II SA/Wr 408/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 23 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. J. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie robót budowlanych polegających na budowie kanalizacji deszczowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania P. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. Ś. Nr [...] z dnia [...] r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na budowie kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe i roztopowe z nieruchomości położonych na działkach ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...],[...], [...] i [...] w M., gmina M., uchylił tę decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła I. J., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten został rozpatrzony odmownie przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji przez organ administracji publicznej nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu, a zatem w przedmiotowej sprawie wniosek ten podlega rozpoznaniu przez Sąd w niniejszym postępowaniu. Na wstępie należy zauważyć, że wstrzymać wykonalność decyzji administracyjnej można jedynie wtedy, gdy decyzja taka nadaje się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, niepubl.). Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji, w której uchylono decyzję organu pierwszej instancji i przekazano mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazano jednocześnie okoliczności wymagające wyjaśnienia przed organem I instancji. W tym stanie rzeczy należy uznać, że zaskarżona decyzja organu II instancji nie nadaje się do wykonania w ww. znaczeniu. Ma ona charakter kasacyjny wobec decyzji organu stopnia powiatowego i samoistnie nie kreuje takich stanów faktycznych czy prawnych, które podlegać by mogły wykonaniu. Należy również pamiętać, że przywołany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. ustanawia ponadto dwie przesłanki, które dają możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji: pierwszą z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a drugą niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy jednak zauważyć, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, niepubl., postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11, niepubl., postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 983/11, niepubl.). Zarówno w skardze, jak i w jej uzasadnieniu, nie wskazano, jakie szkody może ponieść skarżąca czy też inna osoba na skutek wydania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne". Nie wskazano również, jakie trudne do odwrócenia skutki niesie ze sobą wydanie zaskarżonej decyzji. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. GZ 138/04, niepubl.) w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Jednakże skarżąca okoliczności takich nie wskazała oraz nie uprawdopodobniła, że na skutek wydania zaskarżonej decyzji mogą wystąpić skutki opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Co więcej wniosek o wstrzymanie wykonania skierowała w stosunku do decyzji, która ze swej istoty nie podlega wykonaniu. Z tych względów Sąd na podstawie wskazanych wyżej przepisów oraz na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.