II SA/Wr 416/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. B., I. B. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej postanawia: odrzucić skargę. J. B. i I. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej . Zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2018 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 7500 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja sądowa zawierająca powyższe wezwanie, została doręczona skarżącym dnia 28 czerwca 2018 r. Dnia 5 lipca 2018r. do sądu wpłynęło zażalenie na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II w przedmiocie uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że określona wysokość wpisu jest sprzeczna z pouczeniem znajdującym się w treści postanowienia otrzymanego od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...], z którego wynika zobowiązanie do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, co jest zgodne z przepisem § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 września 2018 r. oddalił zażalenie, wyjaśniając że zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w każdym przypadku, gdy zaskarżony akt (niezależnie od tego czy jest to decyzja czy postanowienie) ustala należność pieniężną ( ta sama zasada została wyrażona w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.). W pozostałych przypadkach, gdy przedmiotem zaskarżenia nie jest akt, który w sposób bezpośredni nakłada obowiązek uiszczenia należności pieniężnej lub ustala wysokość należności, pobiera się wpis stały. Z tych względów od skargi na postanowienie w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej pobiera się wpis stosunkowy na podstawie art. 231 p.p.s.a. oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Sąd podkreślił, że podobne stanowisko dotyczące pobierania wpisu stosunkowego od skarg na postanowienia organów nadzoru budowlanego wyrażane jest jednolicie w orzecznictwie NSA ( np. postanowienia NSA: z 18 lutego 2016 r., II OZ 164/16, z dnia 22 lipca 2016 r., II OZ 277/16, z 12 kwietnia 2017 r., II OZ 384/17). Następnie zarządzeniem z dnia 2 października 2018 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 7500 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja sądowa zawierająca powyższe wezwanie, została awizowana wobec nieobecności adresatów w domu w dniu 9 października 2018 r. powtórne awizowanie nastąpiło dnia 18 października 2018 r. Przesyłka z adnotacją : "Zwrot. Nie podjęto w terminie" została zwrócona do sądu w dniu 29 października 2018 r.". W przedmiotowej sprawie nie został uiszczony wpis od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Podstawę określającą wysokość należnego w niniejszej sprawie wpisu od skargi, stanowi § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), ustalający wpis w sprawie w wysokości 7500 zł. Wezwanie do uiszczenia wpisu w podanej wyżej wysokości zostało skierowane do skarżących, na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tutejszego Sądu z dnia 2 października 2018 r. Wezwanie przesłano drogą pocztową na adres skarżących. Zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1481, z późn. zm.), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Jednakże w razie niemożności doręczenia korespondencji w podany sposób, mają zastosowanie postanowienia art. 73 § 1 p.p.s.a., w takim przypadku pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 art. 73 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3 art. 73 p.p.s.a). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4 art. 73 p.p.s.a.). Ustawodawca wprowadził zatem tzw. fikcję doręczenia, polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie czternastu dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo). Zgodnie z powyższym, doręczenie korespondencji sądowej w sprawie uznać należało za skuteczne, bowiem przesyłka została złożona na okres czternastu dni w placówce pocztowej oraz była dwukrotnie awizowana w dniach: 9 października 2018 r. i 18 października 2018 r. Za datę skutecznego doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi uznać zatem należało dzień 23 października 2018 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanej czynności upłynął natomiast w dniu 30 października 2018 r. Pomimo upływu ww. terminu, w sprawie nie uiszczono wpisu od skargi. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. brak spełnienia warunku fiskalnego skargi skutkuje jej odrzuceniem. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi, jak w sentencji.