II SA/Wr 409/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis (spr.) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. we W. na decyzję Wojewody z dnia 2 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji oddala skargę. Decyzją z dnia z dnia 4 marca 2009 r. nr [...] Prezydent W. po rozpoznaniu wniosku spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji: zespołu hal magazynowych wraz z zapleczem socjalno-biurowym oraz towarzyszącą infrastrukturą w zakresie I etapu, tj. budynku biurowego G2, hal magazynowych A1, A2, A3, A4, BI, B2, C, D, E i F wraz z infrastrukturą (oraz budynkiem portierni, budynkiem punktu zdawczo-odbiorczego (PZO), zbiornikiem wody przeciwpożarowej oraz drogami wewnętrznymi) przy ulicy B., M. i K. we W., oznaczenie geodezyjne: działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] AM-12 obręb P, P,. Udzielając pozwolenia na budowę organ pierwszej instancji wskazał, że na tych działkach obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części zespołu urbanistycznego Psie Pole Przemysłowe we Wrocławiu zatwierdzonego uchwałą Nr XLVI/31013/06 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 12 stycznia 2006 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego z 8 lutego 2006 r. Nr 28, poz. 397). Działki na których zaprojektowano inwestycję znajdują się na terenie oznaczonym w planie symbolem 1P (przeznaczonym zgodnie z § 9 ust. 1 lit. c, na składy, magazyny, biura i parkingi), a także - na terenach oznaczonych symbolami 4KDZ ( ulica klasy zbiorczej) oraz 6 KDU (ulica wewnętrzna). Na tej podstawie organ pierwszej instancji przyjął, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu. Organ pierwszej instancji wskazał, że zatwierdzony projekt spełnia wymogi określone w decyzji Prezydenta W. z dnia 16 kwietnia 2008 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację opisanego przedsięwzięcia. Projekt zawiera rozwiązania pozwalające na odprowadzanie wód opadowych (czystych) do kanalizacji deszczowej, a następnie do rzeki W., zaś inwestor spółka A. uzyskała decyzją Prezydenta W. Nr [...]pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie wód deszczowych do rzeki. Przewidziano także odprowadzenie ścieków socjalno-bytowych do zewnętrznej sieci kanalizacyjnej. Ponadto, zaprojektowano miejsca selektywnego gromadzenia odpadów oraz zapewniono ochronę terenu szkoły i zabudowy mieszkaniowej przed ponad normatywnym hałasem. Wnioskowany projekt został uzgodniony i zaopiniowany przez: Departament Nieruchomości i Eksploatacji Urzędu Miejskiego w sprawie zagospodarowania zielenią terenu, Wydział Środowiska i Rolnictwa w sprawie ustalenia zieleni dla planowanej inwestycji, Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta w sprawie zjazdu publicznego z drogi publicznej ulicy B. we W., Energii Pro w sprawie warunków przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznej, D. Operatora Systemu Dystrybucyjnego w sprawie warunków przyłączenia urządzeń i instalacji gazowych projektowanej inwestycji do sieci gazowej, MPWiK sp. z o.o. w sprawie dostaw i odbioru ścieków oraz określenia warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, Telekomunikację Polską w sprawie ustalenia warunków zabezpieczenia i przebudowy istniejącej sieci telefonicznej, Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w Urzędzie Miejskim w sprawie dokumentacji projektowej. Ponadto, inwestor przedłożył prawidłowo sporządzone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Odwołanie od decyzji wniosła spółka B. Sp. z o.o. będąca właścicielem budynków i urządzeń znajdujących się na nieruchomościach oznaczonych jako działki nr [...], [...] i [...]. Spółka zarzuciła rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji: 1. naruszenie art. 35 ust. 3, w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia budowlanego inwestorowi - spółce A. Sp. z o.o. na dokonanie w ramach inwestycji rozbiórki sieci kanalizacji deszczowej, z której odwołujący faktycznie korzysta odprowadzając wody opadowe i roztopowe ze swoich nieruchomości, sąsiadujących bezpośrednio z działkami, na których ma zostać zrealizowana inwestycja - przez co projekt ten stoi w sprzeczności z przepisem: -art. 65 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa wodnego, który zakazuje niszczenia lub uszkadzania urządzeń wodnych oraz utrudniania przepływu wody, -art. 63 ust. 1 Prawa wodnego, który nakazuje kierować się zasadą zrównoważonego rozwoju, a szczególności z zachowaniem dobrego stanu wód i charakterystycznych dla nich biocenoz, potrzebą zachowania istniejącej rzeźby terenu oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych, przy projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych, -art. 29 ust. 1 Prawa wodnego, który zakazuje właścicielom gruntu zmieniać stan wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. 2. naruszenie art. 5 Prawa budowlanego - poprzez wydanie decyzji naruszającej uzasadnione interesy strony skarżącej, występujące w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. 3. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa - poprzez niewypełnienie obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, przez co nie został należycie wyjaśniony istniejący stan faktyczny związany ze sposobem korzystania zarówno przez inwestora jak i odwołującego się z kanalizacji deszczowej przechodzącej przez nieruchomości, na których ma zostać zlokalizowana przedmiotowa inwestycja. Uzasadniając zarzuty odwołania spółka podkreśliła, że nabyła na podstawie umowy sprzedaży z dnia 30 września 2004 r. Rep. [...] od firmy C. S.A. prawo użytkowania wieczystego działek nr [...] i [...] oraz na podstawie umowy sprzedaży z dnia 19 kwietnia 2004 r. Rep. [...] - prawo użytkowania wieczystego działki nr 1/36, z prawem własności budynków i urządzeń na tych nieruchomościach. Ponadto, spółka nabyła jeszcze od innej osoby działkę nr [...] , AM-12, obręb P.P.. Strona odwołująca się wskazała, że spółka C. S.A. jako poprzedni użytkownik wieczysty działek sąsiednich, obecnie należących do spółki A., złożył w dniu 18 lutego 2004 r., oświadczenie, w którym zgodził się na wpięcie i korzystanie przez B. z istniejących sieci wodnokanalizacyjnych zlokalizowanych na należących gruntach należących do C. S.A. W związku z tym spółka zaprojektowała, a następnie wybudowała i podłączyła sieć kanalizacyjną zgodnie z treścią tego oświadczenia. W dalszych wyjaśnieniach wskazano, że na należących do spółki działkach wody opadowe zbierane z terenu fabryki odprowadzane są kolektorem deszczowym kf 500 wychodzącym z zachodniej części działki [...] , który w dalszym przebiegu przecina działkę [...] i włącza się do kolektora kd 750 przebiegającego przez nieruchomość nr [...][...][...][...][...][...][...] a następnie na terenie działki [...] wprowadzany jest do piaskownika, gdzie wody odprowadzone są do rzeki W.. Ten system odprowadzania wód deszczowych został dopuszczony do eksploatacji na mocy pozwolenia wodnoprawnego z dnia 16 lipca 2003 r. W konkluzji odwołujący się wyraził przekonanie, że w następstwie powiązanych ze sobą dwóch faktów tj. sprzedaży działek [...][...][...][...][...][...][...] , AM-12, obrębu P. P. spółce A. i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tej inwestycji (zakładającej likwidację sieci kanalizacji deszczowej kd 750), spółka B. sp. z o.o. zostanie pozbawiona możliwości odprowadzenia wód opadowych z własnej nieruchomości. W odpowiedzi na odwołanie spółka A. pismem z dnia 22 kwietnia 2009 r. wskazała na bezzasadność zarzutów odwołania. Zdaniem A. Sp. z o.o. literalna wykładnia art. 9 pkt 19 f) Prawa wodnego, dotycząca definicji pojęcia urządzeń wodnych pozwala na wysunięcie wniosku, że sieć kanalizacyjna nie jest urządzeniem wodnym w rozumieniu tej ustawy. Zatem, z uwagi na to, że ani decyzja ani projekt budowlany nie dotyczą wylotów urządzeń wodnych - przepis art. 65 ust. 1 Prawa wodnego nie będzie miał w sprawie zastosowania. Podniesiono także, że art. 65 Prawa wodnego nie może być interpretowany w sposób zakazujący dokonywania zgodnej z prawem przebudowy, rozbudowy lub nawet rozbiórki. Zastosowanie interpretacji zaprezentowanej przez stronę odwołującą się oznaczałoby w praktyce, że każda decyzja pozwalająca na rozbiórkę lub przebudowę urządzenia wodnego, byłaby niezgodna z art. 65 Prawa wodnego. Przyjmując, że sieć kanalizacji deszczowej nie jest urządzeniem wodnym, spółka A. stanęła na stanowisku, że w niniejszej sprawie również nie doszło do naruszenia art. 63 ust. 1 Prawa wodnego, odnoszącego się jedynie do zasad projektowania, wykonywania oraz utrzymywania urządzeń wodnych. W zakresie naruszenia art. 29 Prawa wodnego spółka A. wskazała, że żadna z opisanych w tej regulacji sytuacji nie występuje w sprawie, bowiem spółka nie zamierza zmieniać stanu wody na swoim gruncie. Natomiast odnosząc się do zarzutu sprzeczności decyzji organu pierwszej instancji z art. 5 Prawa budowlanego inwestor utrzymywał, że to B. Sp. z o.o., bezprawnie korzysta z pozostałości sieci kanalizacji deszczowej zlokalizowanej na nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję. Spółka A. powołała się na okoliczność zawarcia umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] z dnia 27 czerwca 2003, w której to umowie C. S.A. zobowiązał się do zaprzestania z korzystania ze wszystkich odcinków kanalizacji do odprowadzenia wód opadowych, ścieków sanitarnych i przemysłowych oraz urządzeń do ich oczyszczania, jakie położone są na działce nr [...] najpóźniej- do dnia 31 grudnia 2005 r. Natomiast o wiedzy B. Sp. z o.o., na temat tego faktu miałby świadczyć znajdujący się w księdze wieczystej wpis dotyczący służebności gruntowej, który uprawniał C. S.A. oraz jego następców prawnych do korzystania z sieci kanalizacyjnej znajdującej się na działce [...] jedynie do dnia 31 grudnia 2005 r. Ponadto podniesiono, że B. Sp. z o.o., nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód wymaganego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego tj. do odprowadzania wód opadowych i roztopowych ze swojej nieruchomości. Decyzją z dnia 2 czerwca 2009 Nr [...] Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania B. Sp. z o.o. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, stanowiący jakie obowiązki ciążą na organie właściwym przed wydaniem pozwolenia na budowę. Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że przedłożony przez inwestora - spółkę A. - projekt budowlany przewiduje wykonanie inwestycji obejmującej budowę zespołu hal magazynowych (10 obiektów) wraz zapleczem socjalno-biurowym oraz towarzyszącą infrastrukturą w zakresie I etapu, tj. budynku biurowego G2, hal magazynowych A1, A2, A3, A4, BI, B2, C, D, E i F wraz z infrastrukturą techniczną, oraz budynkiem portierni, budynkiem punktu zdawczo-odbiorczego (PZO), zbiornikiem wody przeciwpożarowej oraz drogami wewnętrznymi przy ulicy B., M. i K. we W., oznaczenie geodezyjne: działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] AM-12 obręb P.P.. Projekt budowlany przewiduje usunięcie lub przełożenie część istniejących sieci kanalizacyjnych z powodu kolidowania owej infrastruktury technicznej z głównym zamierzeniem budowlanym. Nowy plan rozlokowania kanalizacji przewiduje: doprowadzenie wody z istniejących miejskich wodociągów – zlokalizowanych przy ul. B. oraz istniejącego przyłącza wodociągowego przebiegającego w pobliżu ul. K., odprowadzenie wód deszczowych z dachu kanalizacją deszczową będącej w wieczystym użytkowaniu inwestora, odprowadzenie wód deszczowych z parkingów poprzez separator. Podsumowując, wody opadowe mają trafić ostatecznie do istniejącego kolektora jajowego. Natomiast odprowadzanie ścieków nastąpi poprzez kanalizację grawitacyjną do układu sieci kanalizacji miejskiej istniejącej w pasach drogowych ul. B. i ul. K.. Ponadto z dokumentów wynika, że zakres robót kanalizacyjnych został uzgodniony z zarządcą sieci MPWIK, który wydał zgodę na usunięcie wodociągów i kanalizacji sanitarnych przy ul. B. i K., na działkach nr [...][...]oraz [...]AM-12, obręb P.P.. Organ odwoławczy wskazał, że w umowie sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 27 czerwca 2003 r. przez C. S.A. i MPWiK, ustanowiono na rzecz każdoczesnych użytkowników wieczystych działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz właścicieli wzniesionych tamże budynków , budowli i rządzeń, służebność gruntową polegającą na prawie nieodpłatnego korzystania z sieci kanalizacyjnych na działkach [...], [...], [...], [...][...][...][...][...][...] - jednakże tylko do dnia 31 grudnia 2005 r. Powyższą umową MPWiK wyraził zgodę na korzystania nieodpłatne przez C. S.A. ze wszystkich odcinków sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej na działce nr [...], w celu odprowadzania wód deszczowych i ścieków sanitarnych ze wszystkich nieruchomości objętych księgą wieczystą nr [...] oraz z działki [...], przez działkę nr [...], (przy czym wody opadowe odprowadzone będą do osadnika na działce nr [...]i dalej do rzeki W.), ale tylko do 31 grudnia 2005 r. Ponadto, C. S.A. zobowiązał się, że zaprzestanie korzystania ze wszystkich odcinków kanalizacji do odprowadzania wód opadowych, ścieków sanitarnych i przemysłowych jakie położone są na działce nr [...]- w terminie do dnia 31 grudnia 2005 r. i wyraził zgodę na dokonanie po dniu 31 grudnia 2005 r., przez MPWiK sp. z o.o. odcięcia i likwidacji wszelkich położonych na działce nr [...] odcinków kanalizacji do odprowadzania wód opadowych, ścieków sanitarnych i przemysłowych oraz urządzeń do ich oczyszczania. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu zauważył również, że w znajdującej się w aktach sprawy kopii pisma MPWiK Sp. z o.o. z dnia 21 kwietnia 2009 r. zawarta jest informacja o likwidacji obiektów kubaturowych i infrastruktury podziemnej na omawianym terenie. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że odwołująca się spółka nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód. Wydana w tym przedmiocie decyzja, którą posługiwała się spółka, została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Prezydenta W. z dnia 7 listopada 2007 r. stwierdzającą wygaśniecie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. Organ II instancji zwrócił uwagę, że odwołująca się spółka, w toku postępowania poprzedzającego wydanie niniejszej decyzji, poinformowała organ o wystąpieniu z żądaniem wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta W. z dnia 27 listopada 2007 r., jednakże w ocenie organu, ta okoliczność pozostaje bez wpływu na fakt, że kwestionowana przezeń decyzja jest ostateczna i jako taka stanowi trwały element porządku prawnego, jest zatem wiążąca i korzysta z domniemania prawidłowości - dopóki nie zostanie uchylona. W świetle tych okoliczności organ odwoławczy przyjął, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza interes prawny B. Sp. z o.o. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołującej się spółki organ II instancji, podzielając stanowisko inwestora spółki A. Sp. z o.o. zawarte w odpowiedzi na odwołanie uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności zgodnie z powoływanym przez odwołującego art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że pojęcie interesu o którym mowa w tym przepisie należy rozumieć jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej, związana z interesem osobistym skarżącego, konkretnym, czyli dającym się obiektywnie stwierdzić oraz prawnym, tj. opartym na obowiązujących przepisach prawa. W związku z tym organ administracji budowlanej jest zobowiązany w toku postępowania ocenić czy interes stanowiący przedmiot sporu w sprawie stanowi dobro chronione prawem. Z uwagi na powyższe należało rozstrzygnąć, czy możliwe jest postawienie inwestorowi zarzutu w związku z planowanym zakresem robót budowlanych a przewidywanym tego następstwem, tj. naruszenia ww. interesu spółki B. Sp. z o.o. - pod kątem ochrony jej prawa do nieprzerywalnego korzystania z kanalizacji bez konieczności ponoszenia dodatkowych nakładów. Inaczej mówiąc należało ustalić w pierwszej kolejności, czy spółka A. w świetle przedstawionego stanu faktycznego ma prawo dokonać likwidacji sieci kanalizacyjnych kolidujących z jej zamierzeniem budowlanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa administracyjnego. W stanie faktycznym sprawy powoływany przez stronę skarżącą art. 65 ust. 1 Prawa wodnego, nie może znaleźć zastosowania z dwóch powodów. Po pierwsze organ odwoławczy zauważył, że użycie w przepisie sformułowania "niszczenie bądź uszkadzanie urządzeń wodnych" nie obejmuje przypadków legalnej w świetle prawa rozbiórki sieci kanalizacyjnej, dokonywanej na podstawie wydanej zgodnej z prawem decyzji administracyjnej zezwalającej na dokonanie "robót budowlanych" w ramach określonej inwestycji. Ponadto, w toku rozpatrywania sprawy pojawiły się wątpliwości co do klasyfikacji sieci kanalizacyjnej do kategorii "urządzeń wodnych". Mając na uwadze fakt, iż zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków sieci kanalizacyjne zostały explicite wyodrębnione obok wylotów urządzeń kanalizacyjnych w ramach jednego pojęcia "urządzeń kanalizacyjnych" - należy sądzić, że racjonalny prawodawca w myśl art. 9 pkt 19 lit. F) - ustawy Prawo wodne ograniczył pojęcie urządzeń wodnych jedynie do wskazanych wylotów urządzeń kanalizacyjnych służących do wprowadzenia ścieków bądź wody - do wód lub do urządzeń wodnych. Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził, że ani art. 65 ust. 1 Prawa wodnego ani art. 63 ust. 1 Prawa wodnego nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ odnoszą się wyłącznie do urządzeń wodnych, które nie występują w sprawie. Również art. 29 ust. 1 pkt 1) i 2) Prawa wodnego nie odnosi się do ustalonego stanu faktycznego. Powyższa regulacja zawarta w pkt 1 odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której to na skutek pewnych okoliczności faktycznych doszło do naruszenia naturalnych stosunków wodnych. Zdaniem organu odwoławczego sieć kanalizacyjna nie stanowi część naturalnych stosunków wodnych, a wręcz przeciwnie jest "sztucznym" systemem odprowadzenia wód lub ścieków powstałym na skutek ingerencji człowieka w strukturę nieruchomości gruntowej. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że art. 29 ust. 1 pkt 1) Prawa wodnego dotyczy jedynie wód publicznych, za które nie mogą zostać uznane ścieki prywatne, którym są w myśl art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. C - tej ustawy wody opadowe odchodzące kanalizacją z gruntów sąsiednich. W stosunku do art. 29 ust. 1 pkt 2) Prawa wodnego organ odwoławczy uznał, że to strona odwołująca odprowadza ścieki na grunty spółki A. Sp. z o.o., czyli wprost przeciwnie niż to jest ujęte tej regulacji. W tej sytuacji należało uznać podniesione zarzuty naruszenia prawa wodnego strony odwołującej za chybione. Dodatkowo organ odwoławczy wskazała, że przedmiotowa inwestycja w zakresie robót budowlanych dotyczących sieci kanalizacji jest zgodna również z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zachodniej części zespołu urbanistycznego Psie Pole Przemysłowe we Wrocławiu. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 1 pkt 10) - tegoż planu dopuszcza się przebudowę istniejących sieci i likwidację nieczynnych sieci, kolidujących z planowanym zainwestowaniem. Natomiast w mysi § 8 ust. 3 pkt 1) - planu ustala się odprowadzenie wód opadowych do istniejącej i planowanej sieci kanalizacji deszczowej. Wobec wszystkich wskazanych okoliczności organ II instancji uznał, że nie można na podstawie podniesionych zarzutów B. Spółka z o.o. uchylić decyzji organu pierwszej instancji, bowiem stałoby to w rażącej sprzeczności z prawem właściciela do zabudowy nieruchomości, którego przecież nie można ograniczyć bezpodstawnie, przerzucając ciężar odpowiedzialności za obowiązek osoby trzeciej wynikły z art. 5 ust. 1. 2) - ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.). W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję Wojewody D. z dnia 2 czerwca 2009 r. B. Sp. z o.o. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości alternatywnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której sąd uzna, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w całości. W powtórzonych za odwołaniem zarzutach skargi skarżąca spółka zarzuciła rażące naruszenie przez Wojewodę D. prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, a to art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego, polegające na jego niezastosowaniu i utrzymaniu w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji, który wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę dla spółki A. Sp. z o.o., w sytuacji gdy obiekt budowlany, który został zaprojektowany i ma zostać wybudowany na podstawie zatwierdzonego projektu, narusza uzasadnione interesy strony skarżącej, występujące w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Zdaniem strony skarżącej naruszenie jej interesu polega na sporządzeniu projektu uwzględniającego likwidację istniejącej sieci kanalizacji deszczowej, z której korzysta skarżąca, będącej jedynym możliwym sposobem odprowadzania wód opadowych i roztopowych z nieruchomości skarżącego, bez zaproponowania i zaprojektowania alternatywnego przebiegu tejże kanalizacji, z której będzie mógł korzystać skarżąca, na warunkach obecnych. Ponadto rażące naruszenie przez Wojewodę D. prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, a to art. 35 ust 3 Prawa budowlanego, w związku z art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego, polegające na jego niezastosowaniu i utrzymaniu w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji, którą został zatwierdzony projekt budowlany i zostało wydane pozwolenie na budowę dla spółki A. Sp. z o.o., w sytuacji gdy projekt budowlany, na podstawie którego inwestycja zespołu hal magazynowych wraz z zapleczem socjalno-biurowym oraz towarzyszącą infrastrukturą ma zostać wybudowany przy ulicy B., M. i K., w tym projekt zagospodarowania terenu, przewiduje rozbiórkę sieci kanalizacji deszczowej, którą spółka B. Sp. z o.o. wykorzystuje jako jedyny możliwy sposób do odprowadzania wód opadowych i roztopowych ze swoich nieruchomości, sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomościami na których ma zostać zrealizowana inwestycja na podstawie zaskarżonej decyzji, przez co projekt ten jest sprzeczny z następującymi przepisami, tj.- art. 65 ust 1 pkt 1 oraz 2 Prawa wodnego, który zakazuje niszczenia lub uszkadzania urządzeń wodnych - przez utrudnianie przepływu wody;- art. 63 ust 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku -Prawo wodne, który nakazuje kierować się zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności zachowaniem dobrego stanu wód i charakterystycznych dla nich biocenoz, potrzebą zachowania istniejącej rzeźby terenu oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych, przy projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych; - art. 29 ust 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku -Prawo wodne, który zakazuje właścicielom gruntu, zmieniać stan wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Skarżąca spółka zarzuciła także naruszenie przez Wojewodę Dolnośląskiego przepisów prawa postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 Kpa w związku z 77 § 1 Kpa, poprzez niewypełnienie obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, w sposób wyczerpujący, przez co nie został należycie wyjaśniony istniejący stan faktyczny związany ze sposobem korzystania, zarówno przez spółkę A. Sp. z o.o. oraz stronę wnoszącą skargę z kanalizacji deszczowej przechodzącej przez nieruchomości na których zaprojektowany i ma zostać wybudowany zespół hal magazynowych wraz z zapleczem socjalno-biurowym oraz towarzyszącą infrastrukturą w konsekwencji czego została wydana decyzja, zgodnie z którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, na podstawie której inwestor może dokonać rozbiórki sieci kanalizacji deszczowej, która faktycznie jest wykorzystywana przez spółkę B. Sp. z o.o., jako jedyny możliwy sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych z nieruchomości skarżącego. Odwołująca się spółka uzasadniając zarzuty skargi zwróciła w szczególności uwagę, że w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, w ramach dokumentacji projektowej, inwestor przedłożył projekt zagospodarowania terenu w formie opisowej i formie graficznej. W pkt 2 części opisowej planu zagospodarowania terenu, inwestor dokonał opisu istniejącego stanu zagospodarowania terenu. Zgodnie z jego treścią cyt.: "przedmiotowy teren przemysłowy, porośnięty jest w większości niską roślinnością. Obszar inwestycji sąsiaduje z działkami przemysłowymi i drogowymi. [...] Cześć istniejących sieci znajdujących się na terenie Inwestora i będących jego własnością zostaną usunięte na podstawie następujących uzgodnień: gazociągi - zaświadczenie nr [...] z dnia 19 grudnia 2007 roku, wodociągi i kanalizacja sanitarna - pismo [...] z dnia 3 grudnia 2007 roku, sieć telefoniczna TP S.A. -pismo [...] - [...] z dnia 16 kwietnia 2008 roku. Zostaną również wykonane [przekładki wodociągu - pismo [...] z dnia 3 grudnia 2007 roku oraz przekładka gazu w oparciu o pismo nr [...] z 20 lutego 2008 roku". W treści projektu brak natomiast informacji o likwidacji istniejącej na terenie lokalizacji inwestycji sieci kanalizacji deszczowej, w tym sieci kanalizacji deszczowej kd750 przebiegającego przez nieruchomości nr [...][...][...][...][...][...][...]a następnie na terenie działki 1/50, który jest wprowadzony do piaskownika, gdzie wody opadowe są oczyszczane i odprowadzane do rzeki W.. Likwidacja tej sieci kanalizacji deszczowej, uwidoczniona została natomiast na mapie oznaczonej jako cyt.: "TEMAT; Budowa przyłączy dla budowy zespołu hal magazynowych wraz z zapleczem socjalno - biurowym oraz towarzyszącą infrastrukturą we W., obrąb P.P., ul. B., ul. K., ul. M. ". odwołująca się spółka zwróciła jednocześnie uwagę, że w części opisowej projektu instalacji wod-kan i gazu, w pkt 1.3 - Lokalizacja, inwestor oświadczył, że cyt.: "na terenie inwestycji istnieją sieci wodociągowa, gazowa, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji przemysłowej, kanalizacji deszczowej. Całe uzbrojenie podziemne jest własnością inwestora. Uzbrojenie kolidujące z nowoprojektowanymi budynkami zostanie zlikwidowane. Przełożeniu ulega sieć wodociągowa i sieć gazowa na terenie inwestycji". W świetle tych okoliczności odwołująca się strona zauważyła, że inwestor, składając projekt budowlany, poza przełożeniem sieci wodociągowej i gazowej, nie zaprojektował natomiast "przełożenia" sieci kanalizacji deszczowej, z której w chwili obecnej korzysta skarżący. Strona skarżąca podkreśliła, że przedmiotowa sieć kanalizacji deszczowej, przewidziana zgodnie z projektem do likwidacji, stanowi jedyny możliwy sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych z jej nieruchomości. Powtarzając za odwołaniem skarżąca spółka zwróciła uwagę na zawarte ze spółką C. S.A. umowy cywilnoprawne w których treści sprzedający C. S.A., ówczesny właściciel nieruchomości na których ma zostać wybudowana inwestycja na podstawie zaskarżonej decyzji, oświadczył, że ,,nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży jest przeznaczona i nadaje się bez ograniczeń do prowadzenia działalności przemysłowej". Dodatkowo, w trakcie prac projektowych i w trakcie trwania w trakcie postępowania administracyjnego mającego na celu uzyskania pozwolenia na budowę przez spółkę B. Sp. z o.o. hali produkcyjnej na działce nr [...] , C. S.A., ówczesny użytkownik wieczysty działek nr [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] , AM - 12, obręb P.P., w dniu 18 lutego 2004 r. złożył oświadczenie, że zgadza się na korzystanie przez B. Sp. z o.o. z obecnie istniejących sieci i wpięcie sieci wodno-kanalizacyjnej budowanej w związku z prowadzoną inwestycją B. do sieci należących do C., która jest doprowadzona do sieci MPWiK. Jednocześnie spółce B. Sp. z o.o., został przedłożony operat wodno-prawny, będący załącznikiem do decyzji Wojewody D. z dnia 16 lipca 2003 r. nr [...], oraz sama decyzja, która zezwalała na korzystanie z wód, tj. odprowadzaniu z terenów ówcześnie będących w posiadaniu C. S.A. we W., przy ul. B. do rzeki W.. Na podstawie wydanego przez C. S.A. zapewnienia uwzględniającego ówcześnie i obecnie istniejący przebieg zbiorczej kanalizacji deszczowej spółka B. Sp. z o.o. zaprojektowała, a następnie wybudowała swój zakład produkcyjny, na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę. Inwestycja była dwuetapowa, w 2004 roku oraz w 2006 roku. W obu projektach ówczesny inwestor przewidział odprowadzanie swoich wód opadowych za pomocą istniejącej na terenie sieci kanalizacji deszczowej. Wpięcie do tej sieci nastąpiło za zgodą ówczesnego wieczystego użytkownika działek na których ma zostać wybudowana inwestycja na podstawie zaskarżonej decyzji. Tym samym od momentu wybudowania zakładu produkcyjnego B. Sp. z o.o., spółka ta korzysta z istniejącej w chwili obecnej sieci kanalizacji deszczowej kd750, która zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym została przewidziana do likwidacji, bez zaprojektowania alternatywnego przebiegu sieci, a nawet bez jej przełożenia. Taki stan rzeczy potwierdza także opinia techniczna sporządzona przez biegłego, na zlecenie B. Sp. z o.o. W tym stanie sprawy skarżąca spółka podniosła, że wobec faktu nie przeprowadzenia przez organ II instancji dowodu z opinii biegłego oraz dowodu z oględzin (pomimo złożonego wniosku dowodowego w tym zakresie), należało uznać, że organ II instancji okoliczność istnienia sieci kanalizacji kd750 przebiegającej przez działki nr [...][...][...][...][...][...][...][...] i korzystania z niej przez spółkę B. Sp. z o.o. w chwili obecnej uznał za udowodnioną. Spółka wskazała, że pomimo zaistniałej kolizji, inwestor nie zamierza sieci przełożyć, ale sieć zlikwidować. Taki stan rzeczy jest niedopuszczalny w świetle powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w tym w szczególności budowlanego oraz prawa wodnego. Zlikwidowanie sieci kanalizacji deszczowej spowoduje, że spółka B. Sp. z o.o., która w trakcie budowy swojego zakładu swoją instalację odprowadzania wód opadowych i roztopowych dostosowała do istniejącego systemu kanalizacji na terytorium starych zakładów C. S.A., zostanie pozbawiona możliwości odprowadzenia tych wód. Istniejący w chwili obecnej system odprowadzania wody opadowej i roztopowej, stanowi jedyny możliwy sposób odprowadzania tych wód z nieruchomości skarżącego. Przerwanie i likwidacja sieci kanalizacji deszczowej doprowadzi do zalania zakładu produkcyjnego skarżącego (w piwnicach budynku zakładowego znajduje się transformator wysokiego napięcia), wstrzymania jego produkcji, a także do narażenia zdrowia i życia ludzkiego. Działania te mogą więc doprowadzić do wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu oraz powstania skutków trudnych do odwrócenia. Zdaniem skarżącej spółki organ administracyjny, wydający decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę dla spółki A. Sp. z o.o. usankcjonował możliwość likwidacji przez nią sieci kanalizacji deszczowej kd 750 bez zapewnienia alternatywnego przebiegu tejże kanalizacji bądź alternatywnej możliwości odprowadzenia wód opadowych z nieruchomości B. Sp. z o.o., która sąsiaduje z nieruchomością, na której zlokalizowana ma być planowana inwestycja. Uzasadniając zarzut naruszenia art. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego skarżąca spółka wskazała, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, obejmuje w szczególności:1) zapewnienie dostępu do drogi publicznej, 2) ochronę przed pozbawieniem: a) możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, b) dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, 3) ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, 4) ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. W ocenie spółki, nie ulega wątpliwości, że pozbawienie prawidłowego i jedynego możliwego sposobu odprowadzania wód opadowych z nieruchomości stanowi naruszenie uzasadnionego interesu strony skarżącej. Skarżąca spółka uzasadniając zarzut naruszenia art. 65 ust 1 Prawa wodnego, zakazującego między innymi niszczenie lub uszkadzanie jakichkolwiek urządzeń wodnych, wskazała, że ustawodawca usankcjonował i spenalizował wszelkie działania, które w jakikolwiek sposób miałyby mieć wpływ na zakłócenie z prawidłowego korzystania z wody. Ochrona tych urządzeń została potraktowana bardzo szeroko, gdyż do jej zakresu zaliczono niszczenie i uszkadzanie urządzeń wodnych, wyszczególniając rodzaje i niektóre skutki tych czynności. Zakazem też objęto utrudnienie przepływu wody. Przepis ten dotyczy każdego utrudnienia jako samodzielnego działania nakierowanego na wywołanie takiego skutku. Ponadto zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja została wydana pomimo istnienia sprzeczności dokumentacji projektowej z art. 63 ust 1 Prawo wodne. Przepis ten nakazuje kierować się zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności zachowaniem dobrego stanu wód i charakterystycznych dla nich biocenoz, potrzebą zachowania istniejącej rzeźby terenu oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych, przy projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych. W ocenie spółki przedłożony przez inwestora projekt, zatwierdzony zaskarżoną decyzją, narusza tą zasadę. Skarżąca spółka podniosła również, że zatwierdzony projekt jest także sprzeczny z normą przewidzianą w art. 29 ust 1 Prawa wodnego. Przepis ten zakazuje właścicielom gruntu, zmieniać stan wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Oznacza to, że zgodnie z treścią ust. 1 tegoż artykułu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu tego gruntu nie wolno podejmować działań na swoim gruncie, powodujących zmianę stosunków wodnych, zmianę kierunku odpływu wody opadowej i ze źródeł, o ile miałyby spowodować szkodę dla gruntów sąsiednich. Prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie tylko zakazał właścicielowi gruntu zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, odprowadzania wód i ścieków na inne grunty, ale również zobowiązał go do dbania aby stan stosunków wodnych na jego gruncie nie przyczyniał się do powstania szkód na gruntach sąsiednich i to nie tylko przez jego działania, ale też działania osób trzecich, jak też na skutek zdarzeń obiektywnych, niezależnych od niego oraz innych osób. Zdaniem strony skarżącej zaprojektowana przez inwestora likwidacja sieci kanalizacji deszczowej, z której ona korzysta taką zmianę kierunku odpływu wody opadowej spowoduje. Tym samym usankcjonowanie zaproponowanego w projekcie rozwiązania stoi w sprzeczności tą normą prawną, co wobec brzmienia art. 35 prawa budowlanego powinno skutkować decyzją odmawiającą zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Uzasadniając zarzut naruszenia prawdy obiektywnej strona skarżąca wskazała, że zarówno, organ I, jak i II instancji, nie sprawdził, czy sieci zaproponowane przez inwestora do likwidacji (w tym sieć kd 750, z której korzysta strona skarżąca) jest w dalszym ciągu w eksploatacji czy też nie. Organ nie podjął także kroków zmierzających do oceny wpływu planowanej inwestycji na możliwość doprowadzenia i odprowadzenia mediów do nieruchomości bezpośrednio sąsiadującymi z nieruchomościami, na których wybudowana ma zostać inwestycja. W aktach sprawy znajduje się bowiem tylko propozycja alternatywnego przyłącza gazu i woda, z których korzysta strona skarżąca. Brak jest natomiast, pomimo jasnego brzmienia części opisowej projektu zagospodarowania terenu oraz projektu wewnętrznych instalacji wod-kan, jakiegokolwiek śladu, który wskazywałby, że organ podjął kroki zmierzające do wyjaśnienia, w jaki sposób strona skarżąca, po likwidacji kanalizacji deszczowej, będzie odprowadzać wody opadowe i roztopowe ze swojej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy przytoczył ponownie argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi uczestnik postępowania A. spółka z o.o. przyłączył się do argumentacji przestawionej przez Wojewodę D. w odpowiedzi na skargę oraz podtrzymał wcześniejsze twierdzenia przedstawione w piśmie z dnia 22 kwietnia 2009 r.. Wnosząc o oddalenie podniesionego przez skarżącą spółkę zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, uczestnik postępowania stwierdził, że nie jest prawdą, że strona skarżąca korzysta obecnie z sieci kanalizacji deszczowej. Uczestnik postępowania podkreślił, że sieć kanalizacji deszczowej została wyłączona z użytku z dniem 31 grudnia 2005 r. na mocy umowy sprzedaży dnia 27 czerwca 2003 r., sygn. akt. Rep. [...] . Sieć kanalizacji deszczowej została zlikwidowana również na działce o nr [...], należącej do MPWiK z dniem 27 czerwca 2008 r., co jest widoczne na geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej działki MPWiK nr [...], wykonanej po zakończeniu prac rozbiórkowych. Zdaniem uczestnika postępowania nieprawdziwe są również twierdzenia, że ta sieć kanalizacyjna jest jedynym sposobem odprowadzania wód opadowych i roztopowych z nieruchomości skarżącego. W rzeczywistości istnieją bowiem inne możliwości odprowadzania wód opadowych z nieruchomości skarżącego, ale wymagają one uzyskania wymaganych prawem uzgodnień oraz poniesienia nakładów ze strony skarżącego. Uczestnik postępowania zaznaczył, że skarżąca spółka ma możliwość uzyskania dostępu do sieci poprzez włączenie się do kanalizacji deszczowej MPWiK znajdującej się w ul. K. kd 300 odprowadzającą wody deszczowe do sieci miejskiej. Dodatkowo skarżąca spółka ma możliwość podłączenia się do kanalizacji deszczowej MPWiK znajdującej się w ul. B. kd 600 odprowadzającej wody deszczowe do sieci miejskiej. W tej sytuacji uczestnik postępowania nie miał zatem również obowiązku zaproponowania alternatywnego przebiegu tejże kanalizacji, albowiem jak wykazał w piśmie z dnia 22 kwietnia 2009 r., kanalizacja ta została wyłączona z użytku i zlikwidowana z dniem 31 grudnia 2005 r. Nie można zatem wymagać, aby uczestnik postępowania będący inwestorem przekładał pozostałości zlikwidowanej sieci kanalizacji deszczowej. Ponadto, nie są zgodne z prawdą twierdzenia, że zatwierdzony projekt budowlany przewiduje likwidację kanalizacji deszczowej. Wobec faktu, że sieć ta została już zlikwidowana, oczywiste jest, że projekt budowlany przewiduje likwidację jedynie kolidujących pozostałości sieci kanalizacji deszczowej oraz innych sieci, jakie w przeszłości istniały na nieruchomości uczestnika postępowania. Ponadto w ocenie uczestnika postępowania, nie są prawdziwe twierdzenia skarżącej spółki, że przerwanie i likwidacja sieci kanalizacji deszczowej doprowadzi do zalania zakładu produkcyjnego skarżącej, wstrzymania jego produkcji, a także do narażenia zdrowia i życia ludzkiego. W rzeczywistości skarżąca spółka nie korzysta obecnie z sieci kanalizacji deszczowej, a kontrole przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. nie stwierdziły tego typu niebezpieczeństw. Zdaniem uczestnika postępowania należy również stwierdzić, że skarżąca spółka na skutek zaniedbań nie zapewniła posiadanej przez siebie nieruchomości dostępu do sieci kanalizacji deszczowej. W szczególności nie posiada żadnych uprawnień do jakichkolwiek sieci kanalizacji deszczowej znajdującej się na nieruchomości uczestnika. W rzeczywistości więc działania skarżącej spółki mają na celu przeniesienie sporu o charakterze cywilnoprawnym na grunt prawa administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola zaś sprawowana jest pod względem zgodności z prawem - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm./. Sąd uwzględnia skargę jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./. Rozpoznając skargę sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 cyt. ustawy. Przedmiotem oceny jest decyzja Wojewody D. z dnia 2 czerwca 2009 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 4 marca 2009 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca spółce A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu hal magazynowych wraz z zapleczem socjalno-biurowym oraz towarzyszącą infrastrukturą w zakresie I etapu, tj. budynku biurowego G2, hal magazynowych Al, A2, A3, A4, BI, B2, C, D, E i F wraz z infrastrukturą (oraz budynkiem portierni, budynkiem punktu zdawczo-odbiorczego (PZO), zbiornikiem wody przeciwpożarowej oraz drogami wewnętrznymi) przy ulicy B., M. i K. we W., oznaczenie geodezyjne: działki nr [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] AM-12 obręb P.P.. W ocenie Sądu w postępowaniu poprzedzającym wydanie wskazanej decyzji nie doszło do zarzucanego przez stronę skarżącą naruszenia zasad procedury administracyjnej, wyrażonych art. 6, 7 i 8 Kpa, ani też do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust 1 pkt 2, ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 29 ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 65 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Prawa wodnego. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji przez organ I instancji stanowił art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 .). Dokonując analizy materiału aktowego uznać należało, że w niniejszej sprawie zasady wynikające z przytoczonej regulacji prawnej procesu inwestycyjnego, zostały zachowane. W prowadzonym postępowaniu administracyjnym organ I instancji a zanim organ II instancji prawidłowo uznały, że wnioskodawca spełnia warunki formalne do wydania pozwolenia na budowę zamierzonej inwestycji. Zaznaczyć należy, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wprost określa warunki jakie inwestor ma obowiązek spełnić, aby uzyskać pozwolenie na budowę. W tej sprawie obowiązki te zostały spełnione, dlatego też za zasadną i zgodną z prawem uznać trzeba decyzję Prezydenta W. z dnia 4 marca 2009 r. nr [...] . Podkreślić także trzeba, że stosownie do treści art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska oraz po uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Ponadto pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 wymienionej ustawy). Stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Organ sprawdza również kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, to czy projekt wykonany został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno -budowlanymi. W przypadku spełnienia przez inwestora tych wymagań oraz w przypadku wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 wymienionej ustawy). Z akt sprawy wynika bezspornie, że inwestor spółka A. Sp. z o.o. w W. spełnił wszystkie wymagane prawem budowlanym obowiązki tj. przedłożył m.in. kompletny projekt budowlany sporządzony przez uprawnione osoby, posiadający wymagane opinie i uzgodnienia oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sporna inwestycja została poddana procedurze administracyjnej wynikającej z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Procedura ta zakończyła się wydaniem przez Prezydenta W. decyzji z dnia 16 kwietnia 2008 r., znak : [...] , ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hal wysokiego składowania we W. -P.P. wraz zapleczem socjalno-biurowym oraz towarzyszącą infrastrukturą -kanalizacją sanitarną, kanalizacją wodociągową siecią wodociągową gazową, instalacją elektryczną i teletechniczną zbiornikiem p.poż. ze stacją hydroforową , punktem zdawczo-odbiorycznym (energetyczne zasilanie obiektów), infrastrukturą drogową oraz wyjazdem z terenu inwestycji, oraz parkingami dla samochodów osobowych i ciężarowych oraz budynkami biurowymi i garażem - na działkach nr [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] AM-12 obręb P.P.. Za prawidłowe uznać należało ustalenia organów administracyjnych dotyczące uznania, że lokalizacja spornej inwestycji nie będzie kolidowała z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części zespołu urbanistycznego Psie Pole Przemysłowe we Wrocławiu zatwierdzonego uchwałą Nr XLVI/31013/06 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 12 stycznia 2006 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego z 8 lutego 2006 r. Nr 28, poz. 397). Działki na których zaprojektowano inwestycję znajdują się na terenie oznaczonym w planie symbolem 1P (przeznaczonym zgodnie z § 9 ust. 1 lit. c, na składy, magazyny, biura i parkingi), a także - na terenach oznaczonych symbolami 4KDZ (ulica klasy zbiorczej) oraz 6 KDU (ulica wewnętrzna). Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że w sprawie inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w art. 32 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Tym samym zgodnie z art. 35 ust. 4 wymienionej ustawy organ architektoniczno - budowlany zobligowany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przede wszystkim podkreślić należy, że zgodnie z art. 4 wymienionej ustawy, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami oraz jeżeli nie został naruszony interes osób trzecich. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno - budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że ochrona uzasadnionego interesu osób trzecich powinna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno - budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektów budowlanych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2004 r. IV SA 4872/02 niepubl. oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2004 r., IV SA 4/02, niepubl.). Biorąc pod uwagę treść analizowanego przepisu stwierdzono, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę powinna uwzględniać zarówno interesy inwestora jak i podmiotów, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie naruszone. W świetle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich", o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, tj. w oparciu o zgodność z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane inwestycją dolegliwości dla otoczenia, czy naruszenie interesów ekonomicznych osób trzecich nie mogą być kwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (zob. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2006 r. , II OSK 1371/05, LEX 318327 oraz wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2001 r. SA/Sz 1799/00, Lex Polonica nr 355095). Takie stanowisko nie oznacza, że skarżący powinien wykazać sprzeczność pozwolenia na budowę z wymogami określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zauważyć bowiem trzeba, że nawet projekt zgodny z wymogami prawa może w określonych sytuacjach naruszać interes osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 1998 r. II SA/Ka 1481/96, baza LexPolonica 344869). Pojęcie uzasadnionego interesu obejmuje poza zapewnieniem dostępu do drogi publicznej, także emisję pyłów i ostrych zapachów, czy też ochronę przed pogorszeniem warunków sanitarnych. Strona skarżąca upatruje naruszenia uzasadnionego interesu osób trzecich w fakcie zatwierdzania projektu budowlanego uwzględniającego likwidację istniejącej sieci kanalizacji deszczowej, z której korzysta skarżący, będącej jedynym możliwym sposobem odprowadzania wód opadowych i roztopowych z nieruchomości skarżącego, bez zaproponowania i zaprojektowania alternatywnego przebiegu tejże kanalizacji, z której będzie mógł korzystać skarżący, na warunkach obecnych. Oceniając legalność działania organów orzekających w sprawie pod kątem tego zarzutu Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracji art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko organu II instancji a także uczestnika postępowania. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można bowiem przyjąć, że uprawnienia właścicielskie skarżącej spółki zostały, w sposób niezgodny z przepisami prawa, uszczuplone. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego własność oraz inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Zatem strona skarżąca jest uprawniona, z wyłączeniem innych osób, do korzystania z rzeczy stanowiącej jej własność zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa oraz rozporządzać rzeczą, tyle tylko że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego (art. 140 Kc). Skarżąca spółka ma więc co do zasady prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu należącego do innych osób. Jednakże umknęło skarżącej spółce, że każdy inny ma również prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dopiero zatem wówczas, gdy zakres ograniczeń prawa własności przybierze taki rozmiar, że niwecząc podstawowe składniki prawa własności, wydrąży je w rzeczywistej treści i przekształci w pozór tego prawa, to naruszona zostanie podstawowa treść (istota) prawa własności, a to jest konstytucyjnie niedopuszczalne (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 200 r., sygn. P 11/98-OTK 2000 r. nr 1, poz.3). Z przyczyn, które organ II instancji w sposób przekonywujący przedstawił, zaskarżona decyzja, będąca przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, nie narusza istoty prawa własności skarżącej spółki. Nie ograniczając się bowiem do analizy sytuacji skarżącej spółki w świetle przepisów Prawa budowlanego, zauważyć należy, że w płaszczyźnie cywilno-prawnej, stanowiącej dla rozważań administracyjnoprawnych punkt wyjścia, sytuacja skarżącej strony nie jest dla niej korzystna. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, skarżąca spółka nie posiada żadnego roszczenia cywilnoprawnego do znających się na działce inwestora pozostałości sieci kanalizacyjnej, ani też nie może skutecznie domagać się od niego przełożenia, czy też odtworzenia istniejącej sieci kanalizacyjnej. W związku z czym skarżąca spółka nie może oczekiwać, od organów orzekających w sprawie, że te na zasadzie poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich się uzależnia wydanie pozwolenia budowlanego od dokonania przełożenia dotychczas istniejącej sieci kanalizacyjnej jak to ma miejsce w przypadku pozostałych instalacji i sieci. Podnoszone przez pełnomocników strony skarżącej zarzuty nie mają, w ocenie Sądu, podstaw prawych wynikających z przysługujących stronie skarżącej praw właścicielskich. Użytkowana do tej pory przez skarżącą spółkę sieć kanalizacji deszczowej została wyłączona z użytku z dniem 31 grudnia 2005 r. na mocy zawartej przez spółkę C. S.A. a MPWiK umowy dnia 27 czerwca 2003 r., sygn. akt. Rep. [...] . Należy podnieść, że C. zobowiązał się poinformować o porozumieniu wszystkich swoich następców prawnych (!). Sieć kanalizacji deszczowej została zlikwidowana również na działce o nr [...], należącej do MPWiK z dniem 27 czerwca 2008 r., co jest widoczne na geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej działki MPWiK nr [...], wykonanej po zakończeniu prac rozbiórkowych. Oceniając roszczenia skarżącej spółki stwierdzić należy, że co naj- wyżej takie roszczenia, jeśli przyjąć ich istnienie, skarżąca spółka mogłaby mieć wobec sprzedawcy nabytych przez nią nieruchomości. Dla istoty sprawy kwestia ta jednak nie ma żadnego znaczenia. Z umów zawieranych przez skarżącą spółkę z C. S.A, a w przede wszystkim, ze znajdującego się w księdze wieczystej wpisu dotyczącego służebności gruntowej, który uprawniał C. S.A. oraz jego następców prawnych do korzystania z sieci kanalizacyjnej znajdującej się na działce 2/17 jedynie do dnia 31 grudnia 2005 r., wynika, że skarżąca spółka miała dostęp do informacji na temat statusu prawnego użytkowanej przez nią instalacji kanalizacyjnej. W świetle tego stanu prawnego skarżąca spółka powinna liczyć się z koniecznością zapewnienia sobie innej możliwości odprowadzania wód opadowych z jej nieruchomości, co niewątpliwie wymaga poniesienia pewnych nakładów ze jej strony, których jednak nie można w tym stanie prawnym przerzucić na osoby trzecie. W ocenie Sądu, w świetle nie nasuwających wątpliwości ustaleń dokonanych w sprawie, za nieuprawnione uznać należało twierdzenia, że sieć kanalizacyjna, z której dotychczas korzystała strona skarżąca jest jedynym sposobem odprowadzania wód opadowych i roztopowych z jej nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy istnieją inne możliwości odprowadzania wód opadowych z nieruchomości strony skarżącej m.in. poprzez uzyskanie dostępu do sieci poprzez włączenie się do kanalizacji deszczowej MPWiK znajdującej się w ul. K. kd 300 odprowadzającej wody deszczowe do sieci miejskiej. Dodatkowo skarżąca spółka ma możliwość podłączenia się do kanalizacji deszczowej MPWiK znajdującej się w ul. B. kd 600 odprowadzającej wody deszczowe do sieci miejskiej. Także w świetle ustaleń dokonanych przez organy orzekające w sprawie trudno mówić, że zatwierdzony projekt budowlany przewiduje likwidację kanalizacji deszczowej skoro sieć ta przez jej właściciela została już zlikwidowana. W aktach sprawy znajduję się kopia pisma MPWiK Sp. z o.o. z dnia 21 kwietnia 2009 r. zawierająca informację o likwidacji obiektów kubaturowych i infrastruktury podziemnej na omawianym terenie. Projekt budowlany przewiduje likwidację jedynie kolidujących pozostałości sieci kanalizacji deszczowej oraz innych sieci, jakie w przeszłości istniały na nieruchomości uczestnika postępowania. Reasumując, przyjąć należy za uczestnikiem postępowania, że zarzuty skargi mają na celu przeniesienie sporu o charakterze cywilnoprawnym na grunt prawa administracyjnego. Takie działania w niniejszej sprawie nie może przynieść oczekiwanych przez stronę skarżącą skutków. Za całkowicie nietrafne uznać należało podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 65 ust 1 pkt 1 oraz ust. 2 Prawa wodnego, który zakazuje niszczenia lub uszkadzania urządzeń wodnych oraz art. 63 ust. 1 Prawa wodnego, który nakazuje kierować się zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności zachowaniem dobrego stanu wód i charakterystycznych dla nich biocenoz, potrzebą zachowania istniejącej rzeźby terenu oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych, przy projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych, ponadto art. 29 ust 1 wskazanej ustawy, który zakazuje właścicielom gruntu, zmieniać stan wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Przede wszystkim trafnie zauważył organ II instancji w odpowiedzi na skargę, że ani art. 65 ust. 1 Prawa wodnego ani art. 63 ust. 1 Prawa wodnego nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ odnoszą się wyłącznie do urządzeń wodnych, które nie występują w sprawie. Natomiast, zarzut naruszenia art. 29 ust.1 pkt 1) i 2) Prawa wodnego nie tyle nie odnosi się do ustalonego stanu faktycznego, jak na to wskazuje organ II instancji, co raczej potraktować należy jak co najmniej przedwczesny. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, że na skutek działań podejmowanych przez inwestora może dojść do naruszenia stosunków wodnych. Wbrew zarzutom skargi przyjąć należy, że organy obu instancji orzekając w niniejszej sprawie dokonały wszechstronnej oceny okoliczności danego przypadku, na podstawie zebranego w sprawie całokształtu materiału dowodowego. Ponadto organy te uzasadniły zgodnie z wymogami przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiska wyrażone w swych rozstrzygnięciach tj. wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, czym uczyniły zadość wymaganiom określonym w art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 Kpa. Wojewoda Dolnośląski zebrał pełny materiał dowodowy dotyczący wszystkich mających znaczenie dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy organ dokonał w oparciu o przepis prawa materialnego tj. art. 35 Prawa budowlanego, który zawiera zakres obowiązków organu przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Organ w skarżonej decyzji szczegółowo zbadał i odniósł się do wszystkich nałożonych prawem kwestii. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.