II SA/Wr 444/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu D. i M.W. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2013 r. odmawiającego przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D.i M.W., J.W. i M.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia ... w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie w terminie przez Burmistrza Gminy T. sprawy rozgraniczenia za nieuzasadnione i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskodawcy w złożonym w dniu 3 czerwca 2013 r. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy zażądali zwolnienia ich z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że uzyskiwany przez nich łącznie dochód wynosi 2.400 zł, a wśród posiadanych składników majątkowych wymienili udziały we własności działek gruntu o łącznej pow. 2.500 m2. Wezwanie referendarza sądowego o sprecyzowanie i udokumentowanie przez wnioskodawców swojej sytuacji finansowej i majątkowej (doręczone wnioskodawczyni w dniu 11 lipca 2013 r.) zostało pozostawione bez odpowiedzi. Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2013 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskodawcom prawa pomocy. Na powyższe postanowienie wnioskodawcy w dniu 3 września 2013 r. wnieśli sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe regulacje Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek strony o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że wnioskodawcy nie dopełnili tego obowiązku zarówno przy złożeniu wniosku, jak również na etapie wniesienia sprzeciwu, chociaż to na wnioskodawcach ciążył obowiązek nie tylko rzetelnego i wyczerpującego przedstawienia swojej aktualnej sytuacji materialnej, ale także udokumentowania przedstawionych we wniosku okoliczności. Pisma procesowe wnioskodawców zasadniczo nie zawierają istotnych dla rozpatrzenia wniosków informacji. Trudno w nich nawet znaleźć powód dla którego wnioskodawcy występują w ogóle z żądaniem przyznania im prawa pomocy. Z pism tych wynika jedynie, że wnioskodawcy nie mają nikogo na utrzymaniu, uzyskują dochód w wysokości 2.400 zł netto i posiadają udziały we własności działek gruntu o łącznej pow. 2.500 m2. Tak przedstawiona przez wnioskodawców sytuacja materialna nie pozwala na uznanie, że należy ich zakwalifikować, jako osoby uprawnione do skorzystania z instytucji prawa pomocy, w szczególności jeśli weźmie się dodatkowo pod uwagę fakt, że jedynym aktualnym kosztem sądowym jest wpis sądowy od zażalenia w wysokości 100 zł. Instytucja prawa pomocy powinna być bowiem stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się wyjątkowo trudną sytuacją materialną np. osób żyjących w ubóstwie, które są pozbawione środków do życia, a pozyskanie przez nie kwot na sfinansowanie kosztów udziału w sporze sądowym jest obiektywnie niemożliwe. Dodać należy, iż wnioskodawcy nie udokumentowali nawet wyżej wymienionej wysokości uzyskiwanego dochodu, nie określili i nie udokumentowali też swoich niezbędnych wydatków. Jeśli według twierdzeń wnioskodawców znajdują się oni w niedostatku, to powinni wystąpić do dwójki swoich dorosłych dzieci (zresztą współoskarżonych i solidarnie odpowiedzialnych z nimi za koszty postępowania) o świadczenie alimentacyjne (art. 133 § 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy [t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 788 ze zm.]). Nie bez znaczenia dla oceny wniosku pozostaje również okoliczność, iż wnioskodawcy niedawno w kilku innych sprawach (np. o sygn. akt II SA/Wr 465/08, II SA/Wr 57/09, II SA/Wr 892/11 itd.) zatrudnili adwokata z wyboru (adwokat A. K.), co świadczyć może o tym, iż posiadają oni źródło z którego mogą opłacić również koszty niniejszego postępowania. Zauważyć także należy, iż skarżący posiadają udziały w prawie własności nieruchomości, która może przynosić pożytki, być zabezpieczeniem kredytu lub podlegać obrotowi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.