II SA/Wr 418/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędziowie NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.), Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2008r. sprawy ze skargi Spółki A w W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszonych do wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu tablicy reklamowej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; III. zasądza zwrot kosztów postępowania do Wojewody D. na rzecz strony skarżącej w kwocie 517 (pięćset siedemnaście) zł Pismem z dnia 3 kwietnia 2007 r. strona skarżąca spółka A. w Warszawie, reprezentowana przez pełnomocnika J.B. , zgłosiła w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. zamiar montażu tablicy informacyjnej "B" o wymiarach "3 x 12", na działce nr [...] we W. . Prezydent W. , decyzją nr 135/07 z dnia 19 kwietnia 2007 r., działając na podstawie art. 30 ust. 5 i art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), art. 104 kpa oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.), wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przedmiotowej tablicy reklamowej oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wyżej opisanego obiektu budowlanego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podkreślił, że z opisu reklamy oraz rysunków zawartych w projekcie konstrukcyjno-budowlanym wynika, iż przedmiotowa reklama jest budowlą trwale związaną z gruntem. Jej wymiary oraz ciężar stopy wymagają wykonania szczegółowych obliczeń np. na parcie wiatru, co potwierdza, że może wystąpić zagrożenie bezpieczeństwa w trakcie eksploatacji, jak i realizacji obiektu. Nadto organ podkreślił, że na załączonej do wniosku mapie nie zwymiarowano odległości położenia reklamy od drogi krajowej oraz prawidłowo nie opisano w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością działki, na której mają być wykonane roboty budowlane. Od powyższej decyzji inwestor - spółka A. złożył odwołanie do Wojewody Dolnośląskiego, w którym zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane oraz naruszenie art. 30 ust. 7 pkt 1 tej ustawy w związku z art. 107 § 3 kpa i wniósł o uchylenie tej decyzji w całości. W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Organ powinien wnieść sprzeciw do dokonanego zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia, natomiast jeżeli tego nie uczyni można przystąpić do wykonywania prac. Mimo że przepisy prawa nie precyzują, iż w oznaczonym terminie 30 dni powinno nastąpić doręczenie rozstrzygnięcia organu administracji, to jednak za powyższą interpretacją przemawia wykładnia teleologiczna. Skoro ustawodawca zezwala na przystąpienie do wykonywania robót budowlanych w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia, to decyzja musi zostać wydana i doręczona wnioskodawcy w powyższym terminie. Jeżeli decyzja w ogóle nie zostanie doręczona wnioskodawcy lub zostanie mu doręczona po upływie wskazanego powyżej terminu, może on przystąpić do wykonywania objętych zgłoszeniem robót budowlanych. W niniejszej sprawie zgłoszenie inwestora wpłynęło do właściwego organu administracji publicznej w dniu 6 kwietnia 2007 r. (co wynika - zdaniem skarżącej Spółki - z potwierdzenia odbioru), zaś rozstrzygnięcie, w postaci decyzji wnoszącej sprzeciw, zostało jej doręczone dopiero w dniu 8 maja 2007 r., a więc już po upływie 30 dni od dnia doręczenia przedmiotowego zgłoszenia organowi administracji. Ponadto w sprawie nie zachodzi okoliczność wyłączająca możliwość rozpoczęcia robót budowlanych określona w zd. 2 art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, gdyż od terminu rozpoczęcia robót budowlanych wskazanego w zgłoszeniu nie upłynęły dwa lata. Przywołując przepisy art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 107 § 3 kpa strona podkreśliła, że organ administracji w żaden sposób nie wykazał, iż wykonanie objętej zgłoszeniem tablicy informacyjnej może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Przedmiotowa tablica informacyjna ma zostać wykonana w oparciu o projekt przygotowany przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę fachową oraz niezbędne kwalifikacje, co w sposób niebudzący wątpliwości uzasadnia przekonanie, iż jej zainstalowanie nie spowoduje żadnego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Organ administracji uzasadnił wydanie przedmiotowej decyzji znacznymi rozmiarami urządzenia reklamowego oraz jego ciężarem. Wskazując na lakoniczny charakter uzasadnienia, strona podniosła, iż organ administracji w przedmiotowej sprawie nie wykazał w żaden sposób, że powyższe okoliczności mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Zdaniem strony sam rozmiar tablicy oraz jej ciężar nie przesądza jeszcze o tym, iż może ona spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia tym bardziej, że jej projekt został przygotowany przez osobę o odpowiednich umiejętnościach i kwalifikacjach. Wojewoda Dolnośląski, decyzją nr II - 211/07 z dnia 18 czerwca 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzając, że inwestor dokonał przedmiotowego zgłoszenia w dniu 10 kwietnia 2007 r. podkreślono, iż przepis art. 29 ustawy - Prawo budowlane stanowi zamknięty katalog obiektów budowlanych i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Do robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę należą, zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, roboty polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Obiektem budowlanym, stosownie do przepisu art. 3 pkt 1 lit. b wymienionej ustawy, jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki, a pod pojęciem budowli należy rozmieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska drogi (...), wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe (...) - zgodnie odpowiednio z art. 3 pkt 9 i pkt 3 omawianej ustawy. Natomiast, w myśl przepisu art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o robotach budowlanych - należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Budową zaś - zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego - jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Przepisy ustawy - Prawo budowlane nie precyzują natomiast pojęcia instalowanie. Wobec tego organ posłużył się literalnym brzmieniem tego słowa wynikającym ze słownika języka polskiego, zgodnie z którym instalować oznacza: zakładać, montować urządzenie techniczne; instalować aparaturę pomiarową, lampy oświetleniowe. W przekonaniu organu zatem do zakresu pojęcia "urządzenia reklamowe" zaliczyć należy wszystkie elementy składające się na to urządzenie. Należeć więc do nich musi zarówno konstrukcja, jak i płaszczyzna, czy miejsce, na którym umieszczony zostanie przedmiot reklamy. Instalacja urządzenia reklamowego oznacza zaś montaż elementów, łącznie tworzących urządzenie służące reklamie. Inaczej mówiąc, instalowanie urządzenia reklamowego polega na wykonywaniu szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczania urządzenia reklamowego w określonym miejscu. Jednakże powyższe rozważania nie będą miały zastosowania w przypadku obiektu budowlanego, a zwłaszcza w przypadku budowy budowli - w omawianej sprawie wolno stojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego. Na podstawie załączonego do zgłoszenia projektu budowlanego organ stwierdził, iż planowane roboty polegają na wykonaniu tablicy informacyjnej o wymiarach 3,40 m na 12,40 m na słupie rurowym. Słup ten natomiast będzie zamontowany na fundamencie trwale połączonym z gruntem o głębokości posadowienia 1,5 m. Zatem przewidziany w omawianej sprawie do realizacji zakres robót budowlanych nie może być zaliczony do robót nieobjętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, polegających na instalowaniu tablicy reklamowej w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Roboty te bez wątpienia należy zaliczyć do robót polegających na wykonaniu (budowie) obiektu budowlanego, na który to zakres inwestor obowiązany jest uzyskać pozwolenie na budowę. Wobec tego, słusznie organ I instancji w zaskarżonej decyzji wniósł sprzeciw do robót budowlanych opisanych w zgłoszeniu, jednakże błędnie przywołał w podstawie prawnej art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Przepis ten będzie miał bowiem zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy inwestycja jest zwolniona z ustawowego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Przykładem mogłaby być sytuacja instalowania urządzenia reklamowego niezwiązanego trwale z gruntem, co w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Organ podkreślił, że przedmiotowa inwestycja, nie jest zwolniona z ustawowego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem Prezydent W. winien wnieść sprzeciw w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, który został przywołany w podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego. Odnosząc się do drugiego zarzutu inwestora organ podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie dwóch lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. W myśl art. 40 § 1 i § 2 kpa pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi - o czym mówi art. 42 § 1 i § 3 kpa. Przepis art. 43 omawianej ustawy natomiast zezwala, w przypadku nieobecności adresata pismo doręczyć, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Z kolei art. 44 kpa stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany powyżej, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie siedmiu dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu czternastu dni, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Okres czternastu dni liczony jest od dnia następnego po dniu doręczenia zawiadomienia - pozostawienia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Doręczenie przesyłki pocztowej, od chwili nadania jej w placówce nadawczej, może trwać maksymalnie 20 dni, przy założeniu, iż operator publiczny doręczy daną przesyłkę listową, przyjętą do przemieszczenia i doręczenia w ramach powszechnej usługi publicznej, nie później niż w szóstym dniu po dniu nadania - co wynika z art. 48a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. Nr 130, poz. 1188 z późn. zm.). Powyższe skracałoby jednak ustawowy termin trzydziestu dni do zajęcia stanowiska przez organ administracji architektoniczno - budowlanej w drodze decyzji do dni dziesięciu. W przekonaniu organu odwoławczego dyspozycja z art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane zostanie zachowana w przypadku, gdy organ administracji publicznej decyzję wnoszącą sprzeciw nada w placówce pocztowej najpóźniej w trzydziestym dni licząc od dnia doręczenia zgłoszenia. W niniejszej sprawie inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru zainstalowania tablicy informacyjnej "B" o wymiarach 3,00 m x 12,00 m, na działce nr [...] we W. w Urzędzie Miejskim W. w dniu 10 kwietnia 2007 r. Termin do ewentualnego wniesienia sprzeciwu upływał zatem z dniem 10 maja 2007 r. Decyzja Prezydenta W. nr [...], datowana na dzień [...] r., została złożona w placówce nadawczej poczty polskiej w dniu 19 kwietnia 2007 r., co spełnia wymóg zawarty w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane. Termin do wniesienia sprzeciwu został również zachowany w przypadku zastosowania interpretacji przepisu art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane zawartego w odwołaniu, albowiem zgłoszenie wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 10 kwietnia 2007 r., natomiast doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 8 maja 2007 r. W skardze z dnia 29 czerwca 2007 roku skarżąca spółka wniosła o uchylenie rozstrzygnięć organów obydwu instancji. W uzasadnieniu zarzucono decyzji organu II instancji rażące naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 7 kpa oraz art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Wywodzono w szczególności, że projektowane urządzenie reklamowe nie jest w żaden sposób trwale związane z gruntem. Oddzielenie urządzenia od gruntu odbywa się przez jego podniesienie, bez jakichkolwiek skutków bocznych dla samego urządzenia, jak i podłoża, na którym został posadowiony. Wobec powyższego wątpliwości nie ulega fakt, iż zgłoszony nośnik reklamowy nie jest urządzeniem trwale związanym z gruntem w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a tym samym nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym organ administracji II stopnia błędnie przyjął, iż wykonanie prac zgłoszonych przez inwestora nie mieści się w zakresie pojęcia zainstalowanie, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane i w związku z tym nie jest objęte trybem zgłoszeniowym. Odnosząc się do drugiego z podniesionych zarzutów stwierdzono, że organ administracji rażąco naruszył art. 30 ust. 5 ustawy prawo budowlane, przyjmując błędną interpretację powyższego przepisu. Organ administracji uznał bowiem, iż momentem wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy prawo budowlane jest nadanie pisma zawierającego decyzję wnoszącą sprzeciw od zgłoszenia inwestora w terminie trzydziestu dni licząc od dnia doręczenia zgłoszenia. Mając na uwadze cel wspomnianego przepisu oraz orzecznictwo dotyczące omawianej kwestii, w opinii strony skarżącej organ administracji rażąco naruszył treść art. 30 ust. 5 ustawy prawo budowlane. Zastrzegając, iż aktualność zachowuje argumentacja przedstawiona w tym zakresie w odwołaniu od decyzji organu I instancji, strona dodatkowo zauważyła, że skoro ustawodawca zezwala na przystąpienie do wykonywania robót budowlanych w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia, to decyzja musi zostać wydana i doręczona wnioskodawcy w powyższym terminie. Jeżeli decyzja w ogóle nie zostanie doręczona wnioskodawcy lub zostanie mu doręczona po upływie wskazanego powyżej terminu, może on przystąpić do wykonywania objętych zgłoszeniem robót budowlanych. Skarżąca Spółka wskazała również na twierdzenie organu odwoławczego, który podał, iż nawet w przypadku zastosowania powyższej interpretacji art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, termin do wniesienia sprzeciwu został również zachowany, gdyż zgłoszenie wpłynęło do organu I instancji w dniu 10 kwietnia 2007 r., a doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 8 maja 2007 roku. W ocenie strony skarżącej twierdzenia organu odwoławczego są niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż zgłoszenie spółki A. wpłynęło do właściwego organu administracji w dniu 6 kwietnia 2007 r., co wynika z potwierdzenia odbioru, tym samym od tej daty należy liczyć bieg terminu do wniesienia sprzeciwu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie jako procesową podstawę rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał art. 138 § 1 pkt 2 kpa, według którego organ odwoławczy uprawniony jest do podjęcia decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie do orzeczenia co do istoty sprawy, bądź też do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania przed organem I instancji. Tymczasem w sprawie tej Wojewoda praktycznie poprzestał jedynie na uchyleniu decyzji organu I instancji w części nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, bez ustosunkowania się do istoty sprawy w części objętej kasacyjnym rozstrzygnięciem, ani bez umorzenia postępowania. Takie rozstrzygnięcie nie znajduje potwierdzenia w art. 138 § 1 i § 2 kpa, który precyzyjnie określa rodzaje decyzji, które mogą być podjęte przez organ odwoławczy i nie przewiduje takiego rozstrzygnięcia. Dodać wypada, że przywołany przepis nie przewiduje jako odrębnego rozstrzygnięcia uchylania decyzji w części i utrzymania decyzji w pozostałej części. To zaś oznacza, że decyzja organu odwoławczego podjęta została z naruszeniem przywołanego przepisu - szczególnie zaś art. 138 § 1 pkt 2 kpa - i z tego względu podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Jak podkreślano w doktrynie i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przepis art. 138 kpa zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie (A. Wróbel, Komentarz do art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II). Natomiast rozstrzygnięcie podjęte przez organ II instancji, nieprzewidziane w katalogu ujętym w art. 138 kpa, będzie zawsze w sposób rażący naruszało prawo (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 września 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1634/05 - LEX nr 192094). Skoro zatem rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie przez organ II instancji nie zostało przewidziane w katalogu ujętym w art. 138 kpa, to uznać trzeba, że narusza ono w sposób rażący prawo. Należało więc w tej sytuacji stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. Ponadto w toku przeprowadzonego postępowania nie wyjaśniono, kiedy dokonano przedmiotowego zgłoszenia. Na znajdującym się w aktach administracyjnych zgłoszeniu widnieje co prawda jako data wpływu 10 kwietnia 2007 r., jednak zdaniem strony skarżącej doręczenie to miało miejsce w dniu 6 kwietnia 2007 r. Pomimo, że taki zarzut został podniesiony przez skarżącą Spółkę w odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji, organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do niego i przyjął, jak gdyby była to okoliczność bezsporna, że doręczenie nastąpiło w dniu 10 kwietnia 2007 r. W szczególności Wojewoda w żaden sposób nie odniósł się do twierdzeń strony, iż to, że zgłoszenie spółki A. wpłynęło do właściwego organu administracji w dniu 6 kwietnia 2007 r., wynikać ma z "potwierdzenia odbioru". W aktach administracyjnych brak jest co prawda takiego potwierdzenia odbioru, co jednak nie wyklucza, że potwierdzenie takie w rzeczywistości istnieje. Kwestia ta nie została jednak wyjaśniona w postępowaniu odwoławczym Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy rozważy wszystkie podnoszone przez stronę skarżącą argumenty i wyjaśni wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, a następnie wyda decyzję o treści przewidzianej w art. 138 kpa. W tym stanie rzeczy zbędne było szczegółowe ustosunkowanie się przez Sąd do wszystkich podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, bowiem sąd administracyjny nie może zastępować organu administracji w podejmowaniu konkretnych decyzji. Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 152 i art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.