskiego w P. Z. o wyrażenie zgody na przejście kanalizacją przez ul. K. użyty jest termin "budowa kanalizacji sanitarnej", a w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "budowa odcinka kanalizacji technologicznej"; 7) w latach poprzednich w związku z wprowadzaniem do rzeki zwiększonej ilości zawiesiny ogólnej w ściekach występowały przypadki uduszenia ryb na tym odcinku B. D., o czym wspominał pracownik PZW w W. Wskazując na powyższe Gmina Miejska P. Z. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i wskazanie rozwiązania polegającego na skierowaniu przedmiotowych ścieków na miejską oczyszczalnię komunalną w P. Z. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Wojewoda, przywołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja na szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania oczyszczonych ścieków przemysłowych, powstających w Rozlewni Wód Mineralnych przy ul. Z. [...] w P.Z., projektowanym wylotem do rzeki B. D., została wydana przez Starostę K. zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi. Przy jej wydaniu została zachowana obowiązująca procedura, "na co są dowody w aktach sprawy", a załączone wyniki badań stężeń zanieczyszczeń w oczyszczonych ściekach świadczą, że ścieki te spełniają wymogi w zakresie wprowadzania ścieków do wód powierzchniowych, ustanowione obowiązującymi aktualnie przepisami prawnymi. W ocenie organu II instancji, zarzuty odwołującego się wobec tej decyzji są całkowicie bezpodstawne. Odnosząc się do zarzutu wyszczególnionego w pkt 1, że podana w operacie ilość odprowadzanych ścieków jest dużo niższa niż w załączonym do odwołania raporcie Urzędu Marszałkowskiego, Wojewoda stwierdził, iż raport ten zawiera sumaryczne i oddzielne dane o różnych rodzajach ścieków pochodzących z pięciu różnych obiektów należących do Zespołu Uzdrowisk K. S.A. w P. Z., natomiast operat wodnoprawny i wydana na jego podstawie zaskarżona decyzja dotyczą tylko jednego rodzaju ścieków, pochodzących z jednego obiektu – Rozlewni Wód Mineralnych przy ul. Z. Organ odwoławczy podał, iż ustalił na podstawie materiałów uzyskanych z Urzędu Marszałkowskiego, że w latach 2005-2007 ilość ścieków pochodzących z przedmiotowego obiektu nigdy nie była większa niż określona w decyzji organu I instancji. Zdaniem Wojewody sformułowanie zarzutu, że dopuszczalne parametry zanieczyszczeń oraz częstotliwość prowadzenia pomiarów ścieków w kwestionowanej decyzji są inne niż w decyzji wydanej w [...] r. dla miejskiej oczyszczalni komunalnej w P. Z., "świadczą o nieznajomości obowiązujących w tym zakresie przepisów prawnych przez odwołującego się". W opinii organu II instancji, niesłuszny jest zarzut o stosowaniu różnego nazewnictwa tych samych ścieków. Ścieki przemysłowe biologicznie rozkładalne są bowiem w tej rozlewni ściekami technologicznymi. Wojewoda stwierdził, iż nie można było wziąć pod uwagę kolejnego zarzutu, że "jakiś pracownik PZW wspominał o duszeniu się ryb w rzecze w bliżej nieokreślonym czasie. Dowodem w sprawie na to, że Polski Związek Wędkarski nie ma nic przeciwko miejscu i sposobowi wprowadzania przedmiotowych ścieków do rzeki jest zapis stanowiska przedstawiciela PZW w protokóle rozprawy /pkt 3/ przeprowadzonej w dniu [...]r., tj. przed wydaniem zaskarżonej decyzji". Organ odwoławczy podał, iż do zarzutów wyszczególnionych w pkt 2, 3, 5 i 6 lit. b) nie wyraża stanowiska, ponieważ nie dotyczą one przedmiotu kwestionowanej decyzji. Wskazując na powyższe Wojewoda wywiódł, że "wniosek odwołującego się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i proponowanie skierowania na komunalną oczyszczalnię, ścieków już oczyszczonych całkowicie i spełniających warunki do wprowadzenia ich do wód powierzchniowych, jest nie do przyjęcia". Dlatego orzeczono jak w sentencji. Na powyższą decyzję Gmina Miejska P. Z. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz o "nakazanie rozwiązania polegającego na skierowaniu ścieków Rozlewni Wód Mineralnych na zmodernizowaną miejską oczyszczalnię ścieków". Zarzuciła, iż w decyzji Starosty K. nie ustosunkowano się do wniesionych zastrzeżeń przez Burmistrza Miasta P. Z. Podtrzymując zarzuty i wnioski zawarte w odwołaniu złożonym od decyzji organu I instancji skarżąca Gmina wywodziła, iż wprowadzane ścieki z Rozlewni Wód Mineralnych Zespołu Uzdrowisk K. S.A. w P Z. do rzeki B. D. o znacznie większych parametrach ścieków w odniesieniu do miejskiej oczyszczalni ścieków oraz nie monitorowana na bieżąco ilość i jakość ścieków może w znaczny sposób pogorszyć stan środowiska wodnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 15 kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Jak podkreślano w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania, sprawa administracyjna rozstrzygnięta po raz pierwszy jest otwarta do ponownego orzekania, jeżeli zostanie wniesiony zwykły środek prawny (J. Borkowski, glosa do wyroku SN z dnia 17 kwietnia 1997 r., III RN 12/97, OSP 1998, z. 5, poz. 99). Powstaje stąd obowiązek traktowania postępowania przed organem II instancji jako powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Rozstrzygnięcie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Nie spełnia powyższego wymogu jedynie kontrola zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 592; por. także wyr. NSA z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, nr 1, poz. 35; wyr. NSA z dnia 19 lipca 2001 r., V SA 3872/00, niepubl.). Dla uznania zatem, iż zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarczy samo stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Poprzestanie na takim ustaleniu oznaczałoby formalne rozumienie zasady zawartej w art. 15 kpa (por. wyr. NSA z dnia 20 maja 1998 r., IV SA 2058/97, niepubl.). Toteż właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyr. NSA z dnia 29 kwietnia 1999 r., I SA/Łd 112/98, niepubl.; wyr. NSA z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95). Chodzi zatem o to, by "przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (uzasadnienie uch. SN z dnia 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 82). Po wstępnej kontroli wymogów formalnych zwykłego środka prawnego, organ II instancji powinien przystąpić do ponownego rozpatrzenia sprawy tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu I instancji. Od strony teoretycznej można by przyjąć, że pierwsze rozstrzygnięcie przestaje obowiązywać z chwilą, gdy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, która musi i tak zakończyć się nowym rozstrzygnięciem (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., s. 147). Zadaniem organu II instancji jest rozważenie, jak należy daną sprawę rozstrzygnąć zgodnie z zasadą praworządności i zasadą prawdy obiektywnej, a nie tylko, czy utrzymać lub zmienić rozstrzygnięcie organu I instancji (wyr. NSA z dnia 7 lutego 1996 r., SA/Sz 2214/95, niepubl.). Odnosząc się do formułowanej w orzecznictwie sądowym reguły, że organ "rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu" swojego rozstrzygnięcia (wyr. NSA z dnia 14 sierpnia 1987 r., IV SA 385/87, cyt. za Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem NSA..., s. 280; wyr. NSA z dnia 1 marca 1995 r., SA/Wr 1890/94, niepubl.), podkreślano w piśmiennictwie, iż przeprowadzenie analizy żądań wnoszącego środek prawny i uzewnętrznienie jej wyników w uzasadnieniu rozstrzygnięcia to tylko jeden, czasami niewielki fragment rozpoznania całości (całokształtu) sprawy. Pozostałe elementy, organ - jako dysponent postępowania - ma obowiązek rozpoznać i rozpatrzyć we własnym zakresie, niezależnie od granic żądań legitymowanych podmiotów. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy ma obowiązek odnieść się nawet do tych twierdzeń strony, które omówiono już raz w rozstrzygnięciu organu I instancji (por. wyr. WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2005 r., III SA/Wa 2576/05, niepubl.; Łaszczyca Grzegorz, Komentarz do art.15 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II). W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy nie rozpatrzył powtórnie sprawy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania oczyszczonych na zakładowej oczyszczalni ścieków przemysłowych biologicznie rozkładalnych powstających na Rozlewni Wód Mineralnych przy ul Z. [...] w P. Z., a jedynie poddał kontroli prawidłowość decyzji organu I instancji oraz zasadność zarzutów podnoszonych w odwołaniu wniesionym przez Gminę Miejską P. Z. od decyzji Starosty K. Przeprowadzona przez organ II instancji ocena decyzji i zarzutów była w dodatku bardzo lakoniczna i pobieżna. Wojewoda stwierdził bowiem, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, przy jej wydaniu została zachowana obowiązująca procedura, "na co są dowody w aktach sprawy", a załączone wyniki badań stężeń zanieczyszczeń w oczyszczonych ściekach świadczą, że ścieki te spełniają wymogi w zakresie wprowadzania ścieków do wód powierzchniowych, ustanowione obowiązującymi aktualnie przepisami prawnymi. Poprzestając na powyższym stwierdzeniu, będącym jedynie lakoniczną oceną decyzji Starosty K. (nawet nie sprecyzowano, jakie konkretnie dowody są przywoływane w motywach decyzji drugoinstancyjnej), organ odwoławczy nie dokonał samodzielnie żadnych ustaleń faktycznych oraz prawnych i od razu przeszedł do oceny zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Wojewoda zatem orzekając jako organ odwoławczy nie uwzględnił tego, że działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. W ocenie organu II instancji, zarzuty podnoszone w odwołaniu wniesionym od tej decyzji są całkowicie bezpodstawne. Uzasadnienie tej oceny przedstawione zostało przez organ odwoławczy w sposób bardzo pobieżny i sprowadzało się w istocie do stwierdzenia, że strona odwołująca się nie ma racji, bez bliższego uzasadniania takiego stanowiska. I tak, na przykład, odnosząc się do zarzutu odwołania, że podana w operacie ilość odprowadzanych ścieków jest dużo niższa niż w załączonym do odwołania raporcie Urzędu Marszałkowskiego, Wojewoda stwierdził, iż raport ten zawiera sumaryczne i oddzielne dane o różnych rodzajach ścieków pochodzących z pięciu różnych obiektów należących do Zespołu Uzdrowisk K. S.A. w P. Z., natomiast operat wodnoprawny i wydana na jego podstawie zaskarżona decyzja dotyczą tylko jednego rodzaju ścieków, pochodzących z jednego obiektu – Rozlewni Wód Mineralnych przy ul. Z. Organ odwoławczy podał, iż ustalił na podstawie materiałów uzyskanych z Urzędu Marszałkowskiego, że w latach 2005-2007 ilość ścieków pochodzących z przedmiotowego obiektu nigdy nie była większa niż określona w decyzji organu I instancji. Takie uzasadnienie Wojewody jest zbyt ogólnikowe, aby można było jednoznacznie stwierdzić, czy przedstawiona przez ten organ argumentacja jest prawidłowa. Z treści samego uzasadnienia powinno wynikać – stosownie do art. 107 § 3 kpa – jakie konkretnie fakty i na podstawie jakich dowodów organ uznał za udowodnione. Tak więc ogólnikowe odesłanie w motywach zaskarżonej decyzji do bliżej nieokreślonych w tej decyzji "materiałów uzyskanych z Urzędu Marszałkowskiego", z których ma wynikać, że "w latach 2005-2007 ilość ścieków pochodzących z przedmiotowego obiektu nigdy nie była większa niż określona w decyzji organu I instancji", nie tylko nie jest wystarczające do przyjęcia, że w II instancji sprawa została prawidłowo rozpatrzona, ale także narusza unormowanie zawarte w art. 107 § 3 kpa. Ustosunkowując się do zawartego w odwołaniu zarzutu, że dopuszczalne parametry zanieczyszczeń oraz częstotliwość prowadzenia pomiarów ścieków w kwestionowanej decyzji są inne niż w decyzji wydanej w [...] r. dla miejskiej oczyszczalni komunalnej w P. Z., Wojewoda stwierdził, że sformułowanie tego zarzutu świadczy "o nieznajomości obowiązujących w tym zakresie przepisów prawnych przez odwołującego się". Nie wskazał jednak, jakie są to przepisy i jaka jest ich treść oraz dlaczego przyjęcie różnych parametrów w konkretnych realiach sprawy w jego ocenie było uzasadnione. Uznając za niesłuszny zarzut o stosowaniu różnego nazewnictwa tych samych ścieków, ponieważ ścieki przemysłowe biologicznie rozkładalne są w tej rozlewni ściekami technologicznymi, organ odwoławczy nie wykazał, na jakiej podstawie tak uważa. Wojewoda podając, iż do zarzutów wyszczególnionych w pkt 2, 3, 5 i 6 lit. b) odwołania nie wyraża stanowiska, ponieważ nie dotyczą one przedmiotu kwestionowanej decyzji, również nie uzasadnił swojego stanowiska. Nawet uznając, że w ocenie organu odwoławczego jest to oczywiste, poprzestanie na tak lakonicznym stwierdzeniu nie jest dopuszczalne. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż organ odwoławczy nie tylko nie rozpatrzył powtórnie przedmiotowej sprawy w jej całokształcie, do czego obligował go art. 15 kpa, ale również nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie uzasadnił należycie swojego rozstrzygnięcia, pomimo iż miał taki obowiązek stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Decyzja organu odwoławczego została zatem podjęta z naruszeniem przepisów art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nie można wykluczyć, że po prawidłowym powtórnym rozpatrzeniu sprawy przez organ II instancji i należytym rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia oraz argumentów podnoszonych przez Gminę Miejską P. Z., mogłoby zapaść rozstrzygnięcie inne niż podjęte przez organ I instancji. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.