II SA/Wr 552/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2022 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 31 sierpnia 2021 r. nr IF-O.7840.690.2020.PF w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego parterowego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda Dolnośląski po rozpatrzeniu zażalenia B. K., utrzymał w mocy postanowienie Starosty Oławskiego z dnia 22 października 2020 r. nr 532/2020 o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Oławskiego nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego parterowego o powierzchni zabudowy 36,56 m2 na działce nr [...], obręb S. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 26 stycznia 2018 r. wydaną na podstawie art. 30 ust. 5c i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowane Starosta Oławski wniósł sprzeciw do dokonanego przez B. K. w dniu 1 grudnia 2017 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających budowie opisanego wyżej budynku gospodarczego. Organ wyjaśnił, że wnioskodawczyni wezwana została do uzupełnienia i poprawienia zgłoszenia. Postanowienie nakładające powyższe obowiązki (z dnia 1 grudnia 2017 r.) na zasadzie fikcji prawnej doręczone jej zostało w dniu 21 grudnia 2017 r. i pomimo upływu terminu (wyznaczonego do dnia 25 stycznia 2018 r.) inwestorka nie usunęła nieprawidłowości zgłoszenia. Omawiana decyzja skierowana została do B. K. na podany przez nią adres ul. A. [...] O. Przesyłka zawierająca decyzję, po nieudanych próbach doręczenia i dwukrotnym awizowaniu (w dniu 29 stycznia 2018 r. i w dniu 6 lutego 2018r) w dniu 13 lutego 2018 r. zwrócona została do nadawcy jako niepodjęta w terminie i dołączona do akt sprawy ze skutkiem prawnym doręczenia. W dniu 18 kwietnia 2018 r. B. K. podczas pobytu w Urzędzie potwierdziła fakt doręczenia jej uwierzytelnionych kopii decyzji nr 71/2018 oraz postanowienia nr 639/2017. Pismem z dnia 19 kwietnia 2018 r. wystąpiła natomiast z zapytaniem, czy ww. dokumenty zostały skutecznie doręczone. W przypadku braku skutecznego doręczenia, zażądała wydania oryginałów dokumentów. Organ poinformował o skuteczności doręczenia W dniu 23 kwietnia 2018 r. B. K. złożyła odwołanie od decyzji z dnia 26 stycznia 2018r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z 11 maja 2018 r. Wojewoda odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wskazując jednocześnie, że postanowienie to kończy postępowanie instancyjne (bez konieczności odrębnego rozstrzygania na podstawie art. 134 k.p.a.). Wnioskiem złożonym w dniu 23 maja 2018 r. do Starosty Oławskiego, B. K. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia 26 stycznia 2018 r. Strona zarzuciła, że ww. decyzja wydana została z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 k.p.a. Uzasadniając postawione zarzuty podniosła, że Starosta prowadząc postępowanie z jej zgłoszenia nie dokonał we właściwym czasie uzgodnienia objętych nim robót budowlanych z G. Pismo Starosty z dnia 25 stycznia 2018 r. z zapytaniem, czy inwestycja jest zgodna z przepisami powszechnie obowiązującymi w zakresie odległości od sieci gazowych, stacji gazowo-redukcyjnych, obszarów kontrolowanych i stref zagrożenia wybuchem, wysłane zostało do G. dopiero w dniu wydania decyzji. Skutkowało to tym, że decyzja z dnia 26 stycznia 2018 r. wydana została bez należytych uzgodnień a postępowanie prowadzone było z naruszeniem prawa. Nadto, po zapoznaniu się z aktami sprawy wnioskodawczyni stwierdziła, że przed wydaniem decyzji, organ uzyskał pismo S. z dnia 8 lutego 2018 r. – jako dokument mający wpływ na decyzję – w którym nie wyrażono zgody na realizację budynku wskazując, że znajduje się on w strefie zagrożenia wybuchem stacji redukcyjno-gazowej i informując jednocześnie, że G. uzyskał zgodę na budowę stacji redukcyjno-pomiarowej, która została zaskarżona i nie jest ostateczna i prawomocna. Zdaniem wnioskodawczyni, G. świadczy w ww. piśmie nieprawdę, gdyż Wojewoda Dolnośląski w dniu 27 stycznia 2017 r. decyzją nr I-D-16/17 odmówił mu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie ww. stacji. Natomiast strefy wybuchu dla stacji są nieznane i do dnia dzisiejszego nie ustalono, gdzie się zaczynają i gdzie kończą. W tych kwestiach prowadzone jest postępowanie przez Prokuraturę. Wnioskodawczyni wskazała także na niejasności związane z obiegiem korespondencji kierowanej do niej ze Starostwa. Powołała się na pismo z dnia 21 maja 2018 r. w którym – jak twierdzi - Poczta Polska poinformowała, że Starostwo jest odpowiedzialne za złe przekierowanie tej korespondencji przez dopisanie do adresu miejscowości "S.". Stwierdziła, że skoro nie otrzymała decyzji wnoszącej sprzeciw, to uzasadnione jest wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2018 r., nr 408/2018, Starostwa Oławski odmówił wznowienia postępowania podnosząc, że wniosek złożony został po upływie miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji, a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Na powyższe postanowieniem skarżąca wniosła zażalenie. Następnie, w piśmie złożonym w dniu 21 maja 2019 r. ponownie wnioskowała o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisaną już decyzją z dnia 26 stycznia 2018 r. Wniosek ten po 12 miesiącach wyłączony został do odrębnego postępowania a kończące go akty administracyjne stanowią przedmiot odrębnej kontroli sądowej w sprawie o sygn.akt II SA/Wr 553/21. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2020 r. Wojewoda Dolnośląski uchylił postanowienie Starosty z dnia 14 sierpnia 2018 r. przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda podzielił ocenę, że nie został zachowany termin dla wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jednak organ I instancji nie zbadał, czy warunek terminu spełniony został (lub nie) także wobec pozostałych podstaw wznowienia na które powołała się strona. Rozpoznając wniosek ponownie, Starosta wezwał wnioskodawczynię do wyjaśnień w zakresie spełniania przywołanych przez nią przesłanek wznowienia. W piśmie z dnia 3 lipca 2020 r. (wpływ do organu w dniu 6 lipca 2020 r.) wnioskodawczyni wskazała między innymi, że dowodami na potwierdzenie spełnienia przesłanki z pkt 1 art. 145 § 1 k.p.a. są zeznania pracowników G. (koordynatora działu technicznego i koordynatora gazowo-technicznego) złożone w postępowaniu przed Prokuratorem. Wskazują one, że oświadczenie G. zawarte w piśmie z dnia 8 lutego 2018r. (c do zasięgi strefy zagrożenia wybuchem) okazało się fałszywe. Natomiast nowym dowodem o którym mowa w pkt 5 ww. przepisu jest przywołana już wcześniej decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia 27 stycznia 2017 r. o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Wnioskodawczyni zakwestionowała także ustalenie organu dotyczące przekroczenia miesięcznego terminu do wznowienia postępowania, podnosząc, że bieg tego terminu należy liczyć od dnia kiedy dowiedziała się o ostateczności decyzji z 26 stycznia 2018 r. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2020r. nr 392/2020 Starosta odmówił wznowienia postępowania. Na skutek zażalenia B. K., Wojewoda Dolnośląski postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2020 r. uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Organ II instancji wskazał na konieczność wyłączenia pracowników którzy brali udział w wydaniu decyzji ostatecznej z dnia 26 stycznia 2018 r. Postanowieniem z dnia 14 września 2020 r. Wicestarosta Oławski wyłączył z udziału w postępowaniu Naczelnika Wydziału Architektury M. W. oraz pracownika tego Wydziału A. B. wyznaczając jednocześnie innego pracownika do prowadzenia przedmiotowej sprawy. Następnie postanowieniem nr 532/2020 z dnia 22 października 2020 r., działając na podstawie art. 149 § 1, § 3 i § 4 oraz art. 150 § 1 k.p.a. – po rozpoznaniu wniosku B. K. [bez wskazania daty wpływu – przyp. Sądu] Starosta odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej opisaną wcześniej decyzją ostateczną nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. W uzasadnieniu organ odnosząc się do poszczególnych zarzutów argumentujących zaistnienie podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a. stwierdził, że są one nieuzasadnione a przywołane przez stronę dowody i okoliczności nie stanowią przesłanek wznowieniowych. W odniesieniu do zarzutu wskazującego na zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Starosta stwierdził, że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które okazały się zdaniem skarżącej fałszywe: zeznania M. M. koordynator działu technicznego G., zeznania M. Ż. koordynatora G., nie wnoszą do przedmiotowej sprawy znaczenia w sensie prawnym. Organ wskazał, że dostarczone przez skarżącą fragmenty kserokopii dotyczą sprawy, która nie ma związku z przedmiotem postępowania. Odnoszą się one bezpośrednio do stacji redukcyjnej na działce nr [...] i do związanych z jej istnieniem pozwoleń na budowę i przebudowę. Podkreślono, że Starosta postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. nałożył na inwestora obowiązek określenia odległości planowanego budynku do istniejących gazociągów znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji i wykazania, że planowana inwestycja nie koliduje z poziomym zasięgiem zagrożenia wybuchem. Skarżąca miała również dostosować przedmiotowe zamierzenie do przepisów wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Starosta podkreślił, że w ramach prowadzonego postępowania wystąpił do operatora stacji redukcyjnej powyższego gazociągu w trybie art. 7b k.p.a. celem wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy a opinia od Spółki nie stanowiła bezpośredniej przesłanki wydania decyzji i nie ustalono na jej podstawie istotnych okoliczności faktycznych. Ponadto organ zaznaczył, że samo podejrzenie, bez udowodnienia, że rzeczony dowód został sfałszowany nie może być uznany za spełnienie przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego. Jak wskazano, brak potwierdzenia przez sąd lub organ sfałszowania danego dowodu nie stanowi podstawy wznowienia. Mając na uwadze powyższe ustalenia Starosta stwierdził, że nie zaistniała potrzeba badania zachowania przez skarżącą terminu złożenia wniosku o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu wskazującego na zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ wskazał, że decyzja sprzeciwu stała się ostateczna w dniu 28 lutego 2018 r. (zwrot w wyniku niepodjęcia w terminie przesyłki zawierającej przedmiotowy akt nastąpił w dniu 13 lutego 2018 r.), strona zaś o wydanej decyzji dowiedziała się w dniu 18 kwietnia 2018 r. podczas osobistej wizyty w siedzibie organu, otrzymując jednocześnie potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię decyzji nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Potwierdzeniem powyższego jest dokument opatrzony własnoręcznym podpisem skarżącej, znajdujący się w aktach sprawy. Starosta przyjmując datę 18 kwietnia 2018 r. jako moment podjęcia przez stronę informacji o wydanej decyzji i ewentualnych naruszeniach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 podkreślił, że wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania złożony został po upływie miesięcznego terminu – w dniu 23 maja 2018 r. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełniła formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania. Odpowiadając na zarzut skarżącej polegający na zaistnieniu okoliczności z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organ uznał, że nie jest on zasadny. Starosta podkreślił, że decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia 27 stycznia 2017 r. nr I-D 16/17 odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na rzecz G. S.A. dla inwestycji polegającej na budowie stacji redukcyjno-pomiarowej S. dz. nr [...], [...], obręb S., gmina O. oraz wypis ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Oława z dnia 24 stycznia 2019 r. nie będą mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Jego zdaniem, decyzja sprzeciwu miała charakter proceduralny i wydana została w wyniku nieuzupełnienia dokumentów przez skarżącą, a nie jako konsekwencja merytorycznego rozpoznania sprawy. Organ wskazał, że nie można doszukiwać się w niniejszej sprawie błędów na gruncie prawa materialnego. Co więcej, przywołano postanowienie Wojewody odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, stwierdzając jednocześnie, że doręczenia były dokonywane prawidłowo. Starosta podniósł również, że decyzja z dnia 19 grudnia 2017 r., na którą powołuje się skarżąca, była jej znana przed zakończenie postępowania, które jej zdaniem powinno zostać wznowione. Wywiedziono, że w wyniku powyższych ustaleń nie można było przyjąć, że okoliczność ta ujawniona została po wydaniu ostatecznej decyzji. Starosta zaznaczył ponadto, że decyzja sprzeciwu nie została wydana ze względu na niezachowanie odległości od stacji redukcji gazu, wobec czego nie ma relacji pomiędzy rzeczoną decyzją a istnieniem obiektów infrastruktury G. S.A. W odniesieniu do pisma z dnia 8 lutego 2018 r. Starosta wyjaśnił, że pozwolenie na przebudowę stacji redukcyjno-pomiarowej nie jest ostateczne i prawomocne, co oznacza, że nie jest możliwe rozpoczęcie prac, które zmniejszyły strefę zagrożenia wybuchem. Dowód zaś z dołączonego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Oława z dnia 24 stycznia 2019 r. pozostaje, zdaniem organu, bez związku ze sprawą. W związku z powyższym, Starosta nie dokonał oceny zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu skarżącej z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Starosta wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie był związany żadnym przepisem prawa, który nakazywałby bezpośrednio i w sposób nie budzący wątpliwości na konieczność uzyskania opinii innego organu w tej sprawie. Zasięgnięcie opinii operatora gazowego z art. 7b k.p.a. było własną inicjatywą organu i nie miało wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. W związku z powyższym organ nie oceniał zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przedmiotowej przesłanki. Opisane postanowienie oprotestowane zostało przez B. K. w drodze zażalenia. Strona zarzuciła, między innymi, że organ nie odniósł się do podnoszonych argumentów dotyczących prowadzonego przez Prokuraturę postępowania dotyczącego G. S.A. i braku zapewnienia jej udziału w postępowaniu. Zdaniem skarżącej organ pominął protokół z przesłuchania A. B., jak również pracowników ww. Spółki. Podkreślono, że osoba wyznaczona przez Starostę do rozpatrzenia sprawy nie dokonała żadnej weryfikacji okoliczności merytorycznych sprawy, albowiem uzasadnienie wydanego postanowienia pomija wszelkie argumenty i dowody przedstawione przez skarżącą. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2021 r. Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Wojewoda uznał, że w sprawie nie zachodzi przesłanka o której jest mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczącej sytuacji gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Odnosząc się do przytoczonej przesłanki, organ II instancji wskazał, że skarżąca w swych wyjaśnianiach powołuje się na wyjaśniania koordynatorów operatora gazowego. Jej zdaniem z ich przekazu wynika, że strefa zagrożenia wybuchem nie obejmuje działki nr [...] a ogranicza się do działki nr [...]. Zdaniem Wojewody zeznania obu świadków nie korespondują ze stanowiskiem G. przedstawionym w piśmie z dnia 8 lutego 2018 r. Zaznaczono, że za fałszywe dowody uznaje się dowody o zafałszowanej treści. Istotnym jest oby ów fałsz został ustalony przez kompetentny organ. Według organu, z przedstawionych przez skarżącą dowodów nie wynika, że zostały spełnione powyższe wymagania, przemawiające za uznaniem, że zaszła przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda uznał, że skarżąca przedkłada kopię protokołów przesłuchań, jednakże jak podano powyżej aby uznać, że wystąpiła owa przesłanka, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu (precyzując tę kwestię np. organu ścigania, stwierdzającego fakt popełnienia przestępstwa), co w analizowanej sprawie nie ma miejsca. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, z uwagi na brak stwierdzenia sfałszowania dowodu, nie można dokonać dalszej analizy a odnoszącej się do stwierdzenia czy fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. W dalszej części, organ odwoławczy wypowiedział się na temat przesłanki, o której jest mowa wart. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli sytuacji kiedy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W tym przypadku Wojewoda potwierdził swe stanowisko przedstawione w postanowieniu z dnia 28 lutego 2020 r., Nr 0-79/20. W sprawie nie został zachowany termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, gdyż Skarżąca o wydaniu decyzji Starosty z dnia 26 stycznia 2018 r. Nr 71/2018 dowiedziała się najpóźniej w dniu 18 kwietnia 2018 r. a podanie dotyczące wznowienia postępowania zostało złożone w dniu 23 maja 2018 r., a więc z naruszeniem terminu o którym jest mowa w art. 148 § 2 k.p.a., w myśl którego termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W konsekwencji oznacza to, że nie jest możliwe dalsze procedowanie podania w tym przedmiocie. W konsekwencji musi skutkować odmową wznowienia postępowania z przyczyn formalnych. Wojewoda wskazał, że w analizowanej sprawie oznacza to, że argumentacja przedstawiona przez skarżącą a odnosząca się do przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie będzie uwzględniana. Również krytycznie organ odwoławczy odniósł się do przedstawionych wyjaśnień dotyczących przesłanki, o której jest mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Oceniając możliwość wystąpienia przesłanki o której jest mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organ odwoławczy wskazał na dokonaną przez organ pierwszej instancji ocenę dowodu przedłożonego przez skarżącą, którym jest decyzja Wojewody z dnia 27 stycznia 2017 r., Nr I-D-16/17. Przedstawienie tego dokumentu, miało odnosić się do istotnego w sprawie punktu, jakim jest usytuowanie rzeczonego budynku gospodarczego od gazociągu. Wojewoda zaakcentował, że organ pierwszej instancji w swym postanowieniu z dnia 19 grudnia 2017 r., Nr 639/2017 w pkt 6, nakładającym na inwestora obowiązek wskazania odległości od planowanego budynku do istniejących gazociągów posiłkował się ustaleniami zawartymi na mapie ewidencyjnej. Ponadto, skarżąca nie podjęła przesyłki listowej zawierającej owo postanowienie a w konsekwencji nie odniosła się do uwag organu pierwszej instancji. Wyjaśnić przy tym należy, że podczas uzupełniania zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie weryfikuje danych zawartych na mapie ewidencyjnej. Organ podkreślił, że nie miał informacji przemawiających za kwestionowaniem owych danych. Według organu odwoławczego, mając na uwadze zakres weryfikacji zgłoszenia, nie można uznać aby na dzień wydania decyzji wystąpiły okoliczności nie znane organowi pierwszej instancji. Również negatywnie Wojewoda odniósł się do możliwości zastosowania przesłanki o której jest mowa w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. a dotyczącej sytuacji kiedy to decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Powyższy przepis odnosi się do współdziałania organów administracji publicznej, o czym jest mowa w art. 106 k.p.a. Z kolei operatora sieci gazowej nie można uznać za organ administracji publicznej. Nie godząc się z powyższym postanowieniem B. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego wskazując, że postanowienie uchybia art. 28, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ zaniechał bowiem zbadania przedstawionych przez nią argumentów i dowodów, co doprowadziło do nie rozpatrzenia sprawy w sposób kompleksowy i co do jej istoty. Dokonał także błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem strony, naruszone również zostały przepisy art. 152 § 1 k.p.a. w związku z art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie kompleksowego uzasadnienia rozstrzygnięcia oraz art. 7 Konstytucji RP. Skarżąca dopatrzyła się także naruszenia art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 140 w związku z art. 144 k.c. polegające na niezastosowaniu tych przepisów. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, między innymi, że 23 maja 2018 r. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego z dnia 26 stycznia 2018 r. nr 71/2018. Wskazała w nim podstawy prawne do wzruszenia decyzji ostatecznej o sprzeciwie (z 26 stycznia 2018r.) a organ prowadził postępowanie tak, aby uniemożliwić jej uzupełnienie zgłoszenia. Zarzuciła, że nie otrzymała fizycznie postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia ani decyzji wnoszącej sprzeciw ze względu na nieuzupełnienie zgłoszenia. Skarżąca zaobserwowała wile nieprawidłowości i naruszeń prawa w postępowaniu a organy wykazują się złą wolą wobec obywatela. Świadczy o tym wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy budynku gospodarczego - w sytuacji gdy obecnie, taki obiekt może być wybudowany bez zgłoszenia. Skarżąca wyraziła także pogląd, że organ świadomie - "bawiąc się" - wydał dwa postanowienia w jednej sprawie, które w odróżnieniu od decyzji nie rozstrzygają sprawy co do istoty ale rozstrzygają o prawach i obowiązkach procesowych stron postępowania i tym różnią się od decyzji. Wydając dwa postanowienia w jednej sprawie – różniące się tylko numerem – organ wprowadził ją w błąd. Reasumując, skarżąca stwierdziła, że organ nie przeprowadził należycie postępowania, łamiąc wszystkie zasady, w tym zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji, zasadę informowania, wielokrotnie wydawał postanowienia, czym naruszył prawo. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Co do zarzutu wydania dwóch postanowień o tej samej treści organ zaznaczył, że przedmiotem jego analizy były zażalenia na postanowienia z dnia 22 października 2022 r. o nr 533/2020 i 532/2020. Mimo, że zakres przedmiotowy tych postanowień był tożsamy to jednak zapadły one w wyniku dwóch odmiennych podań wniesionych przez B. K. W dniu 21 lutego 2021 r. skarżąca złożyła pismo procesowe datowane na 13 lutego 2021 r. w którym uzupełniając skargę, strona wniosła o uchylenie postanowienia Starosty, ewentualnie decyzji Starosty z 26 stycznia 2018 r. wnoszącej sprzeciw. Rozszerzając zarzuty naruszenia prawa procesowego wskazano na naruszenie przez Wojewodę art. 138 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. przez błędne ich zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Starosty i wydanie postanowienia bez prawidłowej podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Akcentując fakt prowadzenia dwóch postepowań w tej samej sprawie skarżąca przedstawiła chronologicznie przebieg tych postępowań. W obszernych wywodach odnosząc się do zaskarżonego obecnie postanowienia Wojewody, podniosła między innymi, że organ nie zbadał swojej właściwości. Zgodnie bowiem z art. 150 § 2 k.p.a. jeżeli przyczyną wznowienia jest działalność organu wymienionego w § 1 to o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 k.p.a. Zdaniem skarżącej taka sytuacja zaistniała w przypadku składanych przez nią wniosków, gdyż wskazywała w nich na podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 k.p.a. W konsekwencji Starosta nie powinien co do tych podstaw orzekać ze względu na art. 150 § 2 k.p.a. lecz powinien wniosek w tym zakresie przekierować do Wojewody. Wojewoda nie mógł zaś rozpoznawać sprawy jako organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Kontrola zaskarżonego orzeczenia przeprowadzona zgodnie z kryteriami legalności określonymi w art. 145 § 1 i § 2 w związku z art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 239 - dalej także jako p.p.s.a) wykazała, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym, stwierdzone wady postępowania administracyjnego skutkowały koniecznością uchylenia nie tylko zaskarżonego aktu ale także - na zasadzie art. 135 p.p.s.a – orzeczenia organu pierwszej instancji. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia przez stronę skarżącą zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego. Instytucja wznowienia postępowania służy umożliwieniu ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano dotknięte jest jedną z wad wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. lub zachodzą przesłanki z art. 145 a § 1 lub art. 145 § 1 b k.p.a. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia następuje, z urzędu lub na wniosek, w formie postanowienia będącego aktem procesowym wskazującym przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania i stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). W orzecznictwie sądowym podkreśla się dwuetapowość wznowienia postępowania, która polega na tym, że w pierwszej jego fazie bada się kwestie formalnej dopuszczalności takiego działania np. możliwość wznowienia z urzędu, podane przez stronę przesłanki wznowienia, dopiero zaś w drugiej fazie, potwierdza się rzeczywiste występowanie tych przesłanek i ocenia wpływ wad postępowania na wydaną decyzję. Należy przy tym dodać, że ewentualna decyzja o uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) musi być połączona z rozstrzygnięciem o istocie sprawy. Niewątpliwie samo wniesienie przez konkretny podmiot podania o wznowienie postępowania nie wszczyna automatycznie postępowania – nie rodzi skutku w postaci wznowienia postępowania. Podanie takie uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, która powinna zakończyć się w sposób określony w art. 149 k.p.a. a więc albo wydaniem postanowienia o wznowieniu postepowania (art. 149 § 2 k.p.a.) albo postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Celem tej fazy postępowania jest ustalenie przez organ, czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości złożenia wniosku. Po otrzymaniu wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez skarżącą w dniu 23 maja 2018 r. Starost Średzki był więc w pierwszym rzędzie zobowiązany do zbadania kwestii formalnych, a nie merytorycznych. Przeprowadzenie oceny w powyższym zakresie uprawniało natomiast organ do podjęcia rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania, o ile zostałoby ustalone, że: 1/ wniosek nie pochodzi od strony; 2/ wniosek nie został złożony z zachowaniem terminów wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 148) lub 3/ wniosek nie został oparty na ustawowych przesłankach wznowienia. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, jak też postanowienia organu I instancji wskazuje, że przyczyną odmowy wznowienia było stwierdzenie, że okoliczności i dowody na które powołała się skarżąca nie świadczą o wystąpieniu podstaw wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 k.p.a. na których oparła żądanie wznowienia. Co do podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – która również została przywołana we wniosku – organy zgodnie stwierdziły, że żądanie wznowienia postępowania oparte o tę podstawę, zgłoszone zostało po upływie terminu określonego w art. 148 k.p.a. Odmowa wznowienia postępowania uzasadniona zatem została na niespełnieniem przesłanek przedmiotowych – oparcie żądania wznowienia postępowania na okolicznościach które nie stanowią podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 k.p.a. – a nadto na niespełnieniu wymogu terminowości złożenia wniosku w przypadku podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Oceniając powyższą argumentację Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie wykazały, że w niniejszej sprawie zaistniały opisane wcześniej negatywne przesłanki formalne o charakterze przedmiotowym uzasadniające odmowę wznowienia postępowania w odniesieniu do podstaw z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i 6 k.p.a. Prawidłowa natomiast była ocena organów, wskazująca na złożenie wniosku z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. w odniesieniu do podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przypomnieć należy, że zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania jest jednym z warunków prawidłowego złożenia podania w tym zakresie. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl zaś art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z przywołanego przepisu wynika, że ocena zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania uzależniona jest od wskazanej w nim podstawy wznowienia. Ustawodawca odmiennie bowiem potraktował sytuację, gdy podstawą wznowienia jest niebranie przez stronę, bez jej winy, udziału w postępowaniu przyjmując, że w tym przypadku bieg terminu rozpoczyna się od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wyjaśnić przy tym należy, że przez pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" należy rozumieć powzięcie przez stronę wiadomości o istnieniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie może być utożsamiane z doręczeniem decyzji stronie. Dla oceny, kiedy rozpoczął się bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania istotny jest moment uzyskania przez stronę informacji pozwalających jej zidentyfikować decyzję której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądanie wznowienia postępowania. Informacja o decyzji nie musi przy tym pochodzić bezpośrednio od organu który wydał decyzję lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w sprawie (por. np. NSA w wyroku z dnia 13 listopada 2013 r. II OSK 2721/13, z dnia 21 października 2020 r. II OSK 2352/19, CBOSA). Zachowanie powyższego terminu musi przy tym udowodnione przez stronę a organ administracji swobodnie ocenia złożone w tej mierze oświadczenie. Jeżeli uzna przedstawione w tej mierze oświadczenie strony za niewiarygodne lub niewystarczające, to przeprowadza we własnym zakresie postępowanie dowodowe umożliwiające ustalenie, czy faktycznie termin został przez stronę zachowany. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zgodzić się z organami, że skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem 30 dniowego terminu liczonego od dnia w którym dowiedziała się od decyzji. Trafnie wskazują bowiem organy, że skarżąca dowiedziała się – w opisanym wyżej znaczeniu - o decyzji Starosty Oławskiego z dnia 26 stycznia 2018 r. najpóźniej w dniu 18 kwietnia 2018 r. kiedy podczas osobistej wizyty w Starostwie Powiatowym odebrała potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię tej decyzji. Wiedzę o wydaniu przedmiotowej decyzji, wystarczającą do złożenia żądania wznowienia postępowania, skarżąca posiadała zatem już od tego dnia. Wniosek o wznowienie postępowania sporządzony natomiast został w dniu 22 maja 2018 r. a złożony w dniu 23 maja 2018 r. Wbrew twierdzeniem skarżącej za datę powzięcia informacji o decyzji nie można natomiast uznać dnia w którym odebrała informację od organu dotyczącą skuteczności doręczenia ww. decyzji. Jak bowiem wcześniej wskazano kwestia oceny możliwości wznowienia postępowania – w tym także co do ostateczności decyzji dotychczasowej – obciąża organ administracji. O zachowaniu terminu do wznowienia postępowania nie rozstrzyga natomiast chwila powstania u wnioskującego świadomości prawnej relewantności określonego dowodu lub zdarzenia. Powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny wskazują na uchybienie przez skarżącą miesięcznego terminu na wystąpienie z żądaniem wznowienia postępowania ze względu na przyczynę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Pomimo dokonania w powyższym zakresie właściwej oceny przez organy, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie mogły się jednak ostać w obrocie prawnym. Skarżąca jako podstawę wznowienia wskazała bowiem nie tylko przyczyny objęte art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ale także w pkt 1, pkt 5 i pkt 6 tego przepisu. Organ jednym postanowieniem dokonał oceny spełnienia wymogów formalnych nie tylko w odniesieniu do podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ale także co do pozostałych podstaw wznowienia, której to oceny nie można uznać za prawidłową. Przypomnieć należy, że według organu I instancji nie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1, tj. dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, gdyż w wyniku analizy powołanych we wniosku dowodów stwierdził, że nie spełniają one kumulatywne przesłanek określonych w pkt 1 art. 145 § 1 k.p.a. - nie dotyczą istotnych dla sprawy okoliczności a ich fałsz nie został udowodniony stosowanym orzeczeniem. Zdaniem organu nie zaistniała także podstawa do wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 tj. wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi. Ocena dowodu w postaci decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 27 stycznia 2017 r. przeprowadzona przez organ wykazała, że nie spełnia on kumulatywnie przesłanek określonych w tym przepisie - nie istnieje relacja pomiędzy przywołanym dowodem a decyzją o sprzeciwie, wskazany dowód nie posiada cechy "istotnego" - mającego wpływ na wynik sprawy. Starosta przeanalizował także zasadność zarzutu wskazującego na wystąpienie wady z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. tj. decyzja wydana została bez wymaganego prawem stanowiska innego organu, wykazując, że w sprawie nie istniała potrzeba zasięgania opinii innego organu przed wydaniem decyzji, a zatem nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wznowienie na tej podstawie. Organ odwoławczy, po zbadaniu czy przywołane przez stronę okoliczności i dowody spełniają przesłanki uzasadniające wystąpienie podstaw wznowienia postępowania wskazane w pkt 1, pkt 5 i pkt 6 art. 145 § 1 k.p.a., podzielił w tym względzie ocenę organu I instancji. Przedstawiona wyżej argumentacja wskazuje, że organy już we wstępnej fazie postępowania przeprowadziły analizę wystąpienia wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 podstaw wznowienia, co jest niezgodne z przedstawionymi wcześniej regulacjami. Analiza a następnie rozstrzygnięcie, czy rzeczywiście w konkretnej sytuacji wystąpiła którakolwiek ze wskazanych podstaw wznowienia może bowiem nastąpić po przeprowadzeniu postępowania wznowionego a rodzaje rozstrzygnięć jakie mogą zapaść we wznowionym postępowaniu wymienia art. 151 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji praktycznie jeszcze przed wznowieniem postępowania ocenił, czy wskazane przez wnioskodawczynię przyczyny wznowienia faktycznie wystąpiły i na tej podstawie stwierdził brak podstaw wznowienia odmawiając wznowienia postępowania. Czym innym jest jednak złożenie wniosku nieopartego na ustawowych przesłankach a czym innym uznanie przez organ, że owe ustawowe przesłonki nie zaistniały. Inaczej mówiąc, wniosek nie oparty o ustawowe przesłanki wznowienia, to wniosek w którym strona powołuje się na inne podstawy niż wymienione w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub 145 b § 1 k.p.a. Natomiast to, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły jest dokonaniem oceny merytorycznej, a nie formalnej poprawności wniosku i taką kwestię organ administracji może rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Jeżeli zatem, wnioskodawczyni w rozpoznawanej sprawie powołała się na ustawowe podstawy wznowienia – określone w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 k.p.a. (a nie na inne podstawy wznowienia nie objęte tym przepisem) - to ocena czy rzeczywiście wskazane przez stronę przyczyny wznowienia postepowania wystąpiły powinna być dokonana dopiero po wznowieniu postępowania (art. 149 § 2 k.p.a.). W tej sytuacji odmawiając wznowienia postępowania ze względu na niewypełnienie przesłanek podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1, pkt5 i pkt 6 k.p.a. organy naruszyły w niniejszej sprawie art. 149 § 2 k.p.a. We wstępnej fazie postępowania – jeszcze przed wznowieniem postępowania – organ zobowiązany był natomiast do przeprowadzenia oceny całości wniosku pod względem formalnym, w tym także co do terminowości jego złożenia. Z tego obowiązku organ I instancji jednak się nie wywiązał, ograniczając ocenę zachowania terminu do złożenia wniosku tylko do podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ zupełnie pominął ocenę zachowania terminu do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 k.p.a. W konsekwencji, jeżeli Starosta nie wyjaśnił i nie oceniał, czy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany w odniesieniu do wszystkich wskazanych w nim podstaw wznowienia (nie tylko art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) – co zostało wprost i wyraźnie zaakcentowane w uzasadnieniu postanowienia, to rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania oparte tylko na ocenie, że przywołane przez stronę okoliczności i dowody nie wypełniają ustawowych przesłanek podstaw wznowienia, należy uznać za przedwczesne. Jak wcześniej wskazano we wstępnej fazie postępowania, obowiązkiem organu było ustalenie, czy wniosek złożony został przy zachowaniu miesięcznego terminu od dnia w którym strona dowiedziała się o wskazanych przez nią okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zaniechanie w tym zakresie świadczy o wydaniu postanowienia o odmowie wznowienia postępowania bez wyjaśnienia wszystkich istotnych na tym etapie sprawy okoliczności, co prowadziło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Powyższych uchybień nie dostrzegł Wojewoda, akceptując rozstrzygnięcie dotknięte opisanymi wadami. W tej sytuacji także jego orzeczenie wydane zostało z naruszeniem opisanych wyżej przepisów (art. 149 § 2, art. 149 § 3 w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało bez wyjaśnienia i oceny wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności dotyczących zachowania terminu złożenia wniosku ze względu na przyczyny wskazane w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 k.p.a. w konsekwencji czego, przedwcześnie zastosowano w odniesieniu do tych podstaw art. 149 § 3 k.p.a. Nadto, postępowanie co do przyczyn wznowienia przeprowadzone zostało bez wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, czym naruszono art. 149 § 2 k.p.a. Stwierdzone naruszenia prawa uzasadniały orzeczenie o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zalecenia do dalszego postępowania wynikają wprost z uzasadnienia niniejszego wyroku. Podjęcie rozstrzygnięcia co do wznowienia postępowania lub odmowy jego wznowienia, uzależnione jest bowiem od ustalenia, czy żądanie wznowienia postępowania oparte przez skarżącą na przesłankach zawartych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a. złożone zostało w terminie określonym w art. 148 k.p.a. - co organ winien jest najpierw wyjaśnić i ocenić. Dopiero po tym możliwe będzie określenie dalszego kierunku postępowania i rodzaju rozstrzygnięć jakie powinny zostać wydane. W tym stanie rzeczy skarga okazała się uzasadniona przede wszystkim z przyczyn podanych przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszenie wskazanych przez Sąd przepisów prawa procesowego które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takim zakresie należy zatem podzielić zarzuty skargi. Co do pozostałych zarzutów wskazujących, między innymi, na naruszenie art. 150 § 2 k.p.a. oraz na naruszenie przepisów prawa materialnego to odnoszenie się do nich na obecnym etapie, byłoby przedwczesne. Przez działalność organu, o której mowa w art. 150 § 2 k.p.a., należy bowiem rozumieć takie właściwości i zachowanie się tego organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w danej sprawie, które mogłyby godzić w zasadę obiektywizmu i być wyrazem stronniczego stanowiska tego organu przy wydaniu decyzji ostatecznej, co powinno być ustalone w postępowaniu wyjaśniającym przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania – jednak dopiero po zbadaniu terminowości złożenia wniosku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie kosztach wydane zostało przy uwzględnieniu art. 200 ww. ustawy.