II SA/Wr 44/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K.R. w S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr[...], wydaną po uprzednim kasacyjnym orzeczeniu organu odwoławczego i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z.Ś. stosując przepis art. 162 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego – działając z urzędu – stwierdził wygaśnięcie decyzji własnej z dnia [...] r. Nr [...] (znak: PINB –[...]) nakazującej współwłaścicielom budynku mieszkalno-gospodarczego S.[...] (działka o numerze ewidencyjnym gruntu[...] ) tj. J. i J.O. oraz Kółku Rolniczemu w S., reprezentowanemu przez Prezesa, doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami poprzez wykonanie robót budowlanych w następującym zakresie: 1) rozebranie pokrycia dachowego z dachówki ceramicznej; 2) rozebranie konstrukcji więźby dachowej na odcinku od muru ogniowego do ściany szczytowej wschodniej; 3) rozebranie ściany szczytowej od strony wschodniej oraz muru ogniowego do poziomu stropu ceramicznego; 4) rozebranie stropu ceramicznego i przebudowanie na strop WPS; 5) rozebranie ściany szczytowej wschodniej do poziomu fundamentów oraz ściany północnej do muru ogniowego; 6) wykonanie odkrycia fundamentów i wzmocnienie ich oporem betonowym, zbrojonym stalą ø 10 o oczkach 10x10, grubości betonu 20 cm, betonem klasy C 15/20; 7) wykonanie izolacji pionowej wzmocnionych fundamentów oraz odwodnienia drenarskiego, wspólnego dla całego domu; 8) wykonanie odbudowy rozebranych ścian; 9) wykonanie nowych nadproży; 10) wykonanie konstrukcji więźby dachowej (krokwiowo-płatowe); 11) zastosowanie nowego pokrycia dachowego; 12) skucie tynków zewnętrznych elewacyjnych i otynkowanie całego budynku; 13) wykonanie rynien i obróbki blacharskiej, wspólnych dla całego budynku, z uwagi na to, że decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, gdyż leży to w interesie społecznym. Uzasadniając podjęte orzeczenie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. Ś. wyjaśnił, że ostateczna decyzja z dnia [...] r. Nr [...] wydana została na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016), a po wydaniu tej decyzji nastąpiło sądowe zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości rolnej wraz z zabudowaniami, dokonane postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. Ś. z dnia [...] r. (sygn. akt I Ns 37/06). Na podstawie tego orzeczenia J. i J.O. została przydzielona na wyłączną własność działka o numerze ewidencyjnym [...] (KW nr[...]), stanowiąca użytki rolne zabudowane, natomiast Kółko Rolnicze w S. stało się wyłącznym właścicielem gruntów stanowiących działkę o numerze ewidencyjnym [...] (KW nr [...] wraz z zabudowaniami. Stan ten został potwierdzony oświadczeniami złożonymi przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Z. Ś. przez J. i J. O. i M.Ś. – Prezesa Kółka Rolniczego w S. oraz wypisem z rejestru gruntów z dnia [...] r., uzyskanym w Wydziale Geodezji i Gospodarki Gruntami Starostwa Powiatowego w Z.Ś. Nieruchomości stanowiącej własność J. i J. O. nadany został numer porządkowy[...]. W dalszej części uzasadnienia organ orzekający stwierdził, że w następstwie wzniesienia współwłasności zachodzi istotna zmiana stanu faktycznego, która może mieć wpływ na tę decyzję, a zatem adresatem nałożonych obowiązków może być tylko i wyłącznie właściciel w ramach przysługującego mu obecnie prawa własności. Zniesienie współwłasności w swoim następstwie spowodowało niewykonalność decyzji nr [...] z dnia [...] roku i stanowi podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia. Decyzja trwale niewykonalna to taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości wykonania nałożonych obowiązków. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 7 obowiązującej ustawy kpa cyt. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony" oraz w świetle zaistniałych zmian dotyczących zniesienia współwłasności nieruchomości zlokalizowanej w miejscowości S. [...] powstały nowe fakty, które czynią poprzednią decyzję nieodpowiadającą rzeczywistości, dlatego też postanowiono skorzystać z unormowań art. 162 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Od opisanej powyżej decyzji odwołanie wniosło Kółko Rolnicze w S. reprezentowane przez Prezesa i Członka Zarządu. W odwołaniu zarzucono wydanie zaskarżonej decyzji bez przeprowadzenia wizji lokalnej z udziałem obu stron oraz pominięcie wykonania wszystkich robót budowlanych, wynikających z decyzji Nr [...] przez obie strony i na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania Kółko Rolnicze – przyjmując, że stan techniczny przedmiotowego budynku zagraża zdrowiu i życiu ludzkiemu – podało dodatkowo, iż powiatowy organ nadzoru budowlanego nie skorzystał z prawa do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia sprawy związanej ze zniesieniem współwłasności, nie reagował też na sygnalizowane prowadzenie robót budowlanych przez J.i J. O. bez żadnego nadzoru budowlanego, a orzekając w sprawie uwzględnił interes tylko jednej strony postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie z którym, "organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony". Bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania bytu prawnego elementu stosunku materialno-prawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w wypadku, gdy powoduje ona taki skutek; bezprzedmiotowość decyzji powstaje zawsze po jej wydaniu. Bezprzedmiotowość decyzji oznacza jej nierealność z punktu widzenia możliwości osiągnięcia celu i wiąże się ze zmianą stanu faktycznego, gdyż każda decyzja wiąże tak długo, jak długo istnieją stosunki faktyczne stanowiące podstawę jej wydania. Bezprzedmiotowość możemy rozpatrywać zatem zarówno w aspekcie przedmiotowym, jak i podmiotowym. W pierwszym wypadku decyzja będzie bezprzedmiotowa wtedy, gdy przestanie istnieć przedmiot rozstrzygnięcia, którym są prawa i obowiązki stron. Natomiast w drugim - wystąpi w sytuacji, gdy podmiot, którego decyzja dotyczyła, utracił wymagane kwalifikacje lub gdy przestał istnieć. Z istoty decyzji wynika, że konieczną przesłanką obowiązywania w czasie decyzji musi być istnienie takiego samego stosunku prawnego, jaki został skonkretyzowany w decyzji. W rezultacie więc decyzja administracyjna wiąże tak długo, jak długo mamy do czynienia z elementami decydującymi o istnieniu danego, skonkretyzowanego w decyzji stosunku prawnego. Powstanie po wydaniu decyzji sytuacji czy układu stosunków społecznych odbiegających od czynników indywidualizujących dany stosunek prawny, ukształtowany lub ustalony w decyzji, kładzie kres istnieniu tego stosunku i musi oddziaływać na obowiązywanie decyzji, która jest wyrazem tych stosunków. Stan taki można uznać za bezprzedmiotowość decyzji. Jest to sytuacja, kiedy przestaje istnieć któryś z elementów przesądzających o istnieniu stosunku prawnego w postaci skonkretyzowanej w decyzji. Tezę powyższą wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 listopada 1993r., II SA 2000/92. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że stwierdzenie wygaśnięcia bezprzedmiotowej decyzji następuje z mocy art. 162 § 1 pkt 1 Kpa albo na podstawie przepisu odrębnego, albo zgodnie z oceną wymagań interesu społecznego lub interesu strony przez organ administracyjny. Interes strony jako przesłanka stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wymaga skonkretyzowania w każdym przypadku, natomiast "pozostawianie w obrocie prawnym decyzji bezprzedmiotowej pozostaje w kolizji z interesem społecznym". Tezę powyższą wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 października 1985 r. sygn. akt SA/WR 556/85. Tożsamy pogląd przyjęty został w doktrynie prawa administracyjnego w której przyjęto, iż w ocenie interesu strony należy się kierować przepisem art. 7 Kpa, co wydaje się szczególnie istotne w przypadku stwierdzenia bezprzedmiotowości decyzji wydanej w sprawie, w której brały udział strony o równych interesach. W ocenie organu orzekającego stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością decyzji. Bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej tj. z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek (zob. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2005 str. 777). W omawianej sprawie nastąpiło zniesienie współwłasności co powoduje iż wydana uprzednio w stosunku do obydwu współwłaścicieli na podstawie art. 66 Prawa budowlanego decyzja Nr [...] stała się decyzją niewykonalną, tzn. adresat decyzji - Kółko Rolnicze w S. oraz J. i J. O. - jest pozbawiony możliwości wykonania nałożonych decyzją obowiązków, bowiem zniesienie współwłasności spowodowało, iż obecnie mamy do czynienia z dwiema odrębnymi własnościami. Ponadto zdaniem wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego - należy wziąć pod uwagę interes J. i J. O., którzy zgodnie z założeniami przepisów zawartych w rozdziale 6 ustawy – Prawo budowlane utrzymują obiekt budowlany, stanowiący ich własność w należytym stanie technicznym. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowali w imieniu Kółka Rolniczego w S. –Prezes oraz Członek Zarządu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przedstawiciele skarżącego Kółka powołali argumenty zbieżne z przedstawionymi poprzednio w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, podkreślając w szczególny sposób nieprzeprowadzenie wizji lokalnej w przedmiotowym budynku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Ś. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...] r. D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przecie wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jedną z naczelnych zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest sformułowanie w art. 16 § 1 kpa zasada trwałości decyzji ostatecznych, gwarantująca stabilność sytuacji prawnej określonych podmiotów, ukształtowanej decyzją orzekającą co do istoty sprawy. Należy również mieć na względzie to, że decyzja administracyjna jest jednym z prawnych narzędzi organizacji stosunków społecznych, a tym samym realizacji zadań i kompetencji przez organy administracji publicznej. Celem wydania decyzji osiąganym przez jej wykonanie jest spowodowanie odpowiedniej tzn. zgodnej z treścią decyzji zmiany w rzeczywistości społecznej (np. J. Jendrośka: Zagadnienia prawne wykonania aktu administracyjnego, Wrocław 1963; B. Adamiak: Glosa do wyroku NSA z dnia 11 grudnia 1985r., sygn. akt SA/Wr 556/85, OSPiKA 1986, Nr 9-10, poz. 179). Te okoliczności powodują, że każdy przypadek ograniczenia zasady trwałości decyzji ostatecznej i zniesienia jej skutków zarówno przy wykorzystaniu nadzwyczajnych trybów weryfikacji, jak i w sposób określony w art. 161 – 163 kpa jest szczegółowo uregulowany. Ustawodawca wskazuje w odpowiednich przepisach konkretne przesłanki umożliwiające wyeliminowanie decyzji administracyjnej z obrotu prawnego lub jej zmianę, wyłączając możliwość stosowania do nich wykładni rozszerzającej. Postępowanie instancyjne prowadzone w rozpoznawanej sprawie dotyczyło stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Ś. z dnia [...]r., Nr [...] nakazującej J. i J. O. oraz Kółku Rolniczemu w S. – jako współwłaścicielom budynku mieszkalno-gospodarczego S.[...], położonego na działce o numerze ewidencyjnym[...]– doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami poprzez wykonanie robót budowlanych, których przedmiot i zakres zostały szczegółowo określone w osnowie decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości. Bezprzedmiotowość stanowi zasadniczą przesłankę przyjętą w przepisie art. 162 § 1 pkt 1 kpa, a jej zaistnienie uprawnia organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli ponadto stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Z treści przepisu wynika zatem, że okolicznością bezwzględnie warunkującą zarówno możliwość stwierdzenie wygaśnięcia decyzji na podstawie przepisu art. 162 § 1 pkt 1 kpa, jak i dopuszczalność oceniania zaistnienia pozostałych okoliczności wskazanych w tym przepisie jest ustalenie, że stała się ona bezprzedmiotowa. Bezprzedmiotowość sama w sobie nie wystarcza do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, ale jest okolicznością pierwszorzędną, bez ustalenia której niemożliwe jest w ogóle stwierdzenia wygaśnięcia danego aktu. Zarówno w judykaturze, jak i w nauce przyjmuje się, że bezprzedmiotowość decyzji jest niejako pochodną ustania prawnego bytu podmiotu lub przedmiotu stosunku administracyjnego, jaki został nawiązany na podstawie decyzji administracyjnej, a ponadto, że zachodzi ona także wówczas, gdy niemożliwe staje się zrealizowanie celu, dla którego została ona wydana (por. wyrok NSA z dnia 11 października 1985r., sygn. akt SA/Wr 556/85, ONSA 1985r. Nr 2, poz. 21; wyrok NSA z dnia 9 listopada 2001r., sygn. akt I SA 861/00, Lex nr 81751; B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, Komentarz, Warszawa 1998). Ostatni ze wskazanych przypadków ograniczony jest do pewnej kategorii zmian sytuacji faktycznej, stanowiącej podstawę wydania decyzji, mianowicie takich zmian, które gdyby istniały w chwili wydania tej decyzji uzasadniałyby podjęcie rozstrzygnięcia o innej treści. (np. B. Adamiak: glosa do wyroku NSA z dnia 11 października 1985r., ibidem). Ponadto w ramach bezprzedmiotowości wskazanej w kontekście przepisu art. 162 § 1 pkt 1 kpa uwzględniona też została taka sytuacja, kiedy na skutek określonych zdarzeń faktycznych wykonanie decyzji stało się niemożliwe, albo zaistniała nierealność decyzji z punktu widzenia możliwości osiągnięcia celu (np. wyrok NSA z dnia 6 września 2007r. sygn. akt II OSK 1179/;06, Lex nr 384309; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2007r., sygn. akt II SA/Wa 611/07, Lex nr 491399). W ocenie Sądu – akceptującego stanowisko organów orzekających w administracyjnym postępowaniu instancyjnym – w rozpoznawanej sprawie zaistniała bezprzedmiotowość w formie wskazywanej w orzecznictwie i literaturze prawniczej, której istotą jest zmiana sytuacji faktycznej, spowodowana zniesieniem współwłasności przedmiotowej nieruchomości i przyznanie na wyłączną własność J. i J. O. oraz Kółku Rolniczemu w S. konkretnie oznaczonych w postanowieniu Sądu Rejonowego w Z. Ś. z dnia [...] r. (sygn. akt[...] ) części nieruchomości. Istotne jest przy tym to, że zmiana stanu faktycznego nastąpiła po wydaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Ś. w dniu [...] r. decyzji Nr [...] określającej obowiązki współwłaścicieli nieruchomości na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, wcześniej powoływanej. Zniesienie współwłasności spowodowało niemożność zrealizowania obowiązków w sposób wskazany w pkt 1-13 decyzji obligującej w zakresie, jaki w nich został określony. Poszczególne części przedmiotowego budynku stanowią bowiem przedmiot odrębnej własności i do utrzymania ich w prawidłowym stanie technicznym zobowiązany jest właściciel lub zarządca, a nie osoba trzecia (np. właściciel innej części obiektu). Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazującej doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z przepisami nie oznacza jednak, że organy nadzoru budowlanego są zwolnione z obowiązku interweniowania w przypadku utrzymywania obiektu w dalszym ciągu w nieodpowiednim stanie technicznym. Stosowne obowiązki powinny być wówczas orzeczone wobec każdego z właścicieli odrębnie w zakresie odpowiadającym przedmiotowi prawa własności. Organy właściwe instancyjnie w rozpoznawanej sprawie przyjęły ponadto, jako przesłankę dopełniającą bezprzedmiotowość decyzji, interes społeczny, uznając, że pozostawianie w obrocie prawnym decyzji bezprzedmiotowej z nim koliduje. Interes społeczny został oceniony w sposób zgodny z jego koncepcją przyjmowaną w odniesieniu do przepisu art. 7 kpa, nakazującego organom administracji publicznej m.in. uwzględnianie przy załatwieniu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Takie stanowisko prezentowane jest w judykaturze i nauce w sposób powoływany w uzasadnieniach decyzji wydanych w tej sprawie. Interes społeczny jest pojęciem niedookreślonym, nie zdefiniowanym w polskim systemie prawa, jednak zawsze traktowany jest jako dobro nadrzędne o znaczeniu ogólnym, wymagające rozważenia i skonfrontowania z innymi dobrami chronionymi. W warunkach ustalonych w rozpoznawanej sprawie istotą interesu prawnego uwzględnionego przy orzekaniu – co organy sformułowały w sposób domyślny – jest porządek prawny i związana z nim potrzeba jednoczesnego i zgodnego z prawem kształtowania sytuacji prawnej podmiotu tzn. jego praw i obowiązków. Sąd w składzie orzekającym podziela również ocenę organów dokonaną w odniesieniu do tej kwestii, uznając tym samym, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały łącznie przesłanki wymagane dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Dodatkowo Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że wobec istoty tej sprawy nie miały znaczenia dla jej rozstrzygnięcia okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze tj. nieprzeprowadzenie wizji lokalnej i wykonywanie przez J. i J. O. w sposób niewłaściwy robót budowlanych. Takie zarzuty nie mogły wpłynąć na ocenę bezprzedmiotowości i interesu społecznego dokonywaną przez organy w tej sprawie, bowiem jej przedmiotem nie była ocena prawidłowości wykonania robót budowlanych. Stwierdzając zatem, że w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zastosowane zostały przepisy prawa procesowego, a zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie wymagają wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z art. 151 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. H.B. 14.05.2010r.