II SA/Wr 396/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 26 maja 2021 r., nr SKO 4131/21/2021 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie w całości; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: skarżąca, spółka) zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu, (dalej: SKO, Kolegium) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Kolegium przekazując przedmiotową skargę załączyło do niej akta administracyjne, z których wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w związku z kontrolą interwencyjną przeprowadzoną w zakładzie spółki A. przy ul. [...] w Ś. skierował do Starosty Ś. wystąpienie z dnia 28 grudnia 2020 r., nr 33/2020. W załączeniu przedłożono sprawozdanie z pomiaru hałasu w środowisku. Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu strona skarżąca poinformowała o zleceniu sporządzenia analizy akustycznej, którą przedłożyła przy piśmie z dnia 3 marca 2021 r. Kolejne dokumenty spółka przedłożyła organowi łącznie z pismem z dnia 15 marca 2021 r. W dniu 18 marca 2021 r. Starosta Ś. wydał decyzję nr 01/2021, którą przyjmując w podstawie prawnej m.in. art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 oraz § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112) orzekł w ten sposób, że : I. zobowiązał A. Sp. z o.o. z/s B. odnośnie instalacji technologicznej produkcji włókien termoizolacyjnych i dźwiękochłonnych zlokalizowanej w zakładzie ul. [...], [...] Ś. do dotrzymania ustalonego dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu ww. zakładu w wysokości dla terenów mieszkaniowej wielorodzinnej zamieszkania zbiorowego dla pory nocnej w godzinach 22:00 – 6:00 LAeqN - 45 dB(A), II. nakazał, że natężenie hałasu emitowanego przez ww. obiekt, na terenie najbliższych obszarów chronionych nie może przekroczyć dopuszczalnego poziomu hałasu określonego w pkt. I decyzji; III. począwszy od 15 kwietnia 2021 r. zobowiązał A. Sp. z o.o. z/s B. do wykonywania raz na dwa lata pomiarów hałasu przenikającego do środowiska z terenu ww. zakładu, zgodnie z metodyką referencyjną wynikającą z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz, U. z 2014 r., poz. 1542) i przedkładania wyników pomiarów hałasu do Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Ś., w ciągu 30 dni od daty zakończenia pomiarów oraz ustalił punkty pomiarowe w których należy dokonywać pomiarów hałasu. W sentencji decyzji wskazano precyzyjnie punkty pomiarowe, w których należy dokonywać pomiarów. W terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia od wskazanej wyżej decyzji wniesiono odwołanie. W dniu 26 maja 2021 r. SKO w Wałbrzychu wydało postanowienie nr SKO4131/21/2021, którym przyjmując w podstawie prawnej art. 134 w związku z art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej – k.p.a., stwierdzono niedopuszczalność odwołania. Po wskazaniu na tok dotychczasowego postępowania, treść wydanej decyzji oraz motywy odwołania organ II instancji zauważył, iż odwołanie od decyzji Starosty Ś. podpisał Dyrektor Zakładu A. Sp. z o.o. w Ś. Zdaniem Kolegium zgodnie z art. 38 k.c. osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i opartym na niej statucie. Przepisy regulujące reprezentację spółki z o. o. zawiera ustawa z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1526, dalej - k.s.h.). Zgodnie z art. 201 § 1 i 2 k.s.h. zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Zarząd składa się z jednego albo większej liczby członków. Zgodnie z art. 205 k.s.h., jeżeli zarząd spółki, jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Jeżeli umowa nie zawiera zaś żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem (§ 1). Przepisy 205 § 1 nie wyłącza ustanowienia prokury jednoosobowej lub łącznej i nie ogranicza praw prokurentów wynikających z przepisów o prokurze (art. 205 § 3 k.s.h.). Instytucję prokury regulują przepisy Rozdziału III Działu VI k.c.. Stosownie do art. 109¹ § k.c. prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorstw, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Dalej organ odwoławczy podał, że zgodnie z aktualnymi danymi zawartymi w Krajowym Rejestrem Sądowym Rejestrem Przedsiębiorców A. Sp. z o.o. z /s w B. wpisana do KRS pod nr [...] posiada jednoosobowy zarząd. Spółka nie ma prokurentów. Zatem podpisujący pismo z dnia 22 kwietnia 2021 r. zakwalifikowane jako odwołanie Dyrektor Zakładu A. Sp. z o.o. w Ś. nie jest prokurentem spółki. Nadto Dyrektor Zakładu działającego w ramach osobowości prawnej spółki nie posiada umocowania do wniesienia odwołania od decyzji w imieniu osoby prawnej A. Sp. z o.o. z/s w B., bowiem takie kompetencje posiada zarząd spółki z o.o. lub ustanowiony przez zarząd prokurent lub pełnomocnik. Zatem Dyrektor Zakładu A. Sp. z o.o. w Ś. nie mógł skutecznie wnieść odwołania od decyzji Starosty Ś. Nie godząc się z zapadłym rozstrzygnięciem A. sp. z o.o. z siedzibą w B. zastępowana przez ustanowionego w sprawie radcę prawnego oprotestowała ją skargą wywiedzioną do sądu administracyjnego, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Względem zaskarżonego postanowienia podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), tj. : - art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewezwanie strony do uzupełnienia braku formalnego poprzez przedłożenie pełnomocnictwa wykazującego umocowanie wnoszącego odwołanie do działania w imieniu strony, który to brak następnie stał się podstawą do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania; - art. 134 k.p.a. w zw. z art. 33 k.p.a., poprzez uznanie, że odwołanie zostało wniesione przez osobę nie będącą pełnomocnikiem skarżącego, co doprowadziło ostatecznie do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania pomimo braku warunków do wydania takiego postanowienia; - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia niezałatwiającego merytorycznie sprawy, bez wskazania stronie w toku postępowania rzekomego braku umocowania (pełnomocnictwa), który następnie stał się podstawą wydania postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, naruszając przy tym zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Uzasadniając zarzuty i wnioski spółki skarżąca wyjaśniła, że podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Po otrzymaniu odwołania, przed dokonaniem merytorycznego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy obowiązany jest zbadać w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Organ odwoławczy jest zatem zobowiązany do rozpoznania odwołania, po uprzednim stwierdzeniu, że zostało ono wniesione w terminie oraz przez stronę postępowania administracyjnego lub przez działającego w imieniu strony właściwie umocowanego pełnomocnika. Dopiero spełnienie tych wymagań formalnych daje podstawę do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Brak właściwego pełnomocnictwa jest brakiem formalnym w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. i w trybie tego przepisu winien być on usunięty pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie natomiast do treści art. 33 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Wedle skarżącej, ponieważ uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w art. 32 i 33 k.p.a. nie są kompletne, przy wyjaśnianiu sytuacji, które nie zostały objęte regulacją tych przepisów, należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w k.c. Taką sytuacją jest potwierdzenie czynności wadliwego pełnomocnika. Kwestia ta nie jest uregulowana w przepisach k.p.a., natomiast według unormowań k.c. w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika ważność czynności zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę (art. 103 § 1 i art. 104 k.c.). Przepis art. 103 § 1 k.c. obejmuje swoją regulacją zarówno sytuację gdy pełnomocnik działający w imieniu danej osoby nie posiada pełnomocnictwa, jak również gdy pełnomocnik posiadający pełnomocnictwo o danej treści przekroczy jego zakres. W obydwu sytuacjach zachodzi możliwość potwierdzenia przez mocodawcę w ten sposób dokonanych czynności prawnych przez pełnomocnika. Zdaniem skarżącej spółki aby w postępowaniu administracyjnym mogło dojść do potwierdzenia przez stronę czynności dokonanych przez wadliwie ustanowionego pełnomocnika, muszą być spełnione dwa warunki: pełnomocnikiem takim musi być osoba, która w myśl przepisów k.p.a. spełnia ogólne warunki do bycia pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym, ponadto potwierdzenie czynności zdziałanych przez wadliwie ustanowionego pełnomocnika musi mieć miejsce w toku postępowania administracyjnego, w którym taka sytuacja wystąpiła, a więc musi nastąpić przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie. Potwierdzenie ma charakter uniwersalny, obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane w niej skutki. Autor skargi podniósł, iż w przedmiotowej sprawie było poza sporem, iż środek zaskarżenia złożył A. K., Dyrektora Zakładu skarżącej - jej pełnomocnik. Organ II instancji, stwierdziwszy brak umocowania osoby podpisującej odwołanie, nie wezwał strony do wykazania tego faktu, a zamiast tego wydał zaskarżone postanowienie, przedwcześnie kończąc postępowanie w sprawie. Tym samym organ naruszył przepis art. 64 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie nie spełnia wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Skarżąca we wskazanej okoliczności upatruje wystarczającą okoliczność do uznania postanowienia o niedopuszczalności odwołania za co najmniej przedwczesne i wydane bez dostatecznego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Procedowanie SKO pozostaje nadto w sprzeczności z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, jak w szczególności zasada budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, gdyż niezasadnie zakończono sprawę bez merytorycznego zbadania zarzutów przedstawionych w odwołaniu. W załączeniu skargi przedstawiono pełnomocnictwo notarialne dla A. K. do działania w imieniu A. sp. z o.o. z dnia 25 czerwca 2019 r. W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę SKO w Wałbrzychu wniosło o jej oddalenie z argumentacją zbieżną z przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna co skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wskazać również należy, że stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a więc w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ w aktach administracyjnych. Dokonując sądowej kontroli według wskazanych kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie SKO w Wałbrzychu z dnia 26 maja 2021 r. stwierdzające - w oparciu o art. 134 k.p.a. - niedopuszczalność odwołania złożonego od decyzji Starosty Ś. w przedmiocie dotrzymania ustalonego poziomu hałasu. Na wstępie rozważań należy przypomnieć, że w przypadku wniesienia do sądu administracyjnego skargi na postanowienie wydane na podstawie art. 134 k.p.a., sąd bada jedynie, czy organ wykazał w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, że zachodziła w sprawie niedopuszczalność odwołania lub czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Tym samym brak jest podstaw do dokonywania przez sąd kontroli merytorycznej decyzji wydanej przez organ w I instancji. W myśl art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z powołanego przepisu wynika, iż organ odwoławczy przed merytorycznym rozpoznaniem odwołania obowiązany jest ustalić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W razie stwierdzenia niedopuszczalności lub uchybienia terminu, organ odwoławczy nie może rozpatrzyć merytorycznie wniesionego środka zaskarżenia i winien wówczas w drodze postanowienia stwierdzić niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do jego wniesienia. Rozpatrzenie odwołania pomimo jego niedopuszczalności, stanowi naruszenie prawa, które należy zakwalifikować jako rażące, zważywszy na to, że oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym aktu, który na podstawie art. 16 § 1 k.p.a. korzysta z ochrony wynikającej z zasady trwałości. Nadto na we wstępnej fazie weryfikacji dopuszczalności i terminowości odwołania organ administracji w myśl przepisu art. 7 k.p.a., podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W rozpoznawanej sprawie Kolegium po ustaleniu, iż odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej zostało złożone przez Dyrektora Zakładu A. sp. z o.o. w Ś. uznało, że rzeczone odwołanie zostało wniesione przez podmiot nieuprawniony. Po wskazaniu na regulacje wynikające z k.c. odnośnie reprezentacji osoby prawnej oraz na art. 205 k.s.h. kształtujący reprezentację spółki SKO przyjęło, że podpisujący odwołanie Dyrektor Zakładu A. sp. z o.o. w Ś. nie jest prokurentem spółki i nie posiada umocowania do wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym organ II instancji, w świetle wskazanych przezeń regulacji oraz dokumentów zalegających w aktach sprawy, przeprowadził oczywiście trafny co do zasady zabieg ustalenia podmiotów uprawnionych do reprezentacji spółki, niemniej jednak samo rozstrzygnięcie sprowadzające się do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania zapadło przynajmniej przedwcześnie. W procesie ustalania podmiotów reprezentujących spółkę pominięto bowiem możliwość ustanowienia pełnomocnictwa. Jak już sygnalizowano reguły wynikające z art. 7 i art. 77 k.p.a. dotyczą w istocie każdego etapu postępowania administracyjnego, (tak pierwszo jak i drugoinstancyjnego), w tym także badania dopuszczalności i terminowości złożenia odwołania. W pewnym uproszczeniu przyjąć można, że organ II instancji podjął się weryfikacji umocowania autora odwołania w oparciu o regulacje wynikające z k.c. i k.s.h. oraz dane wynikające z Krajowego Rejestru Sądowego. Nie dokonano jednak oceny akt administracyjnych zebranych przez organ I instancji, gdzie Dyrektor Zakładu w Ś. działając zapewne w imieniu spółki kierował do Starosty Ś. pisma, (22 stycznia 2021 r., czy 3 marca 2021 r.). Z tej choćby przyczyny należało przypuszczać, iż imieniem spółki dyrektor zakładu brał czynny udział w postępowaniu i nie budziło to wątpliwości organu I instancji. Co więcej samo pismo stanowiące odwołanie zostało sporządzone ze wskazaniem nazwy spółki (część nagłówkowa) jak też zostało opieczętowane i podpisane ze wskazaniem funkcji pełnionej w spółce przez podpisującego. Tak więc nie można w żaden sposób przyjąć aby samo odwołanie w sposób oczywisty pochodziło od podmiotu nie będącego stroną. Nie można tracić z pola widzenia tego, że przepis art. 134 k.p.a. jest przepisem szczególnym, z daleko posuniętymi konsekwencjami, zamyka bowiem możliwość ponownego merytorycznego rozpatrzenia danej sprawy. Wobec tego niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych może mieć miejsce tylko wówczas, gdy ze złożonego odwołania wynika w sposób oczywisty, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że wnoszący je nie jest stroną postępowania. W realiach niniejszej sprawy żadną miarą nie można przyjąć aby organ II instancji znalazł się właśnie w takiej sytuacji. Wręcz przeciwnie, co do umocowania autora odwołania mogły, (i w rzeczywistości powinny), powstać wyłącznie wątpliwości, które z kolei nie mogły zostać rozstrzygnięte li tylko poprzez analizę przepisów z zakresu k.c. i k.s.h. oraz zapisów z Krajowego Rejestru Sądowego. Jeżeli brać by pod uwagę wyłącznie fakt braku właściwego umocowania czy pełnomocnictwa dla autora odwołania do działania w imieniu strony postępowania należy uznać, że mamy do czynienia z brakiem formalnym instancyjnego środka zaskarżenia. Brakiem formalnym pisma sporządzonego w imieniu mocodawcy, obligującym organ do wystosowania wezwania na podstawie mowa w art. 64 § 2 k.p.a. jest niedołączenie dokumentu pełnomocnictwa, przez co rozumie się jego oryginał lub urzędowo poświadczony odpis. Skoro w myśl art. 33 § 3 k.p.a. na pełnomocniku ciąży formalny obowiązek przedstawienia organowi dokumentu pełnomocnictwa, to w razie braku takiego dokumentu lub wątpliwości co do jego zakresu, organ powinien zwrócić się o uzupełnienie tego braku formalnego właśnie do pełnomocnika. Analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jak i zebranych w sprawie akt administracyjnych potwierdza, że Kolegium nie podjęło w tym kierunku żadnych działań. Co więcej w załączeniu skargi przedstawiono uwierzytelnione pełnomocnictwo sporządzone w dniu 25 czerwca 2021 r.. Taka sytuacja potwierdza przedwczesność zapadłego rozstrzygnięcia. Skład orzekający Sądu w pełni podziela i przyjmuje jako własny pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 września 2019 r., (sygn. akt I SA/Wa 1333/19), gdzie przyjęto, że ,,W sytuacji zaś, gdy z odwołania tego wynika, iż zostało ono wniesione w imieniu strony postępowania przez podmiot, w stosunku do którego istnieją wątpliwości co do skuteczności umocowania go do reprezentowania tej strony, obowiązkiem organu jest podjęcie z urzędu wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do rozstrzygnięcia tych wątpliwości i ewentualnego usunięcia braków w umocowaniu przedstawiciela strony do jej reprezentowania w postępowaniu odwoławczym.", patrz - LEX nr 3022759. Wobec wyżej powiedzianego, w świetle stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych, należy zdecydowanie podkreślić, iż w razie wątpliwości i zaistnienia konieczności wyjaśnienia kwestii istotnych dla ustaleń w zakresie dopuszczalności odwołania i dochowania terminu, organ zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie. Wydanie postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a., bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do okoliczności mających wpływ na dopuszczalność odwołania, czy też dochowanie terminu, uznać należy za naruszające zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Ustawodawca przewidział szereg zasad, do których przestrzegania zobowiązane są orany administracji, w szczególności w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalanie stanu faktycznego, który stanie się podstawą zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy zobowiązane są także prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.). Te ogólne zasady postępowania znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy czym swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem pewnych reguł tej oceny. Dopiero spełnienie wszystkich przesłanek pozwala przyjąć, że ocena stanu faktycznego z punktu widzenia regulacji materialnoprawnych jest prawidłowa. Nadto zgodnie z art. 7, 8 i 9 k.p.a., organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują działania mając na uwadze, m.in. słuszny interes obywateli. Prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Czuwają, aby strony i inni uczestnicy nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień. Wobec tego stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie SKO w Wałbrzychu zostało wydane z dokonaniem nieprawidłowej wykładni art. 134 k.p.a., wywołującej negatywne skutki procesowe dla strony odwołującej się. Świadczy to też o naruszeniu przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 134 k.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie przez organ administracji normom zawartym w/w przepisach ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy, nie ustala on wszystkich faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, w tym wypadku możliwości skutecznego skorzystania z uprawnienia do wniesienia odwołania. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy będzie zobowiązany, uwzględnić oceną prawną sformułowaną w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. Na mocy art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. uwzględniając wpis sądowy w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.