II SA/Wr 400/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2014 r., wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Nadto wezwano D. W. do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do działania w imieniu J. W. i M. W. – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. W wezwaniach pouczono, że uchybienie wskazanemu terminowi będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Wezwania zostały doręczone w dniu 16 lipca 2014 r. (dowód: k. 18 i k. 19 akt sądowych). W dniu 22 lipca 2014 r. D. W. i M. W. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Postępowanie w tym zakresie zakończyło się wraz z wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z dnia 23 grudnia 2014 r. (sygn. akt I OZ 1184/14) o oddaleniu zażalenia na postanowienie odrzucające zażalenie na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie. Pismami z dnia 5 stycznia 2015 r. wezwano D. W. i M. W. do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 17 czerwca 2014 r. o ustaleniu wysokości wpisu sądowego od skargi. Pisma te doręczono w dniu 27 stycznia 2015 r. (dowód: k. 101 i k. 102 akt sądowych). Jak wynika z akt niniejszej sprawy wpis sądowy od skargi nie został uiszczony, a brakujące pełnomocnictwo nie zostało nadesłane. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w zostało doręczone w dniu 27 stycznia 2015 r. Termin 7-dniowy do uiszczenia wpisu sądowego upływał zatem z dniem 3 lutego 2015 r. Natomiast w stosunku do J. W. i M. W. termin do uiszczenia wpisu sądowego biegł od dnia 16 lipca 2014 r. do dnia 23 lipca 2014 r. Wobec tego, że należna opłata nie została uiszczona w zakreślonym terminie siedmiodniowym przez żadną z osób, które złożyły skargę, należało skargę odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Drugim powodem odrzucenia skargi (w części pochodzącej od J. W. i M. W.) jest nieuzupełnienie przez D. W. braku formalnego skargi polegające na niezłożeniu pełnomocnictwa do działania w imieniu J. i M. W.. Tymczasem pełnomocnik obowiązany jest do złożenia pełnomocnictwa do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej (art. 37 § 1 p.p.s.a.) Nieuzupełnienie tego braku formalnego skargi w terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 46 § 3 p.p.s.a. Odnośnie do złożonych przez stronę skarżącą wniosków o wyłączenie sędziów w niniejszej sprawie i wyłączenie referendarza sądowego, należy powiedzieć, że w myśl art. 20 § 1 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego czy referendarza można złożyć w sądzie, w którym sprawa "się toczy". Tymczasem skarga w niniejszej sprawie na obecnym etapie nie została w ogóle opłacona i zawiera nieusunięte braki formalne, a więc nie spowodowała skutecznego wszczęcia postępowania sądowego. Zatem jej odrzucenie nie stanowi merytorycznego rozpoznania jej zarzutów, a jedynie formalne zakończenie postępowania, w którym skarga nie może być rozpoznana. Innymi słowy, wniosek o wyłączenie sędziego nie tamuje możliwości odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.