II SA/Wr 396/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis /sprawozdawca/, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia WSA Anna Siedlecka, Protokolant Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2007r. sprawy ze skargi A.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii A. I. uchyla zaskarżoną decyzję II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. na rzecz skarżącego kwotę 200zł tytułem poniesionych kosztów postępowania przed sądem administracyjnym Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) powołującą w podstawie prawnej art. 158 § l kpa w związku z art. 156 § l kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek A.H. , L. H. i C.Z. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] r. wydanej przez Burmistrza Gminy i Miasta G.Ś. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą stacja bazowa cyfrowej telefonii A. na W. Zakładu Energetycznego J.G. położonej w miejscowości W. koło G. Ś. na działce nr [...](obecnie [...]) Korzystając z uprawnienia procesowego A. H. w ustawowo określonym terminie złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej opisaną decyzją. We wniosku tym zarzucił, że decyzja Burmistrza Gminy i Miasta G.Ś. została wydana bez podstawy prawnej, ponieważ nie ujawniono symbolu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...]. Natomiast w punkcie 2 dla jej potrzeb z jego zdaniem niewiadomych powodów, zmieniono sens ustaleń miejscowego planu, stwierdzając, że zakłada się modernizację i przebudowę sieci i urządzeń telekomunikacyjnych na terenie miasta oraz na terenie wsi W. . Zdaniem A.H. z treści planu nie wynika, aby na terenie wsi W. zakładano przebudowę sieci i urządzeń telekomunikacyjnych. Jego zdaniem plan przewiduje takie rozwiązanie ale dla miasta G. Ś. , dla W. zaś zakłada tylko modernizację i przebudowę sieci. A. H. dodał ponadto, że na podstawie wypisu i wyrysu sporządzonego przez pracownika Urzędu Gminy i Miasta w G. Ś. działka nr [...], położona w W., posiada symbol planu [...] oraz [...]. Jest to jego zdaniem przekłamanie, bowiem jak wynika z mapy działka nr [...]położona jest w strefie gdzie obowiązuje wyłącznie symbol planu [...], który w części szczegółowej ustaleń funkcjonalno-przestrzennych oznacza A) teren istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, B) dla nowo projektowanych ustala się linię zabudowy w odległości minimum 10 m. od krawędzi jezdni drogi 360. Natomiast teren o symbolu [...] - teren projektowanego przemysłu i przepompowni ścieków jest położony powyżej działki [...]rozgraniczony ponadto drogą nr 117/1. W związku z tym nadajnik powinien być zlokalizowany na terenie o symbolu planu [...], a nie na działce [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) działając na podstawie art. 127 § 3 kpa w związku z art. 138 § l pkt l kpa oraz art. 156 § l kpa, art. 157 § l kpa i art. 158 § l kpa, a także art. 46a ust. l pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku A.H. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję W uzasadnieniu organ wskazał, że kwestionowana decyzja Burmistrza Gminy i Miasta G.Ś. wydana została na podstawie przepisów obowiązującej wówczas ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "ustawą". W myśl art. 40 ust. I tej ustawy w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji administracyjnej na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast zgodnie z jej art. 46a ust. l pkt l, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do ustępu 2 art. 46a cytowanej ustawy, stwierdzenie nieważności takiej decyzji następuje na zasadach i w trybie określonym w kpa. Zgodnie z art. 157 § l kpa w związku z art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) do stwierdzenia nieważności decyzji burmistrza o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu właściwe jest samorządowe kolegium odwoławcze. Na podstawie art. 156 § l pkt 7 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Taką wadą decyzji jest jej sprzeczność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przywołanej decyzji, Burmistrz Gminy i Miasta G.Ś. powołując się na warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G. Ś. , uchwalonego przez Radę Miejską Gminy G.Ś. uchwałą nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 26.04.1993 r. Nr 14, poz. 92), wskazał, że, zgodnie z jego ustaleniami, zakłada się modernizację i przebudowę sieci i urządzeń telekomunikacyjnych na terenie miasta oraz na terenie wsi W. . Wskazał ponadto, że inwestycja obejmuje zamocowanie na istniejącej W. o wysokości około 39,70 m npt 4 szt. anten A., w tym: 3 anteny sektorowe typu XM 85-8-0 produkcji firmy B. pracujące w paśmie 870-960 MHz, wysokość zawieszenia 35,5 m npt, azymut 45, 135, 225, l antena radioliniowa typu YHP4-220 A produkcji firmy C., zakres częstotliwości 21,2-23,6 GHz, średnica 1,2 m wysokość zawieszenia 37,50 m npt, azymut 204 Podał ponadto, że planowana inwestycja ma za zadanie przetworzenie i przekazanie sygnałów z systemu telefonii komórkowej A. do sieci radioliniowej i przekazanie ich do dalszych ogniw łączności, oraz, że anteny połączone zostaną że sobą za pomocą kabli koncentrycznych z typowym modułem nadawczo-odbiorczym umieszczonym w kontenerze technologicznym na specjalnym podeście wieżowym zamontowanym wewnątrz konstrukcji W. na poziomie ok. 4 m npt. Decyzja ta nie została sprostowana ani z urzędu ani na wniosek (art. 113 kpa) nie została również zaskarżona w terminie i jako ostateczna weszła do obrotu prawnego (art. 16 Kpa w związku z art. 129 § 2 Kpa) w dniu 19 lipca 1999 r. Uchwałą z dnia [...] r. nr [...] Rada Miejska Gminy G.Ś. uchwaliła miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G. Ś. , ogłoszony następnie w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego. Sporną kwestią podnoszoną przez A.H. jest symbol obszaru na jakim zlokalizowana jest działka nr [...](a obecnie [...]). Analizując rysunek planu, stwierdzić należy, iż bezsprzeczne jest, że na rysunku planu, w miejscu działki nr [...]widnieje kolor czerwony, bez oznaczenia literowego. Z legendy do tejże mapy wynika, iż kolorem czerwonym oznaczone były tereny usług "U". Problemem jest jednak to, że z matrycy do rysunku: ustalenia funkcjonalno-przestrzenne do miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G.Ś. wynika, iż obszar ten (teren usług) nie był wyznaczony granicami, oraz, że działka nr [...], co podnosi A.H. , znajduje się raczej w części oznaczonej symbolem [...] MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Teren ten, a zarazem rozpatrywana działka sąsiaduje bezpośrednio z terenem o symbolu [...] określonym jako "teren projektowanego przemysłu i przepompowni ścieków". Oba tereny rozdziela linia rozgraniczająca określona w planie jako "orientacyjna". Zdaniem autorki planu, A.P.-M., linia zwana orientacyjną dawała prawo dokonania lokalnych korekt jej przebiegu i przypisania terenom położonym bezpośrednio przy tej linii jednej z funkcji, które linia rozdziela - tj. rozszerzenia terenów mieszkaniowych kosztem części terenów produkcyjno-usługowych lub odwrotnie. A. H. zarzucił niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego twierdząc, że kolor czerwony przesądza o funkcji terenu pod warunkiem, że funkcja terenu jest opisana literowo, a obszar z przyporządkowaną funkcją terenu jest rozgraniczony od innych terenów linią ciągłą. Gdyby symbol "U" był w ciągu [...]/U lub umiejscowiony był samodzielnie na działce nr [...], nie byłoby wówczas żadnych wątpliwości co do możliwości przesuwania rozgraniczających linii orientacyjnych, obecny stan oznacza jednak brak takich możliwości. Odnosząc się do tych zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze przypomniało, że stosownie do art. 156 § l kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej strona w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą 7) zawiera wadę powodującą j ej nieważność z mocy prawa. Wskazane powody stwierdzenia nieważności mają charakter materialny, nie zaś formalny, a zatem prowadząc postępowanie w trybie nieważnościowym organ nie może zajmować się wadliwością postępowania zmierzającego do wydania tej decyzji, lecz powinien zbadać czy dana decyzja jest dotknięta którąś z wad określonych w art. 156 § l pkt 1-7 kpa, gdyż w postępowaniu tym ocenie podlega sama decyzja. Tym bardziej organ nie może zajmować się wadliwością aktu (w tym przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) na podstawie którego decyzja została wydana. Reasumując, przedmiotem postępowania, wszczętego na wniosek A.H. , jest badanie czy decyzja Burmistrza Gminy i Miasta G.Ś. jest dotknięta którąś z wymienionych wad, a więc również czy jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie zaś czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zgodny z prawem, oraz czy został wykonany starannie, lub w odpowiedniej technice. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. pokreśliło także w uzasadnieniu swojej decyzji, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest dowodzenie na którym z obszarów oznaczonych symbolami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego leży rzeczona działka nr [...], lecz czy inwestycja na niej zlokalizowana jest zgodna z planem, co stanowi zasadniczą różnicę. Stosownie do punktu I.6.B podstawowych ustaleń planu gminy i miasta G.Ś. - zasady rozwoju terenów zainwestowanych - Gmina G.Ś. - odnośnie usług zapisano "... plan daje swobodę lokalizacji obiektów usługowych w stosunku do potrzeb. Tereny pod obiekty samodzielne można pozyskiwać z zasobów posiadających zgodę na wyłączenie z użytkowania rolnego lub zgłoszonych do objęcia wnioskiem rolnym, natomiast w formie wbudowanej usługi występować mogą na terenach przewidzianych do wyłączenia pod budownictwo mieszkaniowe i w istniejących obiektach mieszkalnych...", oraz, że "... ze względu na stagnację gospodarczą oraz niewielką ilość wniosków od inwestorów, w rysunku planu zastosowano zapisy, które w sposób elastyczny uwzględnia przyszłe, nieznane obecnie potrzeby mieszkańców. Rysunki określają tereny dopuszczone do zainwestowania o powierzchni znacznie przekraczającej potrzeby...".Bezsprzecznym jest, iż działka nr [...]zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym kolorem czerwonym, co odnosząc do legendy oznaczonej na rysunku planu wynika, że jest terenem usług. Na obszarze tym brak jest oznaczenia symbolem "U" co nie zmienia jednak faktu, że jest to teren usług. Analizując bowiem cały rysunek planu pod nazwą: G. Ś. , W. - ustalenia funkcjonalno-przestrzenne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. stwierdza, że można tam znaleźć obszary również oznaczone jedynie samym kolorem, bez symbolu, a jak wskazano wyżej, Kolegium nie może oceniać techniki w jakiej plan został wykonany. Stacja bazowa cyfrowej telefonii komórkowej pełni funkcje usługową, a więc jak najbardziej wypełnia założenia dla terenu oznaczonego jako "U"- usługi, a zatem przedmiotowa inwestycja została w tym zakresie zlokalizowana zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Istota problemu zasadza się jednak na tym, że brak linii rozgraniczających ten obszar ("U") od obszaru [...] (od strony wschodniej i zachodniej), co może sugerować, iż teren tych usług powinien dotyczyć istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co zdaniem A.H. wyklucza możliwość lokalizacji masztu telefonii komórkowej. Kolegium nie może jednak podzielić tej opinii. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się w swoich rozważaniach na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 1998 r., sygn. akt IV S.A. 1535/97 w którym stwierdza się, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie infrastruktury takiej jak: kanalizacja sanitarna, deszczowa, gazowa, telefoniczna dla osiedla mieszkaniowego nie jest sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego, w którym dla danego terenu przewidziano realizację zabudowy mieszkaniowej (opubl. Wspólnota 1998, nr 50, poz. 26). Zgodnie zaś z kolejnym przywołanym przez tenże organ wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. Akt II OSK 322/06 - brak jest racjonalnych podstaw by z ogólnego pojęcia "infrastruktura techniczna" wyłączyć telefonię komórkową-cyfrową. A zatem jeśliby przyjąć, że działka nr [...]jest zlokalizowana na terenie przeznaczonym pod teren [...] MN - istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, to i tak inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej nie jest sprzeczna z tymi ustaleniami i na tym obszarze może być zlokalizowana. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważa, iż na stronie 75 tekstu planu - ustalenia szczegółowe dla miejscowości W. , zapisano, iż ,,..w obrębie działek [...], [...] i [...] zaleca się lokalizację usług elementarnych dla mieszkańców osiedla. ..", co w świetle powyższego tym bardziej wskazuje, że inwestycja takowa może być na tym obszarze zlokalizowana. Nie można zatem zdaniem Kolegium zgodzić się że stwierdzeniem A.H. , że teren zabudowy mieszkaniowej wyklucza możliwość lokalizacji inwestycji tj. stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej. Jednocześnie, ponieważ od strony północnej obszar ten (teren usług oznaczony kolorem czerwonym) dzieli od obszaru W3P, Urp (teren projektowanego przemysłu i przepompowni ścieków) linia orientacyjna, która nie będąc linia obowiązującą może być przesuwana, należy uznać, iż teren działki nr [...]mógłby być również włączony w obszar [...], a ponieważ jest to teren na którym dopuszcza się lokalizowanie inwestycji związanych z przemysłem, również lokalizacja masztów telefonii komórkowej, mogłaby być zlokalizowana na tym obszarze. Reasumując uznać należy, że na działce nr [...](obecnie [...]) zlokalizowanej w miejscowości W. , gmina G. Ś. , oznaczonej na rysunku planu kolorem czerwonym, co oznacza teren usług, mogła być zlokalizowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej. Również, nawet jeśli, z powodu braku linii rozgraniczających ten teren od obszaru [...] (teren istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), działkę nr [...]należałoby włączyć do tego obszaru, to także, jak dowiedziono powyżej, nie powoduje to sprzeczności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podobnie, jeżeli by dokonać przesunięcia linii orientacyjnej, dzielącej ten obszar z terenem oznaczonym W3P, Urp, co spowoduje włączenie do niego działki nr [...], nie wyklucza to lokalizacji masztu telefonii komórkowej. Organ nie może się, odnosić do sposobu sporządzenia rysunku planu, do zastosowanych na nim oznaczeń, czy do braku oznaczenia "U" do terenu [...] MN, co zdaniem A.H. wskazuje na błąd autora lub ingerencję osób nieuprawnionych. Kolegium nie ocenia planu zagospodarowania przestrzennego lecz ocenia sporną decyzję pod względem jej zgodności z planem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając swoją decyzję wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy podniosło również , iż nieuprawnionym jest twierdzenie A.H. , że plan zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości W. przewiduje jedynie modernizację sieci telekomunikacyjnej na terenie wsi, gdyż wprawdzie założenie takie widnieje w części szczegółowej planu dotyczącej tej miejscowości, jednakże zwrócić uwagę należy, że w części: podstawowe ustalenia planu dotyczące gminy G.Ś. punkt [...] - zasady rozwoju sieci i urządzeń infrastruktury technicznej – telekomunikacja - zapisano, iż ,,..w planie zakłada się modernizację i przebudowę sieci i urządzeń telekomunikacyjnych...", pomimo zatem, iż w części szczegółowej planu napisano jedynie o modernizacji sieci telekomunikacyjnej, przebudowa nie jest wykluczona, skoro plan nie zawiera ku temu żadnych zastrzeżeń oraz także dlatego, że w ogólnych jego założeniach działania takie(przebudowę) się przewiduje. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. wadą nie jest również brak przywołania przez Burmistrza Gminy i Miasta G.Ś. w spornej decyzji symbolu terenu wynikającego z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na jakim położona jest działka nr [...], skoro organ wykazał i uzasadnił, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodna z założeniami tego planu. Z tych przyczyn Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się sprzeczności zaskarżonej decyzji z dnia 30 czerwca 1999 r. nr [...]wydanej przez Burmistrza Gminy i Miasta G.Ś. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą stacja bazowa cyfrowej telefonii A. na W. zakładu Energetycznego J.G. położonej w miejscowości W. koło G. Ś. na działce nr [...](obecnie [...]) z planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym zadaniem Kolegium nie wystąpiła wada określona w art. 46a ust. l pkt l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza decyzji nie pozwoliła na ustalenie, aby także z innych przyczyn wystąpiły podstawy do stwierdzenia jej nieważności. Na decyzję Kolegium opisaną powyżej, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł A. H. kwestionując w niej ustalenia przyjęte przez organ orzekający. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 46a ust. l pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja Burmistrza Gminy i Miasta G.Ś. nr [...]z 30 czerwca 1999 r. jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem, iż jest dotknięta wadą nieważności. Skarżonej decyzji zarzucił również naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 kpa, 8 kpa, 77 kpa, 107 § 3 kpa. Składając te zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. . Wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż w aktach sprawy nie było wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki [...], w dniu 14 listopada 2006 r. wypis taki, na pisemny wniosek, otrzymał. Jego zdaniem z dokumentu tego jednoznacznie wynika, że działka nr [...] jest położona w orientacyjnych liniach rozgraniczających terenu o symbolach [...] i [...]. Potwierdzeniem tego jest fakt, nie otrzymania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. , pomimo żądania, rzeczonego wypisu. Zdaniem strony Kolegium nie odniosło się do sprzeczności pomiędzy wypisem z 14 listopada 2006 r., a kolorowym rysunkiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według skarżącego ów wypis jest jedynym wiarygodnym i autentycznym dokumentem opatrzonym pieczątką nagłówkową Burmistrza Gminy i Miasta G. Ś. , który poświB.za, że działka nr [...]jest oznaczona symbolami [...] i [...]. Podobnie zdaniem skarżącego wypowiedziała się autorka planu, która stwierdziła, że działka nr [...]położona była w obrębie terenu oznaczonego symbolem [...]. A. H. zarzucił również, że jego zdaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. na poparcie swojej decyzji wybiórczo dobiera określone treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według niego, prawo stanowi, że teren usług powinien być rozgraniczony linią ciągłą oraz oznaczony literowo. Wyjaśnił, że przynajmniej trzykrotnie przeglądał wersję kolorową planu i nie stwierdził, aby na części działki nr [...] położony był kolor czerwony. Według niego, również opinia autorki planu jest tendencyjna. Wyjaśnił również, że organ uzasadniając swoją decyzję wszystkie przedstawione przez niego dowody w pismach kierowanych do Kolegium odrzuciło jako nieistotne dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Zarzucił że Kolegium w żaden sposób nie odniosło się do opinii biegłego mgr inż. M.K. w sprawie szkodliwości promieniowania elektromagnetycznego ludzi, zaś w świetle art. 7 Kpa organ miał obowiązek podjęcia niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. A. H. zarzucił również wypaczenie sensu jego słów zawartych we fragmencie pisma skierowanego do Kolegium, twierdząc, że nie użył oraz nie napisał takich słów, że gdyby symbol "U był w ciągu [...]/U lub umiejscowiony był samodzielnie na działce nr [...], nie byłoby wówczas żadnych wątpliwości co do możliwości przesuwania rozgraniczających linii orientacyjnych, obecny stan jednak oznacza brak takich możliwości. Odnośnie do ustaleń Kolegium dotyczących możliwości lokalizacji w obrębie "usług" inwestycji typu: stacja bazowa telefonii komórkowej, wyjaśnił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. nie zauważyło, że stacja takowa to nie kiosk warzywny lecz przedsięwzięcie szczególnego charakteru z uwagi na obowiązkowe sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, ponieważ jest inwestycją mogącą stan środowiska pogorszyć. W dalszej części swojej skargi podniósł zarzuty do Raportu o oddziaływaniu na środowisko stacji bazowej, polegające na stwierdzeniu, iż w otoczeniu W. antenowej nie przewiduje się żadnej zabudowy mieszkaniowej, które to stwierdzenie jest jakoby niezgodne ze stanem faktycznym oraz tyczące się stwierdzeń zawartych w tym raporcie a dotyczących ponadnormatywnego promieniowania wytwarzanego przez przedmiotową stację bazową telefonii komórkowej. Jego zdaniem, wydając decyzję nr [...]Burmistrz Gminy i Miasta G.Ś. w ogóle nie odniósł się do kwestii promieniowania, nie ocenił merytorycznie treści raportu oraz jego zgodności z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. oraz zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, jego zdaniem, Kolegium stwierdziło, iż na stronie 75 teksu planu zapisano, iż "...w obrębie działek [...], [...], [...] zaleca się lokalizację usług elementarnych dla mieszkańców osiedla...", jednak nie sprecyzowało jakiego są to typu usługi, a według niego chodzi prawdopodobnie o wodę, ścieki i energię. Skarżący podał również, że jego zdaniem jeśli plan nie określa w jakim zakresie można linie orientacyjne przesuwać, to znaczy, że jest to niedopuszczalne. W zakresie odległości minimum 10 m od krawędzi drogi nr 360 dla nowoprojektowanych obiektów, A. H. podał, iż w sprawie tej wyraził własne stanowisko wynikające z ustawy Prawo Budowlane, zaś według niego, Kolegium tych kwestii nie wyjaśniło. Zarzucił również, że twierdzenie, zawarte w uzasadnieniu decyzji Kolegium, iż nieuprawnione jest jego twierdzenie, iż dla miejscowości W. przewiduje się jedynie modernizację sieci telekomunikacyjnej, jest przewrotne i nie mające żadnego odniesienia do określonych zapisów w miejscowym planie. W ocenie strony cześć podstawowa planu zawiera ogólne wskazania do realizacji na całym obszarze obowiązywania planu, natomiast w części szczegółowej plan precyzyjnie określa co w danej jednostce strukturalnej jest możliwe do realizacji. Podsumowując podał, że podnoszone przez niego w toku postępowania argumenty zostały w całości pominięte oraz, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. nie odniosło się do jego zarzutów merytorycznie. Według niego jest to zaniedbanie organu stanowiące istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające niewątpliwy wpływ na wynik sprawy. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 Kpa nakłada na organy administracji publicznej bardzo konkretne obowiązki, aby każdą sprawę wyjaśnić i załatwić zgodnie ze stanem faktycznym. Według niego zaś rozpatrując materiał dowodowy organ nie może pominąć żadnego dowodu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o oddalenie skargi z uwagi na bezzasadność wywiedzionych w niej zarzutów oraz w obszerny sposób powtórzyło argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się ponadto do zarzutów skargi wskazało, że przedmiotem postępowania nie było dowodzenie na którym z obszarów oznaczonych symbolami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego leży rzeczona działka nr [...]lecz czy inwestycja na niej zlokalizowana jest zgodna z planem, co stanowi zasadniczą różnicę. Wydając więc skarżoną decyzję S K O badało zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, za dowód w sprawie przyjmując zarówno tekst planu jak i rysunek. Stosownie bowiem do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 1986 r. II SA 2037/85 podstawą kontroli zgodności decyzji organu administracji państwowej dotyczących wykorzystania terenu pod budownictwo z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą być wyłącznie ustalenia określające zagospodarowanie przestrzenne danego obszaru wyrażane zarówno w formie rysunku, jak i tekstu, tworzących łącznie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nieuprawnionym jest zatem zdaniem organu twierdzenie A.H. , iż podstawą powinien być znajdujący się w aktach sprawy wypis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako jedyny właściwy dokument, bowiem dowodem w tej sprawie jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W dalszej części odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławcze w J. G. podniosło także, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ właściwy nie może też oceniać wpływu promieniowania elektromagnetycznego na zdrowie i życie ludzi, gdyż kwestie dotyczące samego postępowania oraz fakt niezgodności z prawem i sprzeczności ze stanem wiedzy w zakresie oddziaływania pól elektromagnetycznych raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, dołączonego do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, wyczerpuje kolejno art. 145 § l pkt.4, 1, 6 Kpa wskazujący to jako przyczynę wznowienia postępowania. Nieprawdą jest również, iż organ nie dokonał oceny całości zebranego materiału dowodowego w sprawie bądź, że pominął przedstawione przez A.H. w tej sprawie materiały. Zdaniem Kolegium dokonana została obiektywna ocena zebranych dowodów zgodnie z treścią art. 80 kpa, zaś odmienność ich oceny od zdania strony nie oznacza automatycznie, że ocena ta nie została dokonana lub dokonana została niewłaściwie. Zgodnie bowiem z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1998 r., II S.A. 370/97 "... Zgodnie z art. 80 kpa organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Wskazany przepis wyraża zarówno zasadę prawdy obiektywnej jak też zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświB.zenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności...", i tak też jak wskazuje w odpowiedzi na skargę w tej sprawie postępowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. . Ocena bowiem czy dana okoliczność została udowodniona nie oznacza, iż dowody mają moc wiążącą dla oceniającego lecz, że właśnie mając na względzie swoją wiedzę i doświB.zenie organ ocenia przedstawiony dowód dając mu wiarę lub nie. W treści skarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. w pełni uzasadniło swoje stanowisko i w ocenie tego samego organu ponownie rozpoznającego sprawę jest ono zgodne z normami prawa. Odnośnie zaś sformułowanego w skardze zarzutu przeinaczenia słów A.H. w przesłanym przez niego piśmie z dnia 28 marca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wyjaśniło, że organ tak zrozumiał intencje autora. Niemniej jednak podnieść należy, że sprawa ta nie miała wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygniecie. W zakresie zaś kolejnego zarzutu niedotrzymania, zdaniem A.H. , przy lokalizacji spornej inwestycji odległości min. 10 m od krawędzi drogi nr 360 dla nowoprojektowanych obiektów, Kolegium wskazało, iż sporna decyzja Burmistrza Gminy i Miasta G.Ś. jednoznacznie wskazała, iż rzeczona inwestycja polegała będzie na zamocowaniu anten na istniejącej już W., zaś ustalenia tej części planu (str. 74) dotyczyły nowoprojektowanych obiektów, co w tej sprawie nie miało miejsca, gdyż anteny miały zostać, i w konsekwencji zostały, zamontowane na obiekcie już istniejącym. Z tych przyczyn Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się sprzeczności zaskarżonej decyzji z dnia 30 czerwca 1999 r. nr [...]wydanej przez Burmistrza Gminy i Miasta G.Ś. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą stacja bazowa cyfrowej telefonii A. na W. zakładu Energetycznego J.G. położonej w miejscowości W. koło Gryf owa Śląskiego na działce nr [...](obecnie [...]) z planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie wystąpiła wada określona w art. 46a ust. l pkt l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza decyzji nie pozwoliła na ustalenie, aby także z innych przyczyn wystąpiły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Skarga zasługuje na uwzględnienie Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Z treści przepisu art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszelkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie choćby dany zarzut nie został podniesiony w skardze. W świetle tak zakreślonych granic kognicji sądu administracyjnego, orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy narusza przepis prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Taka zaś wadliwość wskazanej decyzji powoduje konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie i to niezależnie od zarzutów i twierdzeń formułowanych w skardze i jej uzasadnieniu. Zważyć przede wszystkim należy, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławczego w J. G. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r. (Nr [...]) podjętą na podstawie art. 158 § l kpa w związku z art. 156 § l kpa uznając tym samym zasadność odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]z dnia [...] r. Burmistrza Gminy i Miasta G.Ś. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą stacja bazowa cyfrowej telefonii A. na W. Zakładu Energetycznego J.G. położonej w miejscowości W. koło G. Ś. na działce nr [...](obecnie [...]). Opisana czynność orzecznicza i czynność ją poprzedzająca podjęte zostały z uwzględnieniem przepisów, które regulują jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikowania orzeczeń administracyjnych tj. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Tryb ten umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia administracyjnego obarczonego kwalifikowaną wadą o charakterze materialnoprawnym, a jego skuteczność uzależniona jest od wykazania zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w zamkniętym katalogu, stanowiącym treść art. 156 § 1 pkt 1 – 7 kpa. Ustalenie tej okoliczności – typowanej przez podmiot, który inicjuje czynności procesowe – następuje w toku postępowania, którego przeprowadzenie podlega regułom postępowania zwykłego (z kilkoma ustawowo określonymi wyjątkami) . Należy jednak zwrócić uwagę, że mimo wspólnych zasad przyjętych dla trybu orzekającego (zwyczajnego) i nadzwyczajnego trybu weryfikacyjnego natura i cel postępowania prowadzonego w warunkach art. 156 kpa są inne niż zwyczajnego postępowania instancyjnego. O ile powinnością organów właściwych do orzekania w sprawie administracyjnej w postępowaniu zwyczajnym jest jej rozstrzygnięcie co do istoty poprzez włB.ze oświB.zenie organu o prawach lub obowiązkach określonego podmiotu, to w nadzwyczajnym postępowaniu weryfikacyjnym dotyczącym stwierdzenia nieważności, obowiązek rozstrzygnięcia sprawy należy postrzegać wyłącznie poprzez granice wyznaczone unormowaniem zawartym w art. 156 § 1 kpa, którym ustawodawca – w sposób pośredni – pozbawia organ możliwości rozpatrywania sprawy co do jej istoty (np. wyrok NSA z dnia 24 listopada 1999r., sygn. akt IV SA 686/96, Lex nr 48657; wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2000r.; sygn. akt II SA/Gd 542/99, Lex nr 46454). Zgodnie z poglądami wyrażonymi w literaturze prawniczej i wypracowanym w tym zakresie stanowiskiem judykatury, prezentowanym w bogatym orzecznictwie, organ dysponujący kompetencją do orzekania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności indywidualnego aktu administracyjnego ma uprawnienia kasacyjne, a prowadzone przez ten organ postępowanie rozpoznawcze ma za cel wyłącznie ustalenie istnienia lub nieistnienia przesłanek z art. 156 § 1 i § 2 kpa (por. B. Adamiak: Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001, Nr 8; wyrok NSA z 6 września 1999r., sygn. akt IV SA 787/98, Lex nr 47874; wyrok NSA z 25 sierpnia 2000r., sygn. akt I SA 1110/99, Lex nr 75520). W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. naruszyło kolejno art. 8 kpa, art. 24 § 1 pkt.5 kpa, art. 27 § 1 kpa i art. 127 § 3 kpa poprzez wzięcie udziału w wydawaniu zaskarżonej decyzji, na skutek złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – tego samego członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który orzekał uprzednio w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie bowiem art. 24 § 1 pkt 5 kpa i art. 27 § 1 kpa członek organu kolegialnego administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Istotne zaś z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy zagadnienie wyłączenia pracownika organu administracji publicznej lub członka organu kolegialnego, orzekającego w postępowaniu z wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 K.p.a., stało się przedmiotem licznych wypowiedzi w orzecznictwie i doktrynie (między innymi wyroki NSA z dnia 11 września 2002 r. sygn. akt V SA 2535/01, z dnia 15 stycznia 2003 r. sygn. akt V SA 1313/02, z dnia 28 lutego 2003 r. sygn. akt V SA 2701/03 i z dnia 11 grudnia 2003 r. sygn. akt SA/Bd 2288/03 oraz M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 222). W najnowszej uchwale z dnia 22 lutego 2007 r., II GPS 2/06 ONSA i WSA 2007/3/61, której argumentację skład orzekający Sądu podziela w całości, w sposób jednoznaczny przesądzono, iż wymienione przepisy art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 Kpa mają zastosowanie również do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 tego Kodeksu. Wniosek bowiem o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 K.p.a. stanowi zwykły środek zaskarżenia, różniący się od odwołania jedynie brakiem cechy dewolutywności. Ponadto wymienione przepisy odgrywają istotną rolę i mają na celu zapewnienie stronom obiektywizmu i bezstronności przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ odwoławczy, na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2005 r. sygn. akt P 8/03 (OTK-A 2005, nr 3, poz. 20). Takie gwarancje są obecnie zapewnione na poziomie ustawowym a więc w najwyższym, możliwym do osiągnięcia stopniu także i stronie postępowania prowadzonego przez ten sam organ, z uwagi na zawarte w art. 127 § 3 kpa odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołania. Tymczasem jak wynika to z akt administracyjnych rozpoznawanej w trybie nadzwyczajnym sprawy z wniosku A.H. , zarówno przy wydawaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. decyzji z dnia 13 listopada 2006 r.(Nr SKO 41/GP-820/2006) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]z dnia 30 czerwca 1999 r. Burmistrza Gminy i Miasta G.Ś. jak również i przy wydawaniu przez ten sam organ na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zaskarżonej decyzji z dnia 7 maja 2007 r. (Nr SKO/41/GP-1467/2006) brał udział ten sam członek Samorządowego Kolegium Odwoławczego – D.D.(vide k.68, k. 43v akt administracyjnych), co przy tak określonych warunkach prawnych i to niezależnie od ewentualnej trafności argumentacji przytoczonej przez organ w samym uzasadnieniu takiej decyzji, dyskwalifikuje czynności procesowe organu ponownie orzekającego o istnieniu podstaw do stwierdzenia nieważności. Rozpoznając sprawę ponownie organ uprawniony do orzekania rozważy uwagi Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku, dokona zgodnej z ustawowymi wymogami oceny okoliczności sprawy i stosownie do niej podejmie czynności orzecznicze. Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o kosztach wydane zostało na podstawie art. 200 tej ustawy.