II SA/Wr 440/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 4 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prokuratora Prokuratury Okręgowej w L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w L. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie w 2013 r. wymaganego poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją wymierzono Gminie Miejskiej L. karę pieniężną w wysokości 276 657 zł za nieosiągnięcie w 2013 r. wymaganego poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na tę decyzję Prokurator Prokuratury Okręgowej w L. wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że kwestionowana decyzja jest dotknięta szeregiem uchybień procesowych i narusza prawo materialne, co przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto wskazano, że nałożona kara będzie musiała być uiszczona ze środków publicznych, czego Gmina w swoim budżecie nie przewidziała. Konieczność zapłaty ww. kwoty spowoduje zachwianie równowagi budżetowej Gminy i uniemożliwi realizację zadań, na które ma już zaplanowane środki, które w razie konieczności będzie musiała przeznaczyć na zapłatę ww. kary. Zdaniem autora skargi powyższe może wpłynąć w sposób nieodwracalny na zaplanowaną przez Gminę realizację zadań publicznych, co będzie miało negatywne skutki społeczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja niewątpliwie należy do decyzji, które podlegają wykonaniu, przez co należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Dalej trzeba powiedzieć, że wstrzymanie wykonalności aktu przez sąd administracyjny następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania aktu, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego należało przejść do oceny argumentacji zawartej we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pamiętać jednak wypada, że przy ocenie wniosku nie chodzi o ustalenie, czy zasadnie wymierzono sporną karę, ale o ocenę, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane wykonaniem zaskarżonej decyzji, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi może dojść do uchylenia zaskarżonej decyzji. Oceniając wniosek skarżącego z uwzględnieniem powyższego rozumienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. należy powiedzieć, że argumentacja zawarta we wniosku nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawiera żadnych konkretnych danych, które obrazowałyby, że zapłata kary w wysokości 276 657 zł będzie rzutowała na sytuację majątkową Gminy w taki sposób, że wywoła szkodę. Nie wykazano również w należyty sposób, że ewentualna szkoda może być "znaczna" w realiach niniejszej sprawy. Nadto we wniosku nie uprawdopodobniono, iż uiszczenie spornej kary wywoła nieodwracalny skutek, a wskazywanie na niemożność realizacji zadań publicznych przez Gminę nie było wiarygodne, ponieważ nie wskazano, jakich zadań Gmina nie zrealizuje z powodu zapłaty spornej kary. Zauważyć przy tym trzeba, że zapłata kary wywoła, w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, skutek w postaci powstania roszczenia Gminy o zwrot nienależnie pobranej kwoty. To zaś – zdaniem Sądu – nie może być poczytane za "trudny do odwrócenia skutek" wykonania zaskarżonej decyzji. Jeśli chodzi o argumenty związane z "zachwianiem równowagi budżetowej" Gminy, Sąd wziął pod uwagę, że Gmina Miejska L. jako jednostka samorządu terytorialnego prowadzi gospodarkę finansową na podstawie uchwały budżetowej, która może być w ciągu roku budżetowego zmieniana odpowiednio do bieżących potrzeb. Z tych względów nie można więc przyjąć, zdaniem Sądu, że ewentualne nieprzewidzenie konieczności pokrycia kary w budżecie Gminy miałoby być przesłanką do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Środki pieniężne mogą być przecież zaplanowane na inne cele lub pochodzić z rezerwy, a następnie dysponent budżetu może je przenieść na realizację innych. Ustawodawca przewidział w tym zakresie stosowne mechanizmy z pewnością znane Gminie. Dodatkowo Sąd stwierdził, że, jak wynika z § 2 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej L. z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie zmian budżetu miasta L. na rok 2016 (Dz.Urz.Woj.D.. poz. [...]), po dokonanych zmianach budżet miasta L. na rok 2016 wynosi w zakresie dochodów budżetu miasta 469 405 506,11 zł, a w zakresie wydatków budżetu miasta: 481 449 506,11 zł. Z porównania tych kwot z kwotą spornej kary pieniężnej wymierzonej zaskarżoną decyzją wynika – zdaniem Sądu – że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji nie zachwieje równowagą budżetową Gminy Miejskiej L., a argumenty skarżącego w tym zakresie nie były zasadne. Reasumując, Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż z wykonaniem zaskarżonej decyzji łączy się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niemniej warto wspomnieć, że dokonana w tym zakresie ocena nie wiąże jednak Sądu co do rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonej decyzji będą bowiem podlegały ocenie Sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Na obecnym etapie należy jednak stwierdzić, że Sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ nie została spełniona żadna z omówionych przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.