II SA/Wr 412/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wyłączenie od orzekania Sędziego NSA Tadeusza Kuczyńskiego, Sędziego WSA Lidii Serwiniowskiej, Sędziego WSA Ireneusza Dukiela w sprawie ze skargi [...] na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie pawilonu handlowo-usługowego postanawia: oddalić wniosek. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie pawilonu handlowo-usługowego. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 19 listopada 2013 r. skarżący wniósł o wyłączenie od rozpoznawania niniejszej sprawy Sędziego NSA Tadeusza Kuczyńskiego, Sędziego WSA Lidii Serwiniowskiej i Sędziego WSA Ireneusza Dukiela, a nadto zobowiązał się złożyć na piśmie w terminie 14 dni uzasadnienie zgłoszonego wniosku. W piśmie wniesionym w dniu 25 listopada 2013 r. skarżący, powołując się na przepis art. 45 ust. 1 Konstytucji RP wyjaśnił, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, a poszanowaniu wskazanych wartości służy instytucja wyłączenia sędziego. Skarżący wyjaśnił, że niniejsza sprawa toczy się przed tutejszym Sądem, z winy Sądu, już ponad 9 lat, ponieważ akta administracyjne sprawy nie były kompletne. Podniósł, że na rozprawie zgłosił do protokołu wniosek o jej odroczenie, motywując go chęcią zapoznania się z aktami sprawy pod względem ich skompletowania. Wniosek w tym zakresie został przez wskazanych wyżej sędziów oddalony. Z kolei, nie znając akt sprawy nie mógł zatem dodatkowych wniosków dowodowych, innych pism procesowych, a także nie mógł skutecznie bronić swego interesu prawnego. Poza tym, jak wskazał, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie jest Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, która jest także w składzie orzekającym w sprawie sygn. akt II SA/Wr 799/12. W dniach 26 i 27 listopada 2013 r. Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska i Sędzia WSA Ireneusz Dukiel oświadczyli, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., ani inne tego rodzaju, które mogłyby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności (art. 19 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 18 i art. 19 p.p.s.a., wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy, na żądanie sędziego bądź na wniosek strony. Przyczyny wyłączenia z mocy ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 p.p.s.a. W związku z tym, że tworzą one katalog zamknięty, nie jest możliwe stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej. Tym samym, nie można wyłączyć sędziego z mocy ustawy w przypadkach innych niż przewidziane przez ustawodawcę, bez względu na subiektywne odczucia osób występujących w sprawie. Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a., w myśl art. 19 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Podkreślenia przy tym wymaga, że charakter instytucji wyłączenia sędziego jest oczywisty i sprowadza się do eliminowania wszelkich przyczyn, które mogłyby skutkować pojawieniem się jakichkolwiek wątpliwości, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy. W tym zakresie istota wyłączenia sędziego w oparciu o przesłanki bezwzględne wymienione enumeratywnie w art. 18 p.p.s.a., jak też w oparciu o przesłanki względne z art. 19 p.p.s.a., jest taka sama. Ma ona zapewnić jak najpełniejszą realizację zagwarantowanego, między innymi na gruncie Konstytucji RP, prawa do sądu, poprzez stworzenie warunków umożliwiających każdemu rozpatrzenia jego sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Wskazano przy tym, że podstawą wyłączenia sędziego nie mogą być jedynie gołosłowne twierdzenia i subiektywne przekonanie. Konieczne jest bowiem wskazanie konkretnych okoliczności, czy to wymienionych enumeratywnie w art. 18 ustawy, czy też innych, z których wynika, że istnieją wątpliwości co do bezstronności tego sędziego zgodnie z treścią art. 19 p.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 100/09, Lex nr 518262). Mając zatem na względzie okoliczności niniejszej sprawy i wskazane regulacje normatywne Sąd uznał, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawca bowiem nie podał żadnych okoliczności faktycznych uzasadniających wyłączenie wskazanych sędziów od rozpoznawania sprawy. Wbrew jego twierdzeniom podstawą wyłączenia, w świetle przesłanek wyłączenia sędziego od rozpoznawania sprawy, nie może być fakt oddalenia na rozprawie wniosku o jej odroczenie, gdyż skarżący uznał, iż koniecznym jest zapoznanie się przez niego z aktami sprawy pod względem ich zawartości i ewentualne złożenie wniosków dowodowych, innych pism procesowych. Podstawą taką nie może być również udział sędziów w innych sprawach, wszczętych jego skargą, ani też merytoryczne ich rozpoznanie. Zdaniem tutejszego Sądu powzięta przez wnioskodawcę wątpliwość co do bezstronności sędziów wynika tylko z jego subiektywnego przeświadczenia i nie stanowi wystarczającej przesłanki do zastosowania art. 19 p.p.s.a. Zważyć nadto należy, że w złożonych oświadczeniach wskazani sędziowie, wyjaśnili, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 p.p.s.a., dające podstawę do ich wyłączenia od rozpoznawania niniejszej sprawy. Wobec zatem braku faktycznych i prawnych przesłanek wyłączenia sędziego należało, na podstawie art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.