II SA/Wr 44/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA - Halina Kremis (spr.), , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. Sz. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adwokat P. D.-Dz. kwotę 590,40 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt złotych i 40/100) w tym 110,40 zł (słownie: sto dziesięć złotych i 40/100) należnego podatku od towarów i usług od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. ([...]) Wojewoda D., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 154 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2015 r., poz. 388), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. (nr [...]) z dnia [...] r. o zmianie decyzji Prezydenta Miasta L.z dnia [...] r. nr [...] orzekającej o odmowie wymeldowania K. Sz. z pobytu stałego w lokalu przy ul. M.[...] kl. [...] w L. i orzekającej o wymeldowaniu wyżej wymienionej osoby z miejsca pobytu stałego w niniejszym lokalu. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzją nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta L. orzekł o odmowie wymeldowania K. Sz. z pobytu stałego w lokalu przy ul. M. [...] kl. [...] w L. Jak ustalono podczas prowadzonego postępowania administracyjnego, K. Sz. od 1997 r. odbywa karę 25 lat pozbawienia wolności. W 2007 roku najemca przedmiotowego lokalu J. Sz. za zgodą władz gminy dokonał zamiany mieszkania z małżeństwem J. i W. K., w wyniku której K.Sz. został uprawniony do zamieszkania w lokalu przy ul. K. [...] w L. Nigdy się tam jednak nie przeprowadził, ponieważ odbywa karę pozbawienia wolności. Przyczyną odmowy przez organ gminy wymeldowania K.Sz. z przedmiotowego lokalu był fakt, że do chwili zatrzymania go przez policję i osądzenia w zakładzie karnym zamieszkiwał on w lokalu przy ul. M. [...] kl. [...] w L. W dniu 13 listopada 2014 r. na wniosek J. K. zostało wszczęte postępowanie administracyjne o wymeldowanie K.Sz. z lokalu przy ul. M. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta L. orzekł o wymeldowaniu K.Sz. ze spornego lokalu. Rozstrzygnięcie to na skutek złożonego przez K. Sz. odwołania zostało decyzją Wojewody D. uchylone, a postępowanie umorzone z uwagi na to, iż żądanie strony dotyczyło sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjną. Następnie wnioskiem J. K. z dnia [...] r. wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiocie zmiany decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. orzekającej o odmowie wymeldowania K.Sz. z pobytu stałego w lokalu przy ul. M. [...] kl. [...] w L.. W uzasadnieniu wniosku J.K. poinformowała organ gminy, że w 2007 roku dokonała zamiany lokalu z J.Sz., który zgodnie z zezwoleniem na dokonanie zamiany lokali miał zamieszkać w zamienionym lokalu przy ul. K. [...] ze swoim siostrzeńcem K.Sz., jednakże ten drugi od 1997 roku przebywa w zakładzie karnym i odbywa karę 25 lat więzienia. W krótkim czasie J. Sz. dokonał kolejnej zamiany mieszkań z ul. K.na ul. H. i tam powinien zamieszkać K.Sz. W lokalu przy ul. M. wnioskodawczyni mieszka osiem lat, zgodnie z oświadczeniem spłaciła zadłużenie czynszowe J. Sz., wyremontowała mieszkanie i obawia się powrotu K. Sz. do miejsca stałego zameldowania. Jako potwierdzenie posiadania przez nią tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu przedłożyła zezwolenie ZGK w L. z dnia [...] r. na dokonanie zamiany lokali oraz umowę najmu nr [...] z dnia [...] r., w którym jako najemców spornego lokalu wskazano J. i W. K. W dniu 1 lipca 2015 r. do organu gminy wpłynęło pismo K. Sz., w którym wyjaśnia, że nie opuścił dobrowolnie lokalu przy ul. M. [...] i do chwili aresztowania w nim przebywał. Zamiana przedmiotowego lokalu z nowymi najemcami odbyła się bez porozumienia z nim i po odbyciu kary strona chce powrócić do miejsca stałego zameldowania. W tak kształtujących się okolicznościach Prezydent Miasta L., na podstawie art. 154 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r., poz. 388) decyzją z dnia [...] r. orzekł o zmianie decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...] orzekającej o odmowie wymeldowania K. Sz. z pobytu stałego w lokalu przy ul. M. [...] kl. [...] w L. i orzekł o wymeldowaniu wyżej wymienionej osoby z miejsca pobytu stałego w niniejszym lokalu. Zdaniem organu I instancji opuszczenie przez K. Sz. lokalu przy ul. M. nastąpiło w wyniku jego zawinionych działań, za które został skazany prawomocnym wyrokiem karnym i nadal odbywa karę pozbawienia wolności. Nie można zatem uznać, że wyżej wymieniony zmuszony był opuścić niniejszy lokal w wyniku jakichkolwiek bezprawnych działań osób trzecich względem niego. Nadmienił także, iż na skutek dokonanej przez J. Sz. zamiany mieszkania K. Sz. został uprawniony do zamieszkania przy ul. K. [...], gdzie zostały przeniesione jego wszystkie rzeczy. Reasumując Prezydent Miasta L. stwierdził, że za zmianą decyzji odmawiającej wymeldowania przemawia słuszny interes wnioskodawczyni, która dokonała zamiany lokalu na podstawie zezwolenia Zarządu Gospodarki Mieszkaniowej z dnia [...] r. Ponadto wraz z mężem są jedynymi najemcami lokalu przy ul. M., mieszkają w nim oraz ponoszą wszelkie koszty jego utrzymania. W tej sytuacji dalsze utrzymywanie wpisu o zameldowaniu K.Sz. w niniejszym lokalu przy jednoczesnym braku możliwości do niego powrotu stanowiłoby fikcję meldunkową niedopuszczalną w świetle obowiązujących przepisów. Od powyższej decyzji K.Sz. złożył w ustawowym terminie odwołanie do Wojewody D. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 15 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez przyjęcie, że adres przy ul. M. nie stanowi jego stałego zameldowania; - art. 154 § 1 i 2 k.p.a. przez naruszenie jego słusznego interesu jako strony postępowania; - art. 9 k.p.a. przez uniemożliwienie odwołującemu zapoznania się z aktami postępowania pomimo kierowanych w tym zakresie pisemnych wniosków, wskutek czego został narażony na poniesienie szkody. W uzasadnieniu odwołujący się wskazał, że okoliczności niniejszej sprawy nie zmieniły się od 2008 r., a więc od wydania korzystnej dla niego decyzji o odmowie wymeldowania z przedmiotowego lokalu. Utrzymując w mocy oprotestowaną przez K. Sz. decyzję Prezydenta W. Wojewoda D. wskazał, iż zgodnie z art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony (§ 1), przy czym w przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji (§ 2). Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego, prowadzonego w trybie przepisu art. 154 Kpa w stosunku do decyzji wydanej na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności jest weryfikacja ostatecznej decyzji administracyjnej z punktu widzenia przesłanki, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Nie jest natomiast przedmiotem tego postępowania merytoryczne rozpoznanie sprawy o wymeldowanie i kontrola merytoryczna decyzji ostatecznej. Przy rozpatrywaniu przesłanki słusznego interesu strony przemawiającego za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej należy natomiast ustalić, czy interes ten znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku decyzji o wymeldowaniu przesłanka art. 154 Kpa braku nabycia praw przez strony jest spełniona, bowiem decyzja taka potwierdza jedynie ustalony stan faktyczny i ma charakter ewidencyjny. Decyzja ta nie tworzy żadnych uprawnień ani nie nakłada żadnych obowiązków. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie za zmianą decyzji Prezydenta Miasta L.z dnia [...] r. orzekającej o odmowie wymeldowania K. Sz. z pobytu stałego w lokalu przy ul. M. przemawia zarówno słuszny interes strony, jak i interes społeczny. Wskazał, że J.i W.K., dokonując zamiany mieszkania, dopełnili wszystkich wymagań administracyjnych określonych przez Zarząd Gospodarki Mieszkaniowej w L. Z akt sprawy wynika, że K.Sz. jest uprawniony do zamieszkania w lokalu, do którego przeprowadził się J.Sz., i stracił uprawnienia do zamieszkania w lokalu przy ul. M. [...]kl. [...]. [...] w L. W zaistniałej sytuacji utrzymywanie zameldowania K. Sz. w przedmiotowym lokalu, który w przeciwieństwie do obecnych najemców nie ma tytułu prawnego do mieszkania, należy uznać za naruszenie interesu strony do spokojnego zamieszkiwania. Deklarowany przez K.Sz. zamiar zamieszkania w spornym lokalu wbrew woli nowych najemców, wśród obcych sobie osób uznać należy za sytuację sprzeczną z zasadami współżycia społecznego. W słusznym interesie J.K. i W. K. jest – zdaniem Wojewody - zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu zgodnie z podpisanymi dokumentami w sprawie zamiany mieszkania, po spełnieniu wszystkich wymogów prawnych i bez nieuzasadnionej konieczności ewentualnego zamieszkania z zupełnie obcą sobie osobą. Tym samym interes J. i W. K. jest w analizowanym przypadku interesem obiektywnie słusznym, zgodnym z zasadami doświadczenia życiowego, a nie tylko zgodnym z oczekiwaniem strony. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że interes społeczny wymaga zapewnienia prawidłowego funkcjonowania instytucji publicznych poprzez doprowadzenie do zgodności zapisów ewidencji ludności zawartych w rejestrach z faktycznym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania się. Dane te powinny odzwierciedlać stan faktyczny, a nie tworzyć fikcję meldunkową. Wobec powyższego dalsze utrzymywanie zameldowania K.Sz. w spornym lokalu w sytuacji, gdy od 1997 roku nie mieszka tam stanowiłoby naruszenie art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Nadto Wojewoda wskazał, iż decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. jest zgodna z obowiązującym stanem prawnym i orzecznictwem sądowoadministracyjnym dotyczącym wymeldowania na skutek odbywania przez daną osobę kary pozbawienia wolności. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem K. Sz. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez przyjęcie jakoby adres przy ul. M. nie był miejscem jego stałego pobytu. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem Wojewody, iż brzmienie ustawy z 1974 r. uniemożliwia wymeldowanie jego z pobytu stałego, a przywołane orzeczenia Naczelnego Sadu Administracyjnego, stanowią rozszerzającą interpretację negatywnie wpływającą na jego sytuację prawną. Skarżący zarzucił, iż organ II instancji powołując się na interes społeczny uwzględnił jedynie interes J. i W. K. nie biorąc pod uwagę to, że wydając niniejszą decyzję czyni jego osobą bezdomną. K. Sz. ponownie też wskazał, iż okoliczności niniejszej sprawy nie zmieniły się od 2008 r., a więc od wydania korzystnej dla niego decyzji o odmowie wymeldowania. W treści złożonej skargi strona skarżąca zawarła także wniosek o przyznanie jej lokalu socjalnego wskazując, iż na skutek ewentualnego negatywnego dla niego rozstrzygnięcia nie będzie posiadał żadnego miejsca zamieszkania po opuszczeniu zakładu karnego, które nastąpi prawdopodobnie latem 2016 r. W odpowiedzi na skargę W.D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 9 czerwca 2016 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego oświadczył, że popiera skargę oraz wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Wojewody D. z dnia [...] r. ([...]), którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. (nr [...]) z dnia [...] r. orzekającą o zmianie decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania K.Sz. z pobytu stałego w lokalu przy ul. M. [...] kl. [...]. [...]w L. i orzekającej o wymeldowaniu wyżej wymienionej osoby z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. M. [...] kl. [...]. [...] w L. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest to, że kontrolowana decyzja została wydana na podstawie art. 154 k.p.a., który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W takiej sytuacji właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji. Postępowanie administracyjne przeprowadzone na postawie art. 154 § 1 k.p.a. jest postępowaniem szczególnym, które stanowi wyjątek od zasady trwałości aktu administracyjnego, wyrażonej w art. 16 k.p.a. - jako podstawowej zasady ogólnej postępowania administracyjnego. W rezultacie jego przedmiot nie stanowi ocena zarzutów merytorycznych, które mogły zostać podnoszone w zwykłym trybie odwoławczym lecz to czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W związku z tym podnoszone przez stronę w tym postępowaniu zarzuty i wątpliwości natury merytorycznej pozostają bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w jego toku nie jest dopuszczalna weryfikacja ostatecznej decyzji. W niniejszej sprawie Sąd podzielił stanowisko organów administracyjnych, iż w jej realiach wystąpiły przesłanki do zmiany decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania K.Sz. z pobytu stałego w lokalu przy ul. M. oraz orzeczenia o wymeldowaniu skarżącego z tegoż lokalu. Przede wszystkim wskazać należy, że prawna dopuszczalność zmiany przywołanej decyzji wynika z tego, iż na jej mocy żadna ze stron nie nabyła prawa, gdyż decyzja w przedmiocie zameldowania nie rodzi praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia. Ma ona jedynie charakter ewidencyjny i przez to umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Głównym celem ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest dyscyplinowanie obywateli z punktu widzenia wiedzy posiadanej przez właściwe organy o miejscu, w którym aktualnie obywatele rzeczywiście przebywają. Stąd nieodłącznym składnikiem systemu ewidencji ludności jest mechanizm wymeldowania, a więc formalnego usuwania informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan faktyczny. Ponadto Sąd nie miał wątpliwości, iż za zmianą decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. oraz wymeldowaniu skarżącego z lokalu przy ul. M.przemawia słuszny interes strony oraz interes społeczny. Pierwszy wynika z tego, iż J.K. oraz W.K.dokonując z J. Sz. zamiany mieszkania na lokal przy ul. M. [...]kl.[...] [...] w L. dopełnili wszystkich wymagań określonych przez Zarząd Gospodarki Mieszkaniowej i tym samym dysponują tytułem prawnym do zamieszkiwania w nim jako najemcy. W ich interesie leży więc niezakłócone korzystanie ze spornej nieruchomości, czyli ochrona miru domowego bez konieczności zamieszkiwania z zupełnie im obcą osobą jaką pozostaje dla nich skarżący. Sytuacja przeciwna niewątpliwie godziłaby w interes prawny J. i W. K., którzy pod względem prawnym dopełnili formalności wymaganych do zmiany lokalu oraz przeprowadzili w nim remont i byłaby nie do pogodzenia z zasadami współżycia społecznego. Stąd uznać należy, iż w niniejszej sprawie za zmianą decyzji Prezydenta Miasta L. z 2008 r. przemawia ich słuszny interes jako strony, który to jakkolwiek nie został na gruncie prawa zdefiniowany, to jednak w orzecznictwie jest wiązany przede wszystkim z interesem zgodnym przede wszystkim z prawem oraz zasadami współżycia społecznego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 272/14, Lex nr 1467849). Ponadto oczekiwanie uczestników postępowania do spokojnego korzystania w mieszkania, którego są aktualnymi najemcami jest tym bardziej zasadne zważywszy na fakt, iż K.Sz. uprawniony jest do zamieszkiwania w lokalu, do którego przeprowadził się J. Sz., który dokonując zamiany lokalu mieszkalnego przy ul. M. na mieszkanie przy ul. K., a następnie na ul. H. stracił uprawnienie do pierwszego ze wskazanych lokali. Zastosowanie w realiach badanej sprawy dyspozycji z art. 154 k.p.a. znajduje także swoje uzasadnienie w interesie społecznym, który to – jak zasadnie wskazał Wojewoda D. – należy upatrywać w konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania instytucji publicznych poprzez doprowadzenie do zgodności zapisów ewidencji ludności zawartych w rejestrach z faktycznym miejscem pobytu osób. Stąd utrzymywanie w niniejszej sprawie swoistej "fikcji" co do przebywania skarżącego w lokalu przy ul. M. gdy w rzeczywistości od 1997 roku przebywa on w zakładzie karnym, gdzie odbywa karę 25 lat pozbawienia wolności jest nie do pogodzenia z interesem społecznym. W zaistniałym więc stanie rzeczy należy stwierdzić, że wydane w niniejszej sprawie przez właściwe instancyjnie organy decyzje odpowiadają prawu, a oceny tej nie zmienia podniesiona w skardze okoliczność, iż od 2008 roku nie zmieniły się okoliczności faktyczne, na których oparto korzystną dla skarżącego decyzję o odmowie wymeldowania gdyż okoliczność ta nie stanowi negatywnej przesłanki zastosowania art. 154 k.p.a. Ponadto w niniejszej sprawie nie zasługiwał na uwzględnienie złożony w skardze wniosek o przyznanie skarżącemu prawa do lokalu, gdyż kwestia ta nie leży w gestii sądu administracyjnego. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. W tej sytuacji mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę. O kosztach, sąd orzekł w oparciu o regulację zawartą w § 14 ust. 1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015, poz. 1800).