II SA/Wr 404/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA - Julia Szczygielska Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2009 r. sprawy ze skargi H. i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę. W dniu [...] Rada Miejska w L. Z. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości S. - obszar A. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia[...] Nr [...] poz. [...]. Dnia [...] skarżący M. i H. G. sprzedali stanowiącą ich własność działkę nr [...] o pow. 31000m2. W dniu[...] skarżący zostali zawiadomieni o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości wyżej wymienionej nieruchomości, spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości S. i sprzedażą przedmiotowej działki. Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz L. Z. na podstawie art. 104 i art. 107 kpa, art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz § 37 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w L. Z. Nr [...] z dnia [...] ustalił skarżącym H. i M. G. jednorazową opłatę w wysokości 32.470,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. i sprzedażą działki nr [...] przed upływem pięciu lat od momentu wejścia w życie uchwały. W uzasadnieniu powyższej decyzji Burmistrz przywołał art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że jeżeli w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel zbywa tę nieruchomość w terminie pięciu lat od dnia wejścia w życie planów zagospodarowania przestrzennego lub ich zmian, Burmistrz pobiera jednorazową opłatę, ustaloną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Organ wskazał, iż w dniu [...] Rada Miejska w L. Z. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości S., który to plan swym zasięgiem obejmował również nieruchomość oznaczoną ewidencyjnym numerem [...], należącą do H. i M. G. Organ I instancji podał, iż przedmiotowa działka, według stanu na dzień wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego, była gruntem zabudowanym na wyłącznym obszarze, oznaczonym w ewidencji jako tereny mieszkaniowe B o powierzchni 1100 m². Część działki zajmowały tereny oznaczone jako grunty orne oraz łąki i pastwiska trwałe RV, ŁIV, ŁV, PsIV o łącznej powierzchni 26100 m². Część działki zajmowały tereny oznaczone jako lasy LsIV o powierzchni 2600 m². Część działki zajmowały tereny oznaczone jako rowy W o powierzchni 1200 m². Porównując stan opisany powyżej z ustaleniami nowego planu przyjęto założenie, że zmiana zapisu dotyczy terenów oznaczonych jako łąki i pastwiska trwałe RV, ŁIV, ŁV, PsIV o łącznej powierzchni 26100 m², natomiast pozostałe tereny o łącznej powierzchni 4900 m² nie uległy zmianie. Na podstawie danych ewidencyjnych przyjęto, że teren o symbolu MNUR zajmuje ok. 65 % z powierzchni przyjętej do obliczeń (26100 m²), natomiast teren o symbolu MUU zajmuje ok. 35 % tej powierzchni. Powołując się na dowód w postaci operatu szacunkowego Burmistrz podniósł, że zgodnie z ustaleniami rzeczoznawcy wartość działki nr [...] ([...]) o powierzchni 31000 m2, przed uchwaleniem wyżej wymienionego planu zagospodarowania przestrzennego wyniosła 41.000 zł, a jej wartość po uchwaleniu planu wzrosła do kwoty 232.000 zł. Różnica wynosi zatem 191.000 zł. Stosownie zaś do postanowień § 37 Uchwały Rady Miejskiej w L. Z. z dnia[...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości S. - obszar A, jednorazową opłatę od wzrostu wartości nieruchomości ustalono w wysokości 10% dla symbolu MNUR i 30% dla symbolu MUU, co w niniejszej sprawie stanowi kwotę 32.470 zł. Organ I instancji podkreślił nadto, że stanowiący dowód w sprawie operat szacunkowy, na podstawie którego ustalono należną opłatę, został sporządzony zgodnie z ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, Kodeksem Cywilnym oraz Standardami Zawodowymi Rzeczoznawców Majątkowych. Odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza Gminy L. Z. złożyli skarżący H. i M. G., wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. Zdaniem strony ustalenie i wyliczenie opłaty nastąpiło po przyjęciu niczym nie popartego założenia, że zmiana planu i zapisu co do przeznaczenia działki dotyczy terenów oznaczonych jako łąki i pastwiska trwałe RV, ŁIV, PSIV o łącznej powierzchni 26.100 m2, gdy zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez Urząd Miasta z dnia[...]. wynika, że w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego działka była oznaczona symbolami A6.3. RP, RL, P, M, U, RRO, a oznaczenie to dotyczyło całej działki. Wobec tego przyjęcie przez Burmistrza w decyzji, że zmiana przeznaczenia dotyczy części działki jest błędne. Strony podkreśliły, iż "dokumentacja działki nie pozwala na zgodne z prawem rozstrzygnięcie, iż zmiana zapisu przeznaczenia terenów będzie dotyczyć powierzchni przyjętych w decyzji". Celem uzasadnienia swoich racji strona wskazała ponadto na istnienie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia[...]. dla działki nr[...], z której wynika jednoznacznie, iż w planie zagospodarowania przestrzennego działka położona jest w całości na terenie oznaczonym symbolem A6.3., RP, RL, P, M, RRO, U. W opinii skarżących wejście w życie planu zagospodarowania przestrzennego nie zmieniło przeznaczenia działki nr [...] nawet w części i brak jest przesłanek do naliczenia wskazanej decyzją opłaty. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., przywołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium przedstawiło przepisy, na mocy których podjęto decyzję oraz wskazało, iż podstawą do ustalenia renty planistycznej był operat szacunkowy nieruchomości z dnia [...]., omawiając bliżej jego treść. W ocenie organu odwoławczego rzeczoznawca sporządzając ten operat dokonał właściwego wyboru działek do porównania i w sposób prawidłowy procentowo określił powierzchnię działki położonej na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MNUR i MUU. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że organ I instancji systematycznie informował strony o etapach prowadzonego postępowania, w związku z czym skarżący mieli okazję zapoznania się ze sporządzonym w sprawie operatem szacunkowym. Zostali także poinformowani o "możliwości sporządzenia kontr operatu szacunkowego", a także uprawnieniu do poddania ocenie organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych sporządzonego w sprawie operatu, stanowiącego podstawę ustalenia renty planistycznej. Organ II instancji podzielił także stanowisko Burmistrza L. Z. w kwestii zmiany przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w L. Z. z dnia [...], wskazując, że przed uchwaleniem tegoż planu nieruchomość wykorzystywana była na obszarze 2, 61 ha na cele rolne. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem H. i M. G. złożyli skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez jego błędną wykładnię wyrażającą się w nieprawidłowym zastosowaniu tego przepisu, a ponadto naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się organu w uzasadnieniu do zarzutów stawianych przez stronę skarżącą w odwołaniu od decyzji. Wskazując, iż opłata dotyczy działki nr [...] AM-[...], skarżący stwierdzili, że w operacie niesłusznie przyjęto, iż zmiana planu i zapisu co do przeznaczenia działki dotyczy terenów oznaczonych jako łąki i pastwiska trwałe RV, ŁIV, PS IV o łącznej powierzchni 26.100 m², bowiem w poprzednim planie cała działka nr [...] była oznaczona symbolem A6.3. RP, RL, P, M U, RRO. Zarzucili, że w operacie brak jest załącznika graficznego dla tej działki, opisującego jej ewentualne części i ich odrębne przeznaczenie, co dawałoby rzeczoznawcy, a potem Burmistrzowi podstawę do dokonania obliczenia wzrostu wartości oznaczonej części gruntu. Zdaniem skarżących przeznaczenie przedmiotowej działki nie zmieniło się w nowym planie i nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że zmiana dotyczy wskazanej części działki. Podkreślili, że wbrew temu, co pisze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w ostatnim akapicie uzasadnienia, rodzaj faktycznych użytków nie ma znaczenia w zakresie przeznaczenia terenu, bo nie sposób korzystania, ale przeznaczenie terenu jest decydujące. Powołali się ponadto na decyzję z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy dla działki nr [...] jako całości, w której wskazano warunki wynikające z ustaleń mpzp: teren A 6.3., RP, RL, P, M, RRO, U dla całości działki. Celem uzasadnienia swoich racji strona skarżąca przywołała orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2006r. (III SA/Wa 1914/06), z którego wynika, że obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę w ramach uzasadnienia podjętej decyzji jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niedopełnienie obowiązków w tym przedmiocie przez organ rozpoznający sprawę stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). W granicach tak określonych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych ocenia prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafność ich wykładni. Kontrola dokonywana przez ten sąd nie może zatem opierać się na takich kryteriach jak kryterium celowości, słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zgodnie z którym jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Skarżący zarzucili, że organy obu instancji naruszyły powyższe unormowanie, poprzez błędną wykładnię art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyrażającą się "w błędnym zastosowaniu tego przepisu" oraz że organ II instancji nie rozpatrzył zarzutów podnoszonych przez nich w odwołaniu. Wskazując, iż opłata dotyczy działki nr [...] AM-[...], skarżący stwierdzili, że w operacie niesłusznie przyjęto, iż zmiana planu i zapisu co do przeznaczenia działki dotyczy terenów oznaczonych jako łąki i pastwiska trwałe RV, ŁIV, PS IV o łącznej powierzchni 26.100 m², bowiem w poprzednim planie cała działka nr [...] była oznaczona symbolem A6.3. RP, RL, P, M U, RRO. Zarzucili, że w operacie brak jest załącznika graficznego dla tej działki, opisującego jej ewentualne części i ich odrębne przeznaczenie, co dawałoby rzeczoznawcy, a potem Burmistrzowi podstawę do dokonania obliczenia wzrostu wartości oznaczonej części gruntu. Zdaniem skarżących przeznaczenie przedmiotowej działki nie zmieniło się w nowym planie i nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że zmiana dotyczy wskazanej części działki. Podkreślili, że wbrew temu, co pisze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w ostatnim akapicie uzasadnienia, rodzaj faktycznych użytków nie ma znaczenia w zakresie przeznaczenia terenu, bo nie sposób korzystania, ale przeznaczenie terenu jest decydujące. Powołali się ponadto na decyzję z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy dla działki nr [...] jako całości, w której wskazano warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: teren A 6.3., RP, RL, P, M, RRO, U dla całości działki. Z powyższego wynika, że skarżący w istocie nie kwestionują wyliczonych w operacie wartości działki, a jedynie to, że zmianie uległo przeznaczenie jej części, której dotyczy sporna opłata. W tej sytuacji rozważyć należy, czy organy prawidłowo przyjęły, opierając się na operacie szacunkowym dotyczącym określenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej, położonej na działce nr [...], iż zmianie uległo przeznaczenie części działki nr [...] i czy części te prawidłowo ustalono. W decyzji z dnia [...] Burmistrz L. Z. podał, iż ustalona w związku ze sprzedażą działki nr [...] opłata w wysokości 32.470 zł uwzględnia 10 % wzrostu wartości nieruchomości w części terenu oznaczonego symbolem MNUR oraz 30 % wzrostu wartości nieruchomości w części terenu oznaczonego symbolem MUU, zgodnie z § 37 uchwały Rady Miejskiej w L. Z. nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości S. - obszar A (Dz.Urz.Woj.D. z[...]. nr [...], poz. [...]). Z wypisu z rejestru gruntów wynika, iż działka nr [...] o powierzchni 31000 m² – według stanu na dzień wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – była gruntem przewidzianym pod zabudowę na obszarze o powierzchni 1100 m², oznaczonym w ewidencji jako tereny mieszkaniowe B. Część tej działki o łącznej powierzchni 26100 m² zajmowały tereny oznaczone jako grunty orne oraz łąki i pastwiska trwałe RV, ŁIV, ŁV, PsIV. Część działki o powierzchni 2600 m² zajmowały tereny oznaczone jako lasy LsIV. Część działki o powierzchni 1200 m² zajmowały tereny oznaczone jako rowy W. Zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miasta i Gminy L. Z. z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy L. Z., obszar obejmujący działkę nr [...] znajdował się na terenie oznaczonym symbolem A 6.3., RP, RL, P, M, RRO, U. Stosownie do uregulowań zawartych w tym planie, dla terenu oznaczonego powyższym symbolem przewidziano: "Stan istniejący: Użytki rolne i zadrzewienia. Zabudowa zagrodowa związana z obsługą rolnictwa, schronisko szkolne, stawy rybne. Przekształcenia przewidziane planem, przeznaczenie terenu: Zasadnicza część wsi, położona po zachodniej stronie drogi wiejskiej. Istniejąca zabudowa może być poszerzona o nowe obiekty, lokalizowane między już istniejącymi. Wyznacza się również nowy teren zabudowy /zgoda na zmianę użytkowania/. Proponuje się również wykorzystanie obiektu byłej stacji kolejowej na cele przemysłowe lub usługowo-produkcyjne. Pozostałe elementy zagospodarowania pozostają bez zmian". Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości S. - obszar A, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w L. Z. nr [...] z dnia [...], działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym w części symbolami MNUR, L, MUU. W myśl § 22 ust. 1 tej uchwały, tereny oznaczone symbolem przeznaczenia MNUR przeznacza się na następujące funkcje odnoszące się do zabudowy i zagospodarowania: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, 2) produkcja rolna z wyłączeniem przedsięwzięć, dla których raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest lub może być wymagany, 3) usługi nieuciążliwe, 4) niezbędne obiekty infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, drogi wewnętrzne, ścieżki rowerowe, 5) zabudowa letniskowa, 6) inne zrealizowane przed wejściem planu w życie, o ile są zgodne z przepisami szczególnymi. Stosownie do § 24 ust. 1 cytowanej uchwały, tereny oznaczone symbolem przeznaczenia MUU przeznacza się na następujące funkcje odnoszące się do zabudowy i zagospodarowania: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna lub wielorodzinna z zakazem wprowadzania zabudowy wielorodzinnej powyżej 8 lokali mieszkalnych w jednym budynku, 2) usługi nieuciążliwe, 3) usługi uciążliwe w tym stacje paliw, 4) niezbędne obiekty infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, drogi wewnętrzne, ścieżki rowerowe, 5) inne zrealizowane przed wejściem planu w życie o ile są zgodne z przepisami szczególnymi. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu, na terenach oznaczonych symbolami przeznaczenia MNUR zakazuje się tymczasowej zabudowy i zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, za wyjątkiem produkcji rolnej, ogrodniczej lub sadowniczej. W myśl § 34 uchwały, tereny oznaczone symbolem przeznaczenia L przeznacza się na lasy (ust. 1), przy czym zagospodarowanie terenów oznaczonych symbolem przeznaczenia L musi być zgodne z właściwym planem urządzenia lasu (ust. 2). Porównując treść zapisów uprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z planem obowiązującym obecnie należy dojść do wniosku, że – wbrew twierdzeniom skarżących – po wejściu w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego zmianie uległo przeznaczenie części przedmiotowej działki. Jak bowiem wynika z zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] r., przed uchwaleniem nowego planu na przedmiotowej działce dopuszczalne było w szczególności jedynie poszerzenie istniejącej zabudowy o nowe obiekty, lokalizowane między już istniejącymi, przy czym istniejąca zabudowa to "zabudowa zagrodowa związana z obsługą rolnictwa". Nie było zatem możliwe lokalizowanie nowych obiektów na terenie całej działki, a jedynie "między już istniejącymi". Objęcie w poprzednim planie całej działki symbolem A 6.3. RP, RL, P, M, U, RRO nie oznaczało, że na terenie całej działki można było wznosić obiekty budowlane. Obecnie jest to możliwe, przy czym mogą być to nie tylko obiekty związane z obsługą rolnictwa, ale stanowiące zarówno zabudowę mieszkaniową, jak i związaną ze wskazanymi w nowym planie usługami oraz działalnością nie tylko rolniczą. Nie można zatem mówić, że przeznaczenie działki w nowym planie nie uległo zmianie. Brak załącznika graficznego, opisującego poszczególne części działki i ich odrębne przeznaczenie pod rządami poprzedniego planu, nie ma znaczenia w sytuacji, gdy z wypisu z rejestru gruntów wynika jednoznacznie, jakie części przedmiotowej działki, o jakiej konkretnie powierzchni, stanowiły grunty orne, łąki trwałe, pastwiska trwałe, lasy, tereny mieszkaniowe i rowy. Biorąc zatem pod uwagę zapisy uprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, planu obowiązującego obecnie oraz wypisu z rejestru gruntów, za prawidłowe uznać należy stanowisko organów administracyjnych orzekających w niniejszej sprawie, oparte na treści operatu szacunkowego dotyczącego określenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej, położonej na działce nr[...], że zmiana zapisu miejscowego planu dotyczy terenów oznaczonych jako łąki i pastwiska trwałe RV, ŁIV, ŁV, PsIV o łącznej powierzchni 26100 m² oraz że pozostałe tereny o łącznej powierzchni 4900 m² nie uległy zmianie. Na podstawie danych ewidencyjnych trafnie też przyjęto, że teren o symbolu MNUR zajmuje około 65 % z powierzchni przyjętej do obliczeń (26100 m²), natomiast teren o symbolu MUU zajmuje około 35 % tej powierzchni. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznać należy za nietrafny. W odniesieniu do zarzutu podnoszonego w odwołaniu, iż przeznaczenie przedmiotowej działki nie uległo zmianie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że: "Właściwie też, zdaniem Kolegium, Organ I instancji uznał, iż zmieniło się przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w L. Z. z dnia [...], tym bardziej, iż przed uchwaleniem tego planu nieruchomość wykorzystywana była na obszarze 2,61 ha na cele rolne". Co prawda ustosunkowując się tylko tym jednym zdaniem do wskazanego wyżej zarzutu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dość pobieżnie odniosło się do tego problemu, przy czym powołując się na dotychczasowe wykorzystywanie przedmiotowej części działki nietrafnie sugerowało, że sposób wykorzystywania działki ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż – jak słusznie zauważyli skarżący – nie sposób korzystania, ale przeznaczenie terenu jest w tej kwestii decydujące. Niemniej jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ analiza uprzednio obowiązującego planu i planu obecnie obowiązującego jednoznacznie wykazała, że przeznaczenie przedmiotowej części działki nr [...] uległo zmianie. W tej sytuacji podnoszony przez H. i M. G. w skardze zarzut, że organ II instancji nie rozpatrzył zarzutów podnoszonych przez nich w odwołaniu, nie mógł zostać uwzględniony. Mając na względzie powyższe – stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała oddaleniu.