II SA/Wr 403/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 12 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia zagrożenia wynikającego z nieprawidłowego stanu technicznego przewodów kominowych i urządzeń grzewczych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, którą nałożono na skarżącą obowiązek usunięcia zagrożenia wynikającego z nieprawidłowego stanu technicznego przewodów kominowych (wentylacyjnych i spalinowych) i urządzeń grzewczych poprzez wykonanie 19 precyzyjnie wskazanych czynności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ale także o wstrzymanie jej wykonania. Wniosku tego nie uzasadniono. Ze skargi wynika zaś, że zdaniem jej autora nałożone na wspólnotę mieszkaniową obowiązki powinny być nałożone na właścicieli poszczególnych lokali, a wykonanie zaskarżonej decyzji będzie oznaczało, że wspólnota mieszkaniowa poniesie wydatki, do których poniesienia ustawa o własności lokali jej nie uprawnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd oceniając wniosek skarżącej stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd przyjął bowiem, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem strona skarżąca we wniosku w zasadzie nie podała żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie mogły przemawiać za uwzględnieniem wniosku zarzuty, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do poniesienia przez skarżącą wydatków na nakazane roboty budowlane. Po pierwsze dokonanie wydatkowania środków finansowych rzadko ma charakter nieodwracalny i w niniejszej sprawie skarżąca – w razie uwzględnienia skargi – będzie mogła domagać się naprawienia ewentualnej szkody na zasadach ogólnych. Tym bardziej, że we wniosku nie wykazano, jakie konkretnie szkody może ponieść skarżąca na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano, ograniczając się do wskazania omówionych już okoliczności. Nie uzasadniono też, że realizacja nakazanych skarżącej robót budowlanych może być takim trudnym do odwrócenia skutkiem, przed którego wystąpieniem należy ochronić stronę skarżącą wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji. Nie można też pominąć, że organ nałożył na skarżącą szereg obowiązków w związku ze stwierdzeniem zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wymagałoby wobec tego wykazania także, że wstrzymanie wykonania decyzji nie pogorszy owego stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska. W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że strona skarżąca nie podała okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, która nakazuje wykonanie określonych robót budowlanych mających usunąć stan. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak trzeba, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.