II SA/Wr 410/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 28 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na działanie Urzędu Rejonowego w L. i Urzędu Gminy W. B. w przedmiocie utrudniania postępowania w załatwieniu i wyjaśnieniu sprawy niewłaściwie sporządzonego protokołu przez Urząd Rejonowy w L. i Urząd Gminy W. postanawia: skargę odrzucić. Pismem z dnia [...]M. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu dotyczącą utrudniania postępowania w załatwieniu i wyjaśnieniu sprawy niewłaściwie sporządzonego przez Urząd Rejonowy w L. i pracownika Urzędu Gminy W. B. protokołu, domagając się przekazania sprawy do Najwyższego Sądu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi wniesionej do sądu administracyjnego mogą być, zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270): 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Tak określony zakres działania sądów administracyjnych nie przewiduje jednakże możliwości dokonywania kontroli przez te sądy skarg dotyczących "nieudolności i utrudniania postępowania w załatwieniu i wyjaśnieniu sprawy" przez organy administracji i ich pracowników. Z lektury skargi wynika, iż jest to skarga powszechna na organ administracji publicznej w zakresie utrudniania postępowania mającego wyjaśnić sprawę niewłaściwie sporządzonego protokołu przez Urzędu Rejonowego w L. i pracownika Urzędu Gminy W. B. I. N. Zatem skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez M. K. nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, a umieszczonej w zapisach art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270). W dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Skargi i wnioski" zostało przyznane każdemu prawo składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organów organizacji i instytucji społecznych. Stosownie do art. 227 kpa przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie sprawy. Zgodnie zaś z art. 228 kpa skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Zasadą jest, że organem właściwym do rozpatrzenia i załatwienia skarg są organy wyższego stopnia lub organy sprawujące bezpośredni nadzór. W wyroku NSA z 11 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 3121/01 (nie publikowany) stwierdzono, że sąd administracyjny "nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII kpa, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 kpa)". Dotąd powiedziane prowadzi do wniosku, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała odrzuceniu. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia.