II SA/Wr 435/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 4 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwa Śnieżka o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwa Śnieżka na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Lwówku Śląskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 3 kwietnia 2018 r. nr WR.ZUO.3.470.195.2018.DG.OS.D w przedmiocie określenia opłaty za pobór wód powierzchniowych dla potrzeb zbiornika retencyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją określono stronie skarżącej opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. za pobór wód powierzchniowych z potoku Janówka dla potrzeb zbiornika retencyjnego w wysokości 18.250 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ale także o wstrzymanie jej wykonania. Na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podniesiono, że zapłata ww. opłaty może wyrządzić Nadleśnictwu niepowetowaną szkodę. Wszystkie środki pieniężne wydawane w Nadleśnictwie muszą zostać uprzednio ujęte budżecie jednostki. Z uwagi na dotychczasową interpretację przepisów wynikającą z ustawy Prawo ochrony środowiska, skarżący nie widział powodu przygotowania rezerwy środków na opłaty wynikające ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, z uwagi na to, że regulacje w tych aktach są tożsame, co dawało podstawy do przyjęcia, że Nadleśnictwo nadal będzie zwolnione z opłaty za pobór wody. Wskazane w skardze zarzuty pokazują, że interpretacja organu w zakresie naliczenia opłaty jest błędna, a tym samym zdaniem skarżącego stanowi to dostateczną przesłankę do wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto Sąd przyjął, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że każda decyzja czy postanowienie zobowiązujące do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, może też powodować komplikacje w zabezpieczeniu środków. To jednak nie oznacza, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie Sądu we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie zostało wykazane niebezpieczeństwo, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca jako organ reprezentujący Skarb Państwa może mieć trudności organizacyjne związane z nieprzewidzeniem pewnych wydatków w budżecie, jednakże trudno uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki omawiane powyżej, w niniejszej sprawie, skoro zobowiązanym jest w istocie Skarb Państwa, a zobowiązanie ma charakter bezsprzecznie odwracalny. Nadto zobowiązania Skarbu Państwa są regulowane na podstawie art. 164 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.), który stanowi, że wydatki nieprzewidziane, których obowiązek płatności wynika z tytułów egzekucyjnych lub wyroków sądowych, mogą być wykonywane bez względu na poziom środków finansowych zaplanowanych na ten cel (w trybie przeniesień lub uzyskania rezerw celowych). Ewentualny zwrot spełnionego świadczenia będzie tym bardziej możliwy, że zapłata opłaty określonej zaskarżoną decyzją następuje na rzecz podmiotu działającego na rzecz Skarbu Państwa. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dlatego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.