II SA/Wr 452/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.) Asesor WSA Dominik Dymitruk Protokolant: referent Emilia Witkowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr IF-O.7840.1.25.2025.MSZ w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia budowy budynku gospodarczego oddala skargę w całości. Starosta Oławski na podstawie art. 30 ust. 5c, 82 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez B. K., dotyczącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego parterowego o powierzchni zabudowy 34, 56 m2 wniósł sprzeciw odnośnie zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na: budowie budynku gospodarczego parterowego dla inwestora B. K. Jak wynika z uzasadnienia decyzji przyczyną zgłoszenia sprzeciwu była okoliczność, że postanowieniem z dnia 1 grudnia 2017 r. nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym zgłoszeniu: 1.uzupełnić wniosek zgłoszenia zamiaru wykonania robot budowlanych o podpis w miejscu do tego wskazanym(na odwrocie wniosku zgłoszenia pod pouczeniem). 2. dostarczyć prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek w przedmiocie planowanej inwestycji na druku zgodnym z wzorem oświadczenia, określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 sierpnia 2010 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w pkt. 3 oświadczenia należy wskazać zgodnie ze wzorem: jednostkę ewidencyjną/obręb ewidencyjny/nr działki ewidencyjnej natomiast tytuł własności należy wskazać we właściwej rubryce. Brak wskazania nazwy powiatu w pkt. 3, brak daty wypełniania dokumentu przy podpisie. 3. Uzupełnić wniosek o określenie kolorystyki planowanego budynku (ścian, dachu) oraz określenie materiałów przyjętych do budowy budynku. 4. Na mapie wskazać miejsce usytuowanie drzwi (wejścia) do obiektu budowlanego. 5. Na dostarczonych rysunkach określić kąt nachylenia połaci dachowych. 6. Na mapie wskazać odległości od planowanego budynku do osi istniejących gazociągów oznaczonych ma mapie ewidencyjnej jako: [...] i [...] znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Tym samym należy określić odległość od planowanego budynku gospodarczego do sieci gazociągu znajdującego się w obrębie działki nr [...], na której znajduje się stacja gazowa, redukcyjna. Należy wykazać także, że planowana inwestycja nie koliduje z poziomym zasięgiem stref zagrożenia wybuchem dla tej stacji gazowej. Całość inwestycji należy wykonać zgodnie z rozporządzeniem ministra gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. 2013 r. poz. 640 ze zm.). W przypadkach przewidzianych w/w rozporządzeniem należy dostarczyć zgodę, uzgodnienie z właściwym zarządcą sieci gazowej dla przedmiotowej inwestycji. 7. Określić odległość od planowanego budynku gospodarczego do istniejącej napowietrznej sieci niskiego napięcia znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. 8. Określić odległość planowanego budynku od sieci wodociągowej, która przebiega przez działkę inwestora. Wyjaśnić czy budowa przedmiotowego budynku będzie mieć bezpośredni wpływ na przedmiotową sieć (czy może ją uszkodzić).Postanowienie to zostało odebrane w dniu: awizowano - 21.12.17r.; awizowano powtórnie - 29.12.17 r. W wyznaczonym przez organ terminie (do 25 I 2018 r.) inwestor nie usunął powyższych nieprawidłowości. W myśl art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W związku z powyższym orzeczono o sprzeciwie. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną i prawomocną. Następnie decyzją Starosty Oławskiego z dnia 23 grudnia 2024 r., Nr 908/2024 odmówiono, w wyniku wznowienia postępowania, uchylenia decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. (znak: AB.6743.532.2017.AB) wnoszącej sprzeciw w przedmiocie zgłoszenia budowy budynku gospodarczego, parterowego o powierzchni budowy 34,56 m2, na działce nr [...] w S. Odwołanie od tej decyzji złożyła B. K. Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 5 kwietnia 2025 r.(IF-0.7840.1.25 .2025 .MSZ) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej k.p.a. w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418) po rozpatrzeniu odwołania uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 1 grudnia 2017 r. B. K. zgłosiła Staroście Oławskiemu zamiar budowy budynku gospodarczego parterowego o powierzchni zabudowy 34,56 m2 na działce nr [...] w S. Postanowieniem Starosty Oławskiego z dnia 19 grudnia 2017 r. Nr 639/2017 nałożono na B. K. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, w terminie do dnia 25 stycznia 2018 r., poprzez m.in. przedłożenie mapy ze wskazaniem odległości planowanego budynku do osi istniejącego gazociągu oraz do stacji redukcyjno-pomiarowej, określenie kolorystyki budynku, określenie usytuowania drzwi oraz okien jak i kąta nachylania połaci dachowych. Przesyłka zawierająca powyższe postanowienie została nadana na poczcie w dniu 20 grudnia 2017 r. Po dwukrotnym awizowaniu (w dniach 21 i 29 grudnia 2017 r.) przesyłka została zwrócona do nadawcy w dniu 5 stycznia 2018 r. Starosta Oławski decyzją Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego parterowego o powierzchni zabudowy 34,56 m2 na działce nr [...] w S. W dniu 23 maja 2018 r. do Starostwa Powiatowego w Oławie wpłynęło podanie B. K. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Odwołująca się wskazała, że wymienionej decyzji została obciążona wadami odpowiadającymi przesłankom wznowienia postępowania określonym w art. 145 § 1 pkt 1,4,5 oraz 6 k.p.a. Niezależnie od opisanego postępowania dotyczącego rozpatrzenia podania B. K., w dniu 21 maja 2019 r. do Starosty Oławskiego wpłynęło kolejne podanie (z dnia 20 maja 2019 r.) dotyczące wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Odwołująca się, analogicznie jak i w przypadku pierwszego podania, jako przesłanki uzasadniające konieczność wznowienia postępowania podała art. 145 § 1 pkt 1,4,5 oraz 6 k.p.a., przy czym opisała jedynie przesłanki określone w pkt 1, 4 oraz 5. Starosta Oławski pismem z dnia 9 czerwca 2020 r., znak: AB.6743.532.2017.AB wezwał B. K. do przedstawienia wyjaśnień oraz dowodów odnośnie możliwości wystąpienia przesłanek wyszczególnionych w podanych powyżej przepisach. W dniu 6 lipca 2020 r. do Starosty Oławskiego wpłynęło pismo B. K. Odnosząc się do wezwania Starosty Oławskiego z dnia 9 czerwca 2020 r., Odwołująca podała, że wniosku z dnia 20 maja 2019 r., złożonego Staroście Oławskiemu w dniu 21 maja 2019 r. "nie można przypisać do sprawy Nr AB.6743.532.2017.AB". Ponadto powołała się na swoje wyjaśniania, złożone w sprawie dotyczącej wniosku z 23 maja 2018 r. w zakresie przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 5 oraz 6 k.p.a. Starosta Oławski postanowieniem z dnia 22 października 2020 r., nr 533/2020 odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego z dnia 26 stycznia 2018 r. Nr 71/2018. Na to postanowienie zażalenie wniosła B. K. Wojewoda Dolnośląski postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2021 r., znak: IF-O.7840.690.2020 PF utrzymał w mocy postanowienie Starosty Oławskiego Nr 533/2020 z dnia 22 października 2020 r. W wyniku skargi B. K. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 31 sierpnia 2021 r. (znak: IF-O.7840.690.2020.PF), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 31 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 552/21 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody Dolnośląskiego jak też poprzedzające je postanowienie Starosty Oławskiego Nr 532/2020 z dnia 22 października 2020 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że prawidłowa była ocena obu organów (tj. Starosty Oławskiego i Wojewody Dolnośląskiego), że podanie dotyczące wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wniesione zostało po upływie terminu, o którym jest mowa w art. 148 § 2 ustawy, w myśl którego termin do złożenia podania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Natomiast w przypadku przesłanek o których jest mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 5 oraz 6 k.p.a., Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie wykazały, że w niniejszej sprawie zaistniały opisane wcześniej negatywne przesłanki formalne o charakterze przedmiotowym uzasadniające odmowę wznowienia postępowania w odniesieniu do podstaw z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i 6 k.p.a. W ocenie Sądu, organy już we wstępnej fazie postępowania przeprowadziły analizę wystąpienia wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 k.p.a. podstaw wznowienia. Natomiast we wstępnej fazie postępowania - jeszcze przed wznowieniem postępowania - organ zobowiązany był natomiast do przeprowadzenia oceny całości wniosku pod względem formalnym, w tym także co do terminowości jego złożenia, o czym jest mowa w art. 148 § 1 k.p.a. W konsekwencji organy nie wywiązały się z obowiązku przeprowadzenia oceny całości wniosku pod kątem formalnym, w tym także co do terminowości jego złożenia (ograniczając się jedynie do oceny terminowości w przypadku przesłanki o której jest mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zdaniem Sądu przedwcześnie zastosowano art. 149 § 3 k.p.a. oraz naruszono mi. 149 § 2 k.p.a. Przedstawiając zalecania odnośnie dalszego postępowania, Sąd stwierdził, że podjęcie rozstrzygnięcia co do wznowienia postępowania lub odmowy jego wznowienia, uzależnione jest bowiem od ustalenia, czy żądanie wznowienia postępowania oparte przez skarżącą na przesłankach zawartych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a. złożone zostało w terminie określonym w art. 148 k.p.a. - co organ winien jest najpierw wyjaśnić i ocenić. Dopiero po tym możliwe będzie określenie dalszego kierunku postępowania i rodzaju rozstrzygnięć jakie powinny zostać wydane. Niezależnie od uprzedniego należy dodać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu wzmiankowanego wyroku z dnia 31 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 552/21 wskazał, że zdaniem obu organów (tj. Starosty Oławskiego oraz Wojewody Dolnośląskiego), Skarżąca wniosła dwa podania dotyczące wznowienia postępowania: 22 maja 2018 r. oraz 20 maja 2019 r. Co istotne, w obu podaniach podała te same przesłanki uzasadniające konieczność wznowienia postępowania. Jednakże według Sądu należy wyjaśnić jaka jest rzeczywista intencja Skarżącej w związku z wniesieniem podania z dnia 20 maja 2019 r., tj. czy jest to nowy wniosek dotyczący wznowienia postępowania, czy też w związku z przywołaniem nowych dowodów na potwierdzenie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 oraz pkt 5 k.p.a. (tj. w postaci zeznań pracowników G. złożonych przed prokuratorem w października 2018 r.) pismo to stanowi jedynie uzupełnienie i poszerzenie argumentacji zawartej w podaniu złożonym w dniu 22 maj a 2018 r. W ocenie Sądu doszło do naruszenia art. 9 k.p.a. Ponadto Sąd wskazał, że Starosta Oławski samodzielnie i arbitralnie zakwalifikował podanie B. K. z dnia 20 maj a 2019 r. jako nowy wniosek o wznowienie postępowania, mimo iż procedowanie wcześniejszego wniosku (tj. z 2018 r.) nie zostało jeszcze zakończone. Oceniając podanie B. K., Sąd powołał się na treść skargi oraz pism procesowych składanych w toku postępowania sądowego, uznając, że nie jest oczywistym, że podanie z dnia 20 maja 2019 r. stanowiło w istocie kolejny wniosek złożony z zamiarem wznowienia postępowania w oparciu o te same podstawy, które już wcześniej zostały przywołane we wniosku z 2018 r. Ponadto Sąd w uzasadnieniu wyroku wysunął tezę, że skoro strona we wniosku z 2019 r. przywołała te same podstawy wznowienia co we wniosku z 2018 r., poszerzając jedynie argumentację uzasadniającą wystąpienie podstaw z art. 145 § pkt 1 oraz pkt 5 k.p.a. a procedowanie wniosku z 2018 r. nie zostało jeszcze zakończone, to nie można wykluczyć, że przedmiotowe pismo stanowi uzupełnienie wniosku z 2018 r. Ponadto na taki charakter pisma wskazują argumenty podnoszone na etapie skargi. Oznacza to, że za przedwczesne należy uznać zakwalifikowanie danego podania za nowy i niezależny wniosek dotyczący wznowienia postępowania, podlegający odrębnemu procedowaniu. Ponownie rozpoznając podanie B. K. z 20 maja 2019 r. Starosta Oławski pismem z dnia 22 listopada 2022 r., znak: [...]., powołując się na wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 553/21, wezwał B. K. w celu wyjaśnienia czy wniosek z dnia 21 maja 2019 r. dotyczący wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego z dnia 26 stycznia 2018 r., Nr 71/2018 stanowi uzupełnienie wniosku z dnia 23 maja 2018 r., dotyczącego wznowienia postępowania zakończonego podaną powyżej decyzją Starosty Oławskiego. Dodał przy tym, że niesprecyzowanie żądania, skutkować będzie kwalifikacją podania jako nowy wniosek. Wezwanie Starosty Oławskiego zostało powtórzone pismem z dnia 29 listopada 2022 r., znak: [...]. W odpowiedzi na wezwanie Starosty Oławskiego, B. K. pismem z dnia 13 grudnia 2022 r., wystąpiła o wyjaśnienie w jakim trybie będzie wykonany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia sygn. akt 552/21 oraz sygn. akt 553/21. Ponadto wniosła zapytanie jakie zostaną zastosowane procedery, w jakim charakterze będzie prowadzone postępowanie oraz jakie przepisy prawa materialnego zostaną zastosowane. W tymże piśmie zażądała wszczęcia postępowania na podstawie postawienia aby mogła zająć stanowisko w sprawie wniosku z dnia 26 stycznia 2018 r. oraz z dnia 21 maja 2019 r. Kolejne zapytanie zawarte w tymże piśmie dotyczyło wyjaśniania "jaka zostanie zastosowana konstrukcja postępowania administracyjnego na potrzeby ponownego rozpatrzenia wniosku". Z kolei Starosta Oławski pismem z dnia 19 grudnia 2022 r. odpowiadając na przekazane stanowisko B. K., wystąpił do Odwołującej z ponownym zapytaniem odnośnie jednoznacznego ustalenia żądania. W tymże piśmie zadał jednoznaczne pytanie czy wniosek z dnia 20 maja 2019 r. dotyczący wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego z dnia 26 stycznia 2018 r., Nr 71/2018 należy traktować jako nowe podanie dotyczące wznowienia postępowania czy też stanowi uzupełnienie podania z dnia 23 maja 2018 r. W swym piśmie z dnia 19 grudnia 2022 r., Starosta Oławski zawarł uwagę, że niesprecyzowanie zadania, skutkować będzie kwalifikacją podania jako nowy wniosek. W odpowiedzi na wezwanie Starosty Oławskiego B. K. w piśmie z dnia 23 grudnia 2022 r. podała, że wnosi o wszczęcie postępowania wyjaśniającego. W przypadku negatywnego stanowiska wnosi o odmowę wszczęcia postępowania. Ponadto zażądała wskazania jakie zostaną zastosowane procedury oraz w jakim charakterze będzie prowadzone postępowanie przez Starostę Oławskiego. Ponadto Starosta Oławski pismem z dnia 16 stycznia 2023 r. znak: [...] wystąpił do B. K., powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 552/21, o wykazanie w terminie 14 dni liczonym od dnia otrzymania wezwania, daty kiedy dowiedziała się o przesłankach wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 oraz 6 k.p.a. Jak wynika z przedłożonej dokumentacji B. K. nie odpowiedziała na wezwanie Starosty Oławskiego. Następnie Starosta Oławski postanowieniem z dnia 13 lutego 2023 r., Nr 55/2023 odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Oławskiego z dnia 26 stycznia 2018 r. Nr 71/2018 wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego, parterowego o powierzchni zabudowy 34,56 m2 na działce m [...] w S., opartego na przesłance wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1,5 oraz 6 k.p.a. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy. Odnosząc się do kwalifikacji podania B. K., Starosta Oławski uznał, że należy uznać je jako odrębne podanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego podaną decyzją Starosty Oławskiego. Wyjaśnił przy tym, że Odwołująca się nie sprecyzowała swego żądania odnośnie charakteru wniosku z dnia 20 maja 2019 r., zgodnie z pouczeniem zawartym w pismach Starosty Oławskiego. Zażalenie na postanowienie Starosty Oławskiego z dnia 13 lutego 2023 r., Nr 55/2023 wniosła B. K. Zażądała uchylenia rzeczonego postanowienia Starosty Oławskiego oraz zasądzenia kary finansowej. W jej ocenie organ pierwszej instancji "nie uwzględnił wyjaśnień dotyczących motywacji Skarżącej", gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylając zarówno postanowienie Wojewody Dolnośląskiego jak i Starosty Oławskiego powrócił do złożenia przez Odwołującą się podania w dniu 20 maja 2019 r. Uznała, że w omawianej sprawie przysługuje jej interes prawny. Kolejna uwaga dotyczyła tego, że nie przeprowadzono stosownego postępowania administracyjnego. W swym zażaleniu podniosła uwagę dotyczącą właściwości organów administracji publicznej kompetentnych do rozparzenia podania w przedmiocie wznowienia postępowania. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2023 r. Wojewoda Dolnośląski (znak: IF- O.7840.1.69.2023.PF) uchylił zaskarżone postanowienie Starosty Oławskiego z dnia 13 lutego 2023 r., Nr 55/2023 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Następnie pismem z dnia 13 września 2023 r. B. K. wskazała, że wniosek z dnia 20 maja 2018 r. wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. stanowi nowy wniosek w sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta Oławski postanowieniem nr 402/2023 z dnia 5 października 2023 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. odnośnie podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 oraz 6 k.p.a. oraz odmówił wznowienia postępowania opisanej decyzji w zakresie wystąpienia podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzją nr 908/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. Starosta Oławski odmówił uchylenia decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. (znak: AB.6743.532.2017.AB) wnoszącej sprzeciw w przedmiocie zgłoszenia budowy budynku gospodarczego, parterowego o powierzchni budowy 34,56 m2, na działce nr [...] w S. W motywach decyzji wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna ze wskazanych podstaw wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 5 oraz 6 k.p.a. Starosta Oławski podkreślił, że B. K. oprócz powołania podstaw wznowienia postępowania nie wskazała okoliczności, które uzasadniałyby uchylenie poddanej weryfikacji decyzji Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Odwołanie od opisanej wyżej decyzji wniosła Starosty Oławskiego nr 908/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. w ustawowym terminie wniosła B. K. Odwołująca się zarzuciła w głównej mierze, że organ pierwszej instancji prowadził postępowanie z naruszeniem przepisów procesowych, co skutkowało nierozpoznaniem sprawy administracyjnej w pełnym zakresie. B. K. podniosła, że Starosta Oławski nie przeprowadził postępowania dowodowego a zatem nie wyjaśnił dostatecznie istotnych dla wzmiankowanej sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. W związku z tym Odwołująca się wniosła o uchylenie w całości decyzji Starosty Oławskiego nr 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. W wyniku analizy akt sprawy, Wojewoda Dolnośląski w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, przy czym ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji podatkowej. Może ona dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1388/19). Zatem prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 552/21, ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a Wojewoda Dolnośląski jest zobowiązany uwzględnić ocenę Sądu wyrażoną w tym wyroku. Zgodnie z art. 16 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub ustawach szczególnych. Przywołany przepis statuuje tzw. zasadę trwałości decyzji administracyjnych. W myśl tej zasady decyzje administracyjne, których nie można zaskarżyć w drodze zwykłych środków zaskarżenia, tj. odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne, a tym samym względnie trwałe, co ma służyć pewności obrotu prawnego i stabilizacji stosunków społecznogospodarczych, regulowanych takimi decyzjami. Owa trwałość jest jednak względna, gdyż ustawodawca przewiduje przypadki, gdy dopuszczalne będzie pozbawienie mocy obowiązującej decyzji ostatecznej. Uzasadnieniem tego jest okoliczność, że w pewnych przypadkach obowiązek organów administracji publicznej działania na podstawie i w granicach prawa wymaga tego, by ostateczne decyzje administracyjne zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, pod warunkiem jednak że są one wadliwe w istotny sposób. Możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej jest więc wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej, co oznacza, że ustawodawca szczegółowo i wyczerpująco reguluje takie przypadki. Wyeliminowanie decyzji ostatecznej z obrotu prawnego jest możliwe na przykład w postępowaniu wznowieniowym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, mającą "na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, albo gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. W tych warunkach decyzję rozstrzygające ostatecznie sprawę administracyjną stają się wadliwe, jednakże charakterystyczną cechą ich wadliwości jest to, że nie tkwi ona wyłącznie w decyzji jako takiej, lecz wynika jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji z pewnymi okolicznościami, inaczej mówiąc, decyzja jest wadliwa ze względu na ujawnienie lub powstanie określonych faktów" (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, s. 242). Przyczyny (podstawy) wznowienia postępowania określają przepisy art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. Wszczęcie postępowania wznowieniowego uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek. Pierwszą jest załatwienie sprawy decyzją ostateczną, natomiast drugą jest wystąpienie co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 1456 k.p.a. podstaw. Wszczęcie postępowania wznowieniowego uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek. Pierwszą jest załatwienie sprawy decyzją ostateczną, natomiast drugą jest wystąpienie co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych w mi. 145 § 1, mi. 145a i art. 145b k.p.a. podstaw. W postępowaniu wstępnym, poprzedzającym postępowanie wznowieniowe, organ bada dopuszczalność wszczęcia postępowania, w tym zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, ostateczność weryfikowanej decyzji oraz sprawdza, czy okoliczność wymieniona we wniosku odpowiada przesłance wznowienia postępowania. Po zakończeniu tego etapu organ administracji postanowieniem odmawia wznowienia postępowania lub wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Przedmiotowa sprawa dotyczy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego z dnia 26 stycznia 2018 r. Nr 71/2018 wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego parterowego o powierzchni zabudowy 34,56 m2 na działce nr [...] w S. Analiza akt sprawy oraz treść odwołania B. K. decyzji Starosty Oławskiego nr 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. prowadzi tutejszy organ do przekonania, że podanie· B. K., z dnia 20 maja 2019 r. dotyczące wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r., w istocie stanowiło rozszerzenie wniosku B. K. z dnia 22 maja 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. W obu wskazanych pismach jako podstawę wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 1,4,5 oraz 6 k.p.a. W adnotacji urzędowej Starosty Oławskiego z dnia 19 września 2023 r. wskazano, że podczas spotkania ze Starostą Oławskim, B. K. stwierdziła, że podanie z dnia 20 maja 2019 r. dotyczące wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r., oraz podanie z dnia 22 maja 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. stanowią dwa odrębne wnioski. Z akt sprawy taki stan rzeczy nie wynika jednoznacznie. Jednakże uwzględnić trzeba, że B. K. w odwołaniu od decyzji Starosty Oławskiego nr 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. wniosła o wyjaśnienie z jakiego powodu Starosta Oławski "prowadzi dwa postępowania administracyjne w sprawie jednej decyzji" tj. decyzji Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Odwołująca się wskazała, że oprócz wniosku z dnia 22 maja 2023 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r., ze względu na bezczynność organu pierwszej instancji, złożyła kolejny wniosek (z dnia 20 maja 2019 r.) o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Jak wskazała B. K. wniosek z dnia 20 maja 2019 r. miał na celu zobligowanie Starosty Oławskiego do działania w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia 22 maj a 2018 r. Dalej podkreśliła, że pisma z dnia 22 maja 2018 r. oraz z dnia 20 maja 2019 r. stanowią "dwa wnioski w jednym przedmiocie sprawy". Taki stan rzeczy pozwala przyjąć, że wolą B. K. było wznowienie jednego postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 1,4,5 oraz 6 k.p.a. Nadto należy podnieść, że zakres żądania zawarty we wniosku z dnia 20 maja 2019 r. pokrywa się w całości z żądaniem zawartym we wniosku z dnia 22 maja 2018 r. Załączone do wniosku z dnia 20 maja 2019 r. załączniki tj. zeznania złożone na policji przez M. M., zeznania złożone na policji przez M. Ż. oraz kserokopia decyzji Wojewody Dolnośląskiego nr 1-D-16/17 z dnia 27 stycznia 2017 r. (znak: IF-O.7840.5.298.2016.EDT), mające stanowić według Odwołującej się nowe dowody, znajdują się także w aktach przedmiotowej sprawy i podlegały ocenie organu pierwszej instancji w postępowaniu wznowieniowym, co skutkowało wydaniem decyzji Starosty Oławskiego Nr 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. Powyższe oznacza, że wniosek z dnia 20 maja 2019 r. nie stanowił w istocie odrębnego wniosku o wznowienie postępowania, a jedynie wniosek, który powinien być uwzględniony przy rozpoznaniu sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 22 maja 2018 r. Wniosek z dnia 20 maja 2019 r. został złożony w związku z przywołaniem nowych dowodów na potwierdzenie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 oraz pkt 5 k.p.a. (tj. w postaci zeznań pracowników Operatora G. S.A. ul. [...], [...] W., złożonych przed prokuratorem w październiku 2018 r.) pismo to stanowi uzupełnienie i poszerzenie argumentacji zawartej w podaniu złożonym w dniu 22 maja 2018 r. Przyjąć więc trzeba, że zarówno w piśmie z dnia 22 maja 2018 r., jak i w piśmie z dnia 20 maja 2019 r. pochodzącym od tego samego podmiotu - B. K. - zawarto ten sam przedmiot żądania oparty na tych samych podstawach prawnych oraz tych samych dowodach (okolicznościach faktycznych). Nie budzi więc wątpliwości, że wzmiankowane wnioski o wznowienie postępowania wyznaczają jedną sprawę administracyjną, mogącą być przedmiotem tylko jednego postępowania. Z tego też powodu należy przyjąć, że zarówno decyzja Starosty Oławskiego Nr 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r., jaki i decyzja Starosty Oławskiego Nr 908/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. zapadły w tej samej sprawie. W przypadku wniesienia przez ten sam podmiot kolejnego żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, w sytuacji prowadzonego już w tym samym przedmiocie postępowania wznowieniowego, zbędnym jest działanie organu administracyjnego polegające na podejmowaniu odrębnego rozstrzygnięcia, w tej samej sprawie. Skoro zaś w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem z dnia 22 maja 2018 r. B. K. wskazała na przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1,4,5 oraz 6 k.p.a., to jako pozbawione podstaw należało uznać rozpatrywanie kolejnych wniosków Odwołującej się, odnoszących się do przestanek wznowienia postępowania jako nowych wniosków zawierających żądanie wszczęcia odrębnego postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Powinien on być traktowany jako uzupełnienie wniosku inicjującego postępowanie wznowieniowe (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 648/22). Skoro wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1,4,5 oraz 6 k.p.a. został już złożony i podlega rozpoznaniu przez właściwy organ, to czynienie z kolejnego wniosku złożonego w tej samej sprawie i przez ten sam podmiot, odrębnego przedmiotu postępowania zasadniczo jest zbędne i prowadzi do wydania orzeczeń, które dwukrotnie będą rozstrzygać o tym samym przedmiocie, a ponadto jest sprzeczne z wolą B. K., która domaga się weryfikacji jednej decyzji co Odwołująca się uzewnętrzniła w odwołaniu od decyzji Starosty Oławskiego m 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. Powyższe pozwala przyjąć, że Starosta Oławski wydając decyzję Nr 908/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. naruszył prawo, gdyż nie został złożony wniosek skutecznie inicjujący przedmiotowe postępowania. Jak już wskazano, wniosek z dnia 20 maja 2019 roku stanowi kolejny wniosek w sprawie zaininicjowanej wnioskiem z dnia 22 maja 2018 r. W związku z powyższym zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Skargę, na podstawie art. 3 § 2 pkt 1, art. 50 i n. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 poz. 935), wniosła B. K. Zaskarżyła decyzję Wojewody Dolnośląskiego nr IF-O.7840.1.25.2025.MSZ z dnia 30 kwietnia 2025 r., którą uchylono decyzję Starosty Oławskiego nr 908/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. i umorzono postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszenia budowy budynku gospodarczego (dz. nr [...] w S.). Skarżąca wnosi o 1 uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego nr IFO.7840.1.25.2025.MSZ z dnia 30 kwietnia 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Oławskiego nr 908/2024 z 23 grudnia 2024 r., jako wydanych z naruszeniem prawa. Wobec wskazanych licznych i poważnych naruszeń prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, skarżąca wnosi o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji i zobowiązanie Starosty do ponownego, zgodnego z prawem, rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania. 2. Przeprowadzenie rozprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (stosownie do art. 94 § 1 p.p.s.a.), celem pełnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. 3. Zobowiązanie organu administracji do ponownego rozpoznania sprawy i wydania nowego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań Sądu (na podstawie art. 153 p.p.s.a.). 4. Stwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego przez organy administracji w wydanych decyzjach – w szczególności wskazanych poniżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), co doprowadziło do bezprawnego utrzymania w mocy decyzji obarczonych wadami. 5. Zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 6. Strona nosi o połączenie spraw [...] i [...] do wspólnego rozpoznania, jako dotyczących tej samej decyzji z 2018 r., dla której Organ prowadził równolegle dwa postępowania administracyjne w jednym przedmiocie sprawy, Wojewoda wydal dwie decyzje w jednym przedmiocie sprawy, które zaskarżam jednocześnie: -decyzja Wojewody Dolnośląskiego nr IF-O.7840.1.26.2025.MSZ z dnia 30.04.2025 r.-decyzja Wojewody Dolnośląskiego nr IF-O.7840.1.25.2025.MSZ z dnia 30.04.2025. Strona wnosi o połączenie spraw dotyczących decyzji Wojewody Dolnośląskiego nr IFO.7840.1.25.2025.MSZ oraz nr IF-O.7840.1.26.2025.MSZ do wspólnego rozpoznania przez Sąd, na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a." Strona zarzuca: 1. bezpodstawne umorzenie postępowania administracyjnego po wznowieniu sprawy – co stanowi naruszenie trybu wznowienia określonego w art. 145 § 1 pkt 1, 5, 6 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. 2. Bezpodstawne umorzenie postępowania po wznowieniu narusza art. 151 k.p.a., który wskazuje, że po wznowieniu organ powinien rozpoznać sprawę co do istoty. 3. Naruszono art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewydanie decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy przez organ odwoławczy. 4. Naruszono art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wytycznych z wyroków WSA we Wrocławiu (sygn. II SA/Wr 552/21 i II SA/Wr 553/21). 5. Naruszono art. 7, 8, 10, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., w szczególności poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, zaniechanie oceny dowodów oraz lakoniczne uzasadnienie decyzji. 6. Brak oceny przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, 5, 6 k.p.a. oraz brak odniesienia się do dowodów przedstawionych przez stronę, co narusza art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. 7. Art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. – brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ nie przeprowadził postępowania dowodowego po wznowieniu, nie przesłuchał wskazanych świadków (np. pracowników G.), nie odniesiono się do przedstawionych nowych dowodów. 8. Naruszenie przepisów postępowania dowodowego – art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz dowolną, wybiórczą ocenę zgromadzonych dowodów. Organy nie ustaliły w sposób wyczerpujący istotnych okoliczności (m.in. nie przeanalizowały należycie dokumentacji zgłoszenia i uzupełnień, ani nie zbadały skutków prawnych, wynikających z równoległego postępowania toczącego się u tego samego organu. 9. Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Uzasadnienia decyzji Starosty i Wojewody są lakoniczne, nie odnoszą się do wszystkich argumentów strony ani do istotnych okoliczności (jak istnienie drugiego postępowania i decyzji w tej samej sprawie). Nie wyjaśniono w sposób zrozumiały podstaw pozostawienia w obrocie decyzji z 2018 r., ani nie wskazano, dlaczego odmówiono uchylenia tej decyzji pomimo jej oczywistych wad. 10. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. – pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu. Nie umożliwiono stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Strona wielokrotnie wskazywała, że nie została poinformowana o konieczności uzupełnienia zgłoszenia budowy – mimo iż we wniosku podała numer telefonu i adres e-mail. Organ zaniechał kontaktu, przez co uniemożliwił realne skorzystanie z prawa do uzupełnienia. Skarżąca nigdy fizycznie nie otrzymała postanowienia o konieczności uzupełnienia zgłoszenia, a tym samym nie została skutecznie powiadomiona o obowiązku, którego rzekome niewykonanie stanowiło podstawę sprzeciwu. Działania te pozbawiły stronę możliwości podjęcia obrony przed upływem terminu z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. 11. Naruszenie art. 8 i 9 k.p.a. – brak działania budzącego zaufanie i niedostateczne informowanie strony. Organ nie dopełnił obowiązku rzetelnego i wyczerpującego informowania o przebiegu postępowania i obowiązkach strony, czym naruszy Naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 8, 9, 10 i 15 k.p.a. – w szczególności zasady praworządności i obiektywnej prawdy (art. 7), pogłębiania zaufania obywateli do organów (art. 8), obowiązku udzielania informacji stronom (art. 9), czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1) oraz dwuinstancyjności postępowania (art. 15), poprzez prowadzenie postępowania w sposób nierzetelny, nieudzielenie stronie należnych pouczeń, pozbawienie strony możliwości skorzystania z prawa do uzupełnienia zgłoszenia i wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, a także wszczęcie i prowadzenie dwóch równoległych postępowań w tej samej sprawie (dotyczących tego samego zgłoszenia budowy) skutkujących sprzecznymi decyzjami nr 908/2024 i 909/2024. 13. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a. – to jest przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. Organ administracji nieprawidłowo odmówił uchylenia (wzruszenia) decyzji z 2018 r., mimo że zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania: m.in. ujawnione nowe istotne okoliczności faktyczne i dowody (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), wydanie decyzji z 2018 r. bez wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6) oraz podejrzenie, że dowody stanowiące podstawę decyzji z 2018 r. okazały się fałszywe (pkt 1) – czego organ w ogóle nie zbadał. 14. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – przez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji przez Wojewodę. Organ odwoławczy, mając obowiązek ponownego merytorycznego zbadania sprawy, ograniczył się do formalnego potwierdzenia decyzji Starosty, akceptując jej wady. Tymczasem prawidłowe zastosowanie art. 138 § 1 k.p.a. wymagało uchylenia decyzji Starosty i rozpoznania sprawy na nowo, zważywszy na istotne naruszenia prawa materialnego i procesowego przez organ I instancji. 15. art. 15 k.p.a. – naruszenie zasady dwuinstancyjności przez brak ponownej, rzetelnej oceny sprawy przez organ II instancji. 16. Art. 107 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – organ wydał dwie decyzje (908/2024 i 909/2024) w tej samej sprawie, co stanowi naruszenie zasady jedności orzekania. Jedna z decyzji (908/2024) została uchylona i postępowanie umorzone, druga (909/2024) została utrzymana – mimo identycznego przedmiotu i stron. Sytuacja ta narusza art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym nie może funkcjonować więcej niż jedna ostateczna decyzja w tej samej sprawie. 17. Naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. – to jest przepisów o nieważności decyzji administracyjnej. Przepis ten stanowi, że decyzja podlega unieważnieniu m.in. wtedy, gdy dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W przedmiotowej sytuacji doszło do wydania dwóch odrębnych, ostatecznych rozstrzygnięć w tej samej sprawie (decyzje Starosty Oławskiego nr 908/2024 i nr 909/2024 z dnia 23.12.2024 r.), co wyczerpuje przesłankę z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Organy administracji nie dostrzegły tej sprzeczności i nie podjęły wymaganych działań w kierunku wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwych, sprzecznych decyzji. 18. Naruszenie art. 153 p.p.s.a. – poprzez zignorowanie wiążącej oceny prawnej, wynikającej z orzecznictwa sądów administracyjnych w analogicznych sprawach oraz ewentualnych wskazań sądu (w przypadku wcześniejszego kontrolowania tej sprawy przez sąd administracyjny). Organy, wydając zaskarżone decyzje, nie uwzględniły utrwalonych wskazań płynących z wyroków sądów administracyjnych dotyczących trybu i przesłanek uchylenia sprzeciwu od zgłoszenia budowy, co stanowi naruszenie Zarzuty formalne wynikające z nieuwzględnienia wytycznych zawartych w wyroku WSA we Wrocławiu z 31.05.2022 r., sygn. II SA/Wr 552/21, który zobowiązywał do merytorycznego rozpatrzenia przesłanek wznowienia postępowania. 20. Zła wola organu i przewlekłość – postępowanie wznowieniowe trwało wiele lat, a działania organu wskazują na celowe przedłużanie procedury. Należy wskazać, że mimo upływu niemal 10 lat od daty decyzji 71/2018, strona została pozbawiona możliwości realnego dochodzenia swoich praw. Przewlekłość może być traktowana jako próba uniknięcia odpowiedzialności przez organ i próba doprowadzenia do bezskuteczności roszczeń strony. 21. Naruszenie zasady legalizmu poprzez przekazanie wniosku inwestora do podmiotu niebędącego organem administracji publicznej – Starosta Oławski potraktował prywatnego operatora G. jako organ współuczestniczący w postępowaniu, przekazując mu treść zgłoszenia oraz prowadząc z nim korespondencję po wydaniu decyzji sprzeciwu. Tego rodzaju działanie jest nie tylko niedopuszczalne, ale również stanowi naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych, jak i przekroczenie kompetencji organu administracyjnego. 22. Bezzasadność i bezprzedmiotowość sprzeciwu – sprzeciw był nieuzasadniony już w momencie wydania, a jego bezzasadność została dodatkowo potwierdzona w toku kolejnych działań organu. Po wydaniu sprzeciwu, skarżąca złożyła nowe zgłoszenie dotyczące bliźniaczego budynku na sąsiedniej części tej samej działki. Organ przyjął to zgłoszenie, a następnie wydał decyzję o warunkach zabudowy i pozwolenie na budowę. Oznacza to, że ten sam organ uznał zabudowę za dopuszczalną, co podważa sens i legalność pierwotnego sprzeciwu. Organ nie może w sposób dowolny i nieuzasadniony kwestionować inwestycji, której później sam udziela zgody. 23. Organ dopuścił się rażącego naruszenia: – zasady trwałości i jednolitości postępowania (art. 16 i 149 k.p.a.), – zasady informowania i współdziałania (art. 9, 10, 77, 80, 107 §3 k.p.a.), – zasady legalizmu (art. 6 i 7 k.p.a.) i zaufania obywatela (art. 8 k.p.a.). Sprawa dotyczy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr 71/2018 Starosty Oławskiego, w której wniesiono sprzeciw wobec mojego zgłoszenia budowy budynku gospodarczego. Wnioski z 2018 i 2019 r. dotyczyły tej samej decyzji, tej samej inwestycji, a zostały nieprawidłowo rozdzielone przez organ na dwie odrębne sprawy. W tej sytuacji niezbędne jest uchylenie obu decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji z uwzględnieniem wskazań sądu. Na uzasadnienie Skarżąca wskazała, że jest inwestorem planującym budowę budynku gospodarczego na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w miejscowości S. W styczniu 2018 r. skarżąca dokonała zgłoszenia budowy tego obiektu właściwemu organowi architektonicznobudowlanemu (Starosta Oławski), zgodnie z ówczesnymi przepisami Prawa budowlanego. Decyzją z dnia 26 stycznia 2018 r., nr 71/2018, Starosta Oławski wniósł sprzeciw wobec przedmiotowego zgłoszenia budowy. Decyzja ta – będąca formalnym sprzeciwem – wstrzymała możliwość realizacji inwestycji. W uzasadnieniu wskazano (ogólnikowo), iż planowany budynek gospodarczy rzekomo nie spełniał określonych wymogów prawa lub dokumentacja zgłoszeniowa była niekompletna. Skarżący podkreśla, że na etapie tamtego postępowania nie umożliwiono mu uzupełnienia zgłoszenia ani skorygowania ewentualnych braków. Organ wydał decyzję sprzeciwiającą, pozbawiając stronę prawa do naprawienia uchybień. Nie zawiadomił Skarżącą, pomimo że w zgłoszeniu budowy był mail i telefon skarżącej. Takie działanie było niezgodne z przepisami prawa. Organ powinien dążyć do skutecznego doręczenia. Jeżeli ma inne znane środki kontaktu (np. e-mail, telefon), może — a w niektórych przypadkach nawet powinien — z nich skorzystać, zwłaszcza jeśli doręczenie listem się nie powiodło. Jest to zgodne z zasadą lojalności proceduralnej (art. 8 KPA) i zasadą informowania (art. 9 KPA). Naruszył tym: Art. 8 § 1 KPA: Organy administracji publicznej działają w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej. Art. 9 KPA: Organy są obowiązane należycie i wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych. Organ był świadomy, że skarżąca nie otrzymała żadnego pisma od Organu i będzie prowadziła prace. Mimo tego obowiązku wynikającego z prawa materialnego organ w 2018 r. nie poinformował skarżącą o postanowieniu wzywającego do uzupełnienia dokumentów i od razu wydał negatywną decyzję. Skarżący nie miał zatem szansy skorzystać z przysługującego mu prawa do uzupełnienia braków. Przedmiotem sprawy jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr 71/2018 Starosty Oławskiego, w której wniesiono sprzeciw wobec zgłoszenia budowy budynku gospodarczego. Wnioski z 2018 i 2019 r. dotyczyły tej samej decyzji, tej samej inwestycji, a zostały nieprawidłowo rozdzielone przez organ na dwie odrębne sprawy. Organ dopuścił się rażącego naruszenia: – zasady trwałości i jednolitości postępowania (art. 16 i 149 k.p.a.), – zasady informowania i współdziałania (art. 9, 10, 77, 80, 107 §3 k.p.a.), – zasady legalizmu (art. 6 i 7 k.p.a.) i zaufania obywatela (art. 8 k.p.a.). Dodatkowo strona wskazuje, że po decyzji 71/2018, złożyła nowe zgłoszenie na budynek bliźniaczy, na tej samej działce. Organ nie wniósł sprzeciwu, wydał warunki zabudowy i pozwolenie na budowę, co potwierdza, że wcześniejszy sprzeciw był bezzasadny i działanie organu – sprzeczne z prawem. Działania organów naruszyły mój interes prawny, jako inwestora i właściciela działki. Od 2018 r. jestem pozbawiona możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, poniosłam znaczne straty materialne, a organy dążyły do zburzenia już zrealizowanego budynku, zamiast rzetelnie ocenić nowe dowody. Organy nie zapewniły rzetelnego postępowania, co potwierdzają m.in.: – brak doręczenia postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia i decyzji o sprzeciwie, – brak oceny zeznań G., – brak notatki służbowej urzędnika, – brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, – późniejsze wydanie decyzji WZ i pozwolenia dla tej samej inwestorki w tej samej lokalizacji. Przedmiotem skargi jest postępowanie administracyjne zakończono decyzją nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r., w której wyrażono sprzeciw wobec inwestycji. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a. postępowanie wznowiono (postanowienie z dnia 5 października 2023 r.). W wyniku wznowienia Starosta Oławski wydał decyzję nr 908/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r., która jednak nie zawierała merytorycznego rozstrzygnięcia. Następnie Wojewoda Dolnośląski, decyzją nr IF-O.7840.1.25.2025.MSZ z dnia 30 kwietnia 2025 r., uchylił decyzję Starosty i umorzył całe postępowanie. Skarżąca zaskarża decyzje, która została wydana z naruszeniem prawa. Umorzenie postępowania po wznowieniu narusza art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Wznowienie zobowiązuje organ do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a nie jej umorzenia. Naruszono art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewydanie decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy przez organ odwoławczy. Naruszono art. 153 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie wytycznych z wyroków WSA we Wrocławiu (sygn. II SA/Wr 552/21 i II SA/Wr 553/21). Naruszono art. 7, 8, 10, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., w szczególności poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, zaniechanie oceny dowodów oraz lakoniczne uzasadnienie decyzji. Decyzje organów obu instancji są ze sobą nierozerwalnie powiązane i obarczone poważnymi wadami proceduralnymi i materialnoprawnymi. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania zobowiązuje organ do rozpatrzenia sprawy co do meritum, czego zaniechano. W tej sytuacji niezbędne jest uchylenie obu decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona opisuje chronologię postępowania: 2017 – B. K. złożyła zgłoszenie budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w S. Zgodnie z prawem budowlanym zgłoszenie przyjęto, ale Starosta Oławski (wykonujący zadania administracji rządowej) wydał ostatecznie - decyzję sprzeciwu nr 71/2018 – informując stronę o braku możliwości realizacji inwestycji bez pozwolenia (decyzja datowana w 2018 r.); 2018–2019 – B. K. wnosiła do organu I instancji wnioski o wznowienie postępowania (na podstawie art. 145 KPA), wskazując m.in. nowe okoliczności i błędy w pierwotnym rozpoznaniu sprawy. Organ I instancji odmówił wznowienia; 2021–2022 – Sprawę rozpatrywał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. II SA/Wr 552/21 i II SA/Wr 553/21). 31.05.2022 r. Sąd administracyjny uchylił zakwestionowane decyzje i postanowienia organu (uchylenia dotyczyły zarówno decyzji sprzeciwu, jak i odmowy wznowienia) – orzekając, że postępowanie wymaga ponownego prowadzenia; 5 października 2023 – Na podstawie wyroku WSA sprawa została ponownie wszczęta i postępowanie wznowiono. Organ I instancji (Starostwo Oławskie) ponownie rozpoznał zgłoszenie budowy; 23 grudnia 2024 – Starosta Oławski wydał dwie decyzje: numer 908/2024 i 909/2024, w których ponownie ustalił rozstrzygnięcie sprawy budowy (jedna z decyzji utrzymywała sprzeciw, druga podejmowała inne rozstrzygnięcie). Obie decyzje zostały doręczone stronie. 30 kwietnia 2025 – Wojewoda Dolnośląski rozpatrzył odwołania od decyzji Starosty. Zgodnie z komunikatem urzędowym, postanowieniem i decyzją z 30.04.2025 r. uchylił jedną z decyzji starosty (stwierdzając jej wadliwość) i utrzymał w mocy drugą. Oznacza to, że w jednym zakresie zmieniono rozstrzygnięcie, w drugim – decyzja Starosty pozostała ostateczna. II. Okoliczności faktyczne: Sprawa dotyczy zgłoszenia budowy budynku gospodarczego o powierzchni 34,56 m² na działce nr [...] w S. Decyzją nr 71/2018 Starosta Oławski wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia. Po wznowieniu postępowania (na mocy postanowienia z dnia 5.10.2023 r.), Starosta wydał 23.12.2024 r. dwie decyzje: nr 908/2024 i nr 909/2024, które dotyczyły tej samej sprawy. Wojewoda Dolnośląski decyzją nr IF-O.7840.1.25.2025.MSZ uchylił jedną z nich (908/2024), natomiast decyzję nr 909/2024 utrzymał w mocy, mimo wskazanych uchybień. Zarzuty skargi i naruszenie prawa przez organ: Skarżąca zarzuca zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności doszło do: 1. Bezpodstawnego umorzenia postępowania administracyjnego po wznowieniu sprawy – co stanowi naruszenie trybu wznowienia określonego w art. 145 § 1 pkt 1, 5, 6 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy niewłaściwie zastosował instytucję umorzenia postępowania, podczas gdy po wznowieniu postępowania miał obowiązek rozpoznać sprawę merytorycznie i wydać nową decyzję co do istoty sprawy. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdzając istnienie podstaw wznowienia organ powinien uchylić dotychczasową decyzję i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, zamiast kończyć sprawę bez rozstrzygnięcia. Nawet w sytuacji gdyby organ uznał, że wskazane podstawy wznowienia jednak nie wystąpiły, powinien był wydać decyzję odmawiającą uchylenia dotychczasowej decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.), pozostawiając ją w mocy – a nie umarzać postępowania wznowieniowego. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania oznacza, że organ zmierza do merytorycznego rozpoznania sprawy i postępowanie takie może zakończyć się wyłącznie rozstrzygnięciami przewidzianymi w art. 151 k.p.a. (uchylenie decyzji dotychczasowej i nowe rozstrzygnięcie albo odmowa uchylenia decyzji). Brak jest podstaw prawnych do umorzenia wznowionego postępowania administracyjnego, chyba że wyraźny przepis szczególny tak stanowi – w niniejszej sprawie zaś żaden przepis nie przewidywał umorzenia, przeciwnie, sprawa wymagała rozstrzygnięcia co do istoty w związku z wydanym postanowieniem o wznowieniu. Wojewoda, umarzając postępowanie, pominął cel wznowienia postępowania (naprawienie wcześniejszych wad decyzji) oraz pozostawił stronę bez należnej jej decyzji w sprawie. Takie działanie narusza prawo skarżącej do uzyskania rozstrzygnięcia po wznowieniu sprawy i pozbawia ją możliwości kontynuowania procedury, do której miała uprawnienie na mocy przepisów o wznowieniu postępowania. 2. Naruszenia zasady rozpoznania sprawy co do istoty w postępowaniu odwoławczym Naruszenia zasady rozpoznania sprawy co do istoty w postępowaniu odwoławczym – wynikającej z art. 138 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy zamiast załatwić sprawę merytorycznie, wydał tzw. decyzję kasacyjną eliminującą rozstrzygnięcie I instancji i zakończył postępowanie. Taka czynność organu pozostaje w sprzeczności z istotą postępowania odwoławczego, które powinno zmierzać do wydania ostatecznej decyzji rozstrzygającej spór administracyjny. Zgodnie z k.p.a., organ II instancji co do zasady orzeka co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.) albo – jeśli nie dopatrzy się uchybień – utrzymuje w mocy decyzję I instancji (art. 138 § 1 pkt 1). Umorzenie postępowania administracyjnego na etapie odwoławczym jest dopuszczalne wyłącznie w szczególnych, enumeratywnie określonych sytuacjach (np. gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.). W okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodziła żadna przesłanka bezprzedmiotowości – przeciwnie, sprawa budowy budynku gospodarczego wymagała merytorycznego rozstrzygnięcia (zatwierdzenia bądź odmowy zatwierdzenia zgłoszenia). Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz cel instytucji wznowienia wymagają, by organ II instancji wydał rozstrzygnięcie co do meritum sprawy, zamiast uchylać decyzję I instancji i zamykać sprawę bez jej załatwienia. Wojewoda przekroczył tym samym swoje kompetencje, naruszając art. 138 k.p.a., bowiem faktycznie odmówił rozpoznania istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym. 3. Sprzeczności z prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – w tym w szczególności z wyrokami z dnia 31 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 552/21 oraz II SA/Wr 553/21. Powołane orzeczenia zapadły w sprawach dotyczących poprzednich etapów niniejszej sprawy (związanych z omawianą inwestycją) i wyraźnie wskazały sposób postępowania organów po wznowieniu postępowania. WSA we Wrocławiu jednoznacznie stwierdził wówczas, że po wznowieniu postępowania organ administracji jest zobowiązany do ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy i usunięcia stwierdzonych wad, nie zaś do umarzania postępowania z powodów innych niż bezprzedmiotowość. Zaskarżona decyzja Wojewody ignoruje wskazania wynikające z tych prawomocnych wyroków Sądu, przez co narusza art. 153 p.p.s.a. (zgodnie z którym wytyczne i ocena prawna wyrażone w wyroku wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy). Działanie organu odwoławczego pozostaje w kolizji z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym trybu wznowienia – przykładowo, sądy administracyjne podkreślają, że po wznowieniu sprawy organ musi wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 k.p.a. i brak jest podstaw do umorzenia takiego postępowania Decyzja Wojewody jest zatem niezgodna z linią orzeczniczą (zarówno w sprawie skarżącej, jak i w orzecznictwie ogólnym), co dodatkowo świadczy o jej wadliwości. 4. Naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w k.p.a., w szczególności: Zasady prawdy obiektywnej i obowiązku wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) – Wojewoda Dolnośląski nie dopełnił obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego. Organ ograniczył się do czynności o charakterze formalnym (kasacja decyzji I instancji i umorzenie), nie przeprowadzając wnikliwej analizy zebranych dowodów ani okoliczności sprawy istotnych dla oceny zgłoszonej budowy. W szczególności, organ nie zbadał czy – po wznowieniu postępowania – inwestycja skarżącej spełnia wymogi prawa budowlanego i czy pierwotne uchybienia (które były przyczyną wznowienia) zostały usunięte lub wymagają nowego rozstrzygnięcia. Taka bierna postawa narusza art. 7 k.p.a., nakazujący organom podjąć wszelkie niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz art. 77 § 1 k.p.a., obligujący do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Zasady zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) – Decyzja organu odwoławczego podważa zaufanie skarżącej do organów administracji publicznej. Skarżąca miała prawo oczekiwać, że po wznowieniu postępowania jej sprawa zostanie rzetelnie i merytorycznie rozpoznana, zgodnie z zasadami uczciwego proceduralnego traktowania. Tymczasem Wojewoda, bez rzeczowego rozpoznania sprawy, zakończył postępowanie w sposób dla strony niezrozumiały i krzywdzący – odbierając jej uprzednio przyznane uprawnienie (wynikające z decyzji Starosty) do realizacji inwestycji i to bez podania przekonujących przyczyn merytorycznych. Takie działanie narusza art. 8 k.p.a., gdyż godzi w zasadę lojalności i pewności prawa – obywatele powinni móc ufać, że organ administracji działa w granicach prawa i w sposób przewidywalny, zaś ponowne otwarcie sprawy nie zakończy się arbitralnym umorzeniem, lecz merytorycznym załatwieniem ich żądania. Prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.) – Organ odwoławczy naruszył też prawo skarżącej do udziału w postępowaniu i obrony jej stanowiska. Z dostępnych informacji wynika, że Wojewoda nie zapewnił skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego i potencjalnego zakończenia sprawy w formie umorzenia. Decyzja została wydana bez uprzedniego poinformowania stron o zebraniu pełnego materiału oraz bez przedstawienia stronie stanowiska organu co do dalszego toku postępowania. Tym samym skarżąca została pozbawiona wpływu na wynik sprawy, w szczególności nie miała okazji odnieść się do argumentów odwołania oraz zamiaru uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. Narusza to art. 10 § 1 k.p.a., który zobowiązuje organ do umożliwienia stronom przed wydaniem decyzji zapoznania się z zebranymi dowodami i zgłaszania uwag. Podkreśla się w orzecznictwie, że niepowiadomienie stron o możliwości ustosunkowania się do zebranych dowodów stanowi istotne naruszenie art. 10 k.p.a. W niniejszej sprawie takie uchybienie bez wątpienia miało wpływ na wynik, gdyż decyzja została podjęta z pominięciem stanowiska skarżącej. Zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) – Wydając zaskarżoną decyzję organ faktycznie zaniechał dokonania oceny dowodów, co stanowi naruszenie art. 80 k.p.a. Przepis ten nakłada na organ obowiązek oceny, jakie znaczenie przypisać poszczególnym dowodom i czy stan faktyczny wynikający z tych dowodów jest wiarygodny i pełny. Wojewoda Dolnośląski jednak nie odniósł się w uzasadnieniu do zgromadzonego materiału (dokumentacji zgłoszenia, ewentualnych nowych okoliczności ujawnionych po wznowieniu, itp.), ponieważ odstąpił od merytorycznego rozpatrywania sprawy. W efekcie nie wiadomo jak organ oceniał poszczególne dowody i argumenty stron – prawdopodobnie w ogóle tego nie uczynił, skoro postępowanie umorzył zamiast je rozstrzygnąć. Tym samym naruszył zasadę z art. 80 k.p.a., rezygnując z przysługującej mu kompetencji i obowiązku swobodnej (wszechstronnej) oceny materiału dowodowego. Wymogów dotyczących uzasadnienia decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 k.p.a.). Uzasadnienie pisemne zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i niewystarczające, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem decyzja Wojewody Dolnośląskiego nie spełnia tych kryteriów – nie wyjaśniono w niej w sposób wyczerpujący, dlaczego organ uznał postępowanie za bezprzedmiotowe lub wymagające umorzenia. Brakuje omówienia, jakie konkretnie przesłanki prawne doprowadziły organ do przekonania o konieczności umorzenia sprawy zamiast jej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pominięto istotne elementy stanu faktycznego (np. jaki był wynik ponownej analizy zgłoszenia, czy i jakie nowe okoliczności ustalono po wznowieniu) oraz nie odniesiono się do argumentów skarżącej ani ustaleń organu I instancji. Organ nie wykazał też, że zaistniała którakolwiek z okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania administracyjnego. Tak sporządzone uzasadnienie uniemożliwia kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia i narusza art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zawiera pełnego wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych decyzji. W efekcie strona nie ma pewności, na jakich dokładnie przesłankach oparto tak dla niej niekorzystne rozstrzygnięcie. Podsumowując powyższe zarzuty: zaskarżona decyzja Wojewody Dolnośląskiego jest dotknięta istotnymi wadami prawnymi. Organ odwoławczy bezpodstawnie umorzył postępowanie administracyjne, zamiast wydać należne rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie zgłoszenia budowy. Takie działanie stoi w sprzeczności z przepisami k.p.a. regulującymi wznowienie postępowania i postępowanie odwoławcze, jak również z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego. Wojewoda pozbawił skarżącą prawa do uzyskania ostatecznego rozstrzygnięcia jej sprawy, co narusza jej interes prawny i godzi w pewność obrotu prawnego. Gdyby organ dopełnił obowiązków procesowych i przeanalizował sprawę co do istoty, możliwe, że wynik postępowania byłby korzystny dla skarżącej (utrzymanie w mocy decyzji Starosty lub wydanie innej merytorycznej decyzji). Tymczasem poprzez wydanie decyzji kasacyjnej z umorzeniem sprawy organ uniemożliwił realizację inwestycji i stworzył stan niepewności prawnej. Co istotne, obie decyzje – zarówno Starosty Oławskiego (nr 908/2024), jak i Wojewody Dolnośląskiego (nr IF-O.7840.1.25.2025.MSZ) – są ze sobą powiązane i obarczone wspólnym naruszeniem przepisów prawa procesowego. Decyzja Starosty została wydana pomimo wznowienia postępowania, ale bez pełnego przeprowadzenia postępowania dowodowego i bez rozstrzygnięcia co do meritum. Wojewoda, zamiast usunąć te uchybienia i ponownie rozpoznać sprawę, uchylił decyzję Starosty i bezpodstawnie umorzył całe postępowanie, co pozbawiło skarżącą ochrony jej praw w trybie instancyjnym. W tej sytuacji konieczne jest uchylenie obu decyzji administracyjnych – zarówno Starosty, jak i Wojewody – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., ponieważ są one ze sobą nierozerwalnie powiązane i wydane z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze wskazane okoliczności, skarżąca wnosi jak na wstępie o uchylenie w całości decyzji Wojewody Dolnośląskiego z 30 kwietnia 2025 r. Zarzucane naruszenia przepisów postępowania miały niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy – albowiem gdyby nie błędne umorzenie postępowania, sprawa zostałaby rozstrzygnięta co do meritum (z potencjalnie korzystnym dla skarżącej skutkiem utrzymania możliwości realizacji zgłoszonej budowy). Skarżąca ufa, że Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu niniejszej skargi podzieli przedstawione zarzuty i uchyli zaskarżoną decyzję w całości, co otworzy drogę do merytorycznego zakończenia sprawy zgodnie z prawem. Jednocześnie Skarżąca wnosi na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 poz. 935), wnosi o połączenie spraw zainicjowanych skargami na decyzje Wojewody Dolnośląskiego: nr IF-O.7840.1.25.2025.MSZ z dnia 30 kwietnia 2025 r. i nr IF-O.7840.1.26.2025.MSZ z dnia 30 kwietnia 2025 r. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uzasadniając o konieczności, gdyż obie skargi dotyczą tego samego stanu faktycznego i prawnego, tj. decyzji Starosty Oławskiego nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r., którą wniesiono sprzeciw wobec zgłoszenia budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w S. Oba postępowania wznowieniowe dotyczyły tej samej inwestycji, tej samej decyzji i tej samej strony – a mimo to organ administracyjny przeprowadził dwa odrębne, równoległe postępowania i wydał dwie różne decyzje (nr 908/2024 i 909/2024). Analogicznie Wojewoda Dolnośląski wydał dwie decyzje w tym samym dniu (30.04.2025), które dotyczą jednej i tej samej sprawy. Zgodnie z zasadą ekonomiki procesowej, a także dla uniknięcia sprzecznych orzeczeń w tożsamych sprawach, celowe i uzasadnione jest ich połączenie do wspólnego rozpoznania. Rozstrzygnięcie ich łącznie pozwoli również sądowi w sposób pełny ocenić skumulowane naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnych oraz ewentualne przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy skarżąca wnosi jak na wstępie, przekonana o zasadności przedstawionych zarzutów i konieczności przywrócenia praworządności w sprawie. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.) - dalej: "k.p.a." lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest wydana w postępowaniu odwoławczym decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia 5 kwietnia 2025 r.(IF-0.7840.1.25 .2025 .MSZ), wydana po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, którą organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., natomiast podstawę faktyczną - ustalenie, że opisywana sprawa administracyjna jest tożsama przedmiotowo i podmiotowo ze sprawą prowadzoną i zakończoną decyzją z nr 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. jest zasadne w przypadku, gdy decyzja organu pierwszej instancji: została wydana w postępowaniu, które należało uznać za bezprzedmiotowe, została wydana na podstawie przepisu prawa materialnego, który utracił moc obowiązującą, dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, gdy organ pierwszej instancji prowadził (jak w kontrolowanym przypadku) dwa odrębne postępowania w jednej (tożsamej) sprawie administracyjnej. Tożsamość sprawy administracyjnej istnieje gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Tożsamość sprawy w postępowaniu administracyjnym oznacza zatem tożsamość zarówno podmiotową i przedmiotową, co ma miejsce w sytuacji, w której treść tych samych prawa praw i obowiązków przyznanych lub zobowiązujący tożsamy podmiot wynika z tożsamej podstawy faktycznej i prawnej. Przenosząc powyższe rozważania na płaszczyznę niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżoną decyzją Wojewoda prawidłowo uchylił decyzję Starosty Oławskiego numer 908 i działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., umorzył postępowanie organu I instancji w całości. Słusznie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że opisywana sprawa została zainicjowana wnioskiem z dnia 23 maja 2018 r., a w dniu 21 maja 2019 r. uzupełniła podanie o dalsze argumenty. Można także dodać że, jak wynika z akt sprawy, sama skarżąca przyznała, że drugie pismo zostało wniesione do organu, bowiem brak było (zdaniem strony) właściwych działań (reakcji) starosty na pierwsze pismo w sprawie. Trzeba zatem wskazać, że Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że pomiędzy oboma sprawami (sprawą o sygnaturze 908 i 909) zachodzi tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa oparta na tej samej podstawie prawnej i faktycznej oraz na tożsamych żądaniach wnioskodawcy. Oba wnioski, zostały bowiem złożone przez ten sam podmiot. Żądanie obydwu wniosków dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji o sprzeciwie. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana w pełni legalnie. Przechodząc do zarzutów skargi godzi się dodać, że nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Wojewodę przepisów procedury administracyjnej, szeroko powołanych w skardze, a przede wszystkim należy pamiętać, że naruszenie procedury administracyjnej może doprowadzić do uchylenia kwestionowanej decyzji tylko wtedy, gdy uzna, że w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a takiej okoliczności sąd nie stwierdził. Sama strona pisze w skardze, że "Wnioski z 2018 i 2019 r. dotyczyły tej samej decyzji, tej samej inwestycji, a zostały nieprawidłowo rozdzielone przez organ na dwie odrębne sprawy", zatem, już choćby dla uporządkowania sytuacji jedna z decyzji pierwszoinstancyjnych musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Na koniec można jeszcze zaakcentować, że decyzja o sprzeciwie została wydana wobec nieuzupełnienia podania w wyznaczonym terminie, a nie z innych przyczyn, w tym w szczególności kwestii związanych z gazociągiem i jego usytuowaniem. Nie jest w końcu zasadny zarzut, że organ o konieczności uzupełnienia zgłoszenia mógł/winien zawiadomić skarżącą telefonicznie lub mailem. Zgodnie z art. art. 39 kpa, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji ostatecznej, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Z kolei stosownie do treści art. 43 w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania, natomiast art. 44 w § 1 kpa tani, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2 zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata; § 3 w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Dowody z akt wskazują jednoznacznie, że organ zastosował się do wymogów kodeksowych, a nadto nie miał obowiązku doręczać orzeczeń w inny sposób. W związku z powyższym, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.